23-11-'09, maandag, dag 288
Op wandelverkenningstocht door suburbs (North Perth, Mount Layley, Northbridge), de parken (oa Hyde park net om de hoek) en CBD ('central business district' - ik geraak slechts tot aan de winkelstraten).
's Avonds komt de keukenprinses in me weer naar boven en bereid ik een lekkere ovenschotel.
-------------------------------------------------------------------------------------
24-11-'09, dinsdag, dag 289
Trein- en busdag. Stop 1: Subiaco (korte wandeling, weinig te doen). Stop 2: strand van Cottesloe (na een uur heb ik het er gezien - het is te warm). Stop 3: Fremantle ('Freo' - winkeltjes, exibitie over pyschiatrie, wandelen, hapje eten).
-------------------------------------------------------------------------------------
25-11'-09, woensdag, dag 290
Stadswandeling - opnieuw. Niet veel te beleven in stad zo blijkt. Gelukkig heb ik 'n goed boek waarin ik me kan verdiepen, met een hapje en drankje naast me.
's Avonds is er een couchsurfmeeting waar ik oa Amber (Canada) en Roisin (Ierland) leer kennen. Gezellig!
-------------------------------------------------------------------------------------
26-11-'09, donderdag, dag 291
Wijntour. Groep van 6 personen: 2 Canadezen (mannelijk), 3 Aussies (vrouwelijk) en ik (ultra-vrouwelijk).
Verschillende haltes gedurende de hele dag. Er wordt wijn en kaas geproefd, we eten een lekkere lunch, we drinken nog wat meer, de sfeer wordt losser, er wordt gezwansd en gezeverd.
Na de tour gaan we nog op cafe om onze dagactiviteit met plezier verder te zetten.
De Canadezen brengen me veilig thuis (ik ben geen fan van de donker) en we drinken hier met Sharon nog een fles leeg.
-------------------------------------------------------------------------------------
27-11-'09, vrijdag, dag 292
Met Rosin naar Freo markets. Niet al te groot. Maar er zijn gratis proevertjes (het voelt als een zaterdag in de Colruyt) die we met graagte opsmullen.
Amber komt ook nog even langs.
Rustige avond thuis.
-------------------------------------------------------------------------------------
28-11-'09, zaterdag, dag 293
Stadswandeling tijdens de dag.
Steffan (vriend van Sharon) pikt me 's avonds op om naar het couchsurffeestje te gaan. Dresscode: fruit en vegies. Gezien mijn beperkte mogelijkheden tot verkleden hou ik het bij een halsketting en armband van sinaasschil en bananenchips.
Leuke muziek, wijze mooie mensen, lekker eten en dito drankjes! WIJS!
Rond 4'n komen Sharon en ik terug thuis. Die dame (45+) weet hoe te feesten!
-------------------------------------------------------------------------------------
29-11-'09, zondag, dag 294
KATER! Een pilletje tegen de koppijn is noodzakelijk. Er is cappuccinofestival in de straat wat verderop, waar we een kijkje gaan nemen. Eet- en juwelenstandjes. Een waar buurtfeest! De ideale manier om een zondag door te brengen.
-------------------------------------------------------------------------------------
30-11-'09, maandag, dag 295
Rustige dag overdag, 's avonds ga ik picknicken met Tom (kerel leren kennen op feestje zaterdag) die al snel een rare vogel blijkt te zijn. De treinrit naar huis is daardoor de beste ooit.
-------------------------------------------------------------------------------------
01-12-'09, dinsdag, dag 296
Eerste officiele zomerdag, hoera! Het is echter wat bewolkt en het regent zelfs eventjes (!) dus ik blijf thuis.
Ik maak een pastasalade (lekker) en cake (heerlijk) voor morgen: picknick in Kings Park met Roisin en Patrick (couchsurfers).
-------------------------------------------------------------------------------------
02-12-'09, woensdag, dag 297
Op naar het park tegen lunchtijd. Lekker eten (Roisin's vegetarische kebabs zijn smullen en Patrick's wijn is best te pruimen), goede companie, heerlijk weertje. Knusjes!
's Avonds gaan we nog iets gaan drinken en ook Sharon komt lang. Wijze tante, die chick.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-12-'09, donderdag, dag 298
Valies maken. Boel opruimen. Naar hostel om boel te droppen en nog wat door het stad te wandelen. Op tijd in bed, want morgen start tour 1.
Terug binnen 10 dagen.
woensdag 2 december 2009
dinsdag 17 november 2009
Cairns, dag 281 tem 287
16-11-’09, maandag, dag 281
Damon heeft een job bij vrienden thuis. Daar check ik vluchten van en naar Thailand en probeer enkele dingen te boeken. Helaas te weinig tijd daarvoor dus hup, naar ‘t stad.
Ik bekijk wat de goedkoopste manier is naar Thailand te vliegen.
Ik bel kort met Joke en beslis om alleen verder te reizen. Te veel ergernissen op zo’n korte tijd voorspelt niet veel goeds. Terwijl ik in town slenter, hoor ik opeens mijn naam. Stomverbaasd kijk ik rond en zie ik Sam. Vrolijke Sam waar ik begin september gecouchsurfed heb. Een blok valt van mijn schouders als hij zegt dat ik enkele dagen bij hem en Timothy kan blijven om rustig ui te zoeken wat ik ga doen. Ik laat Kiwi weten dat ik alleen verder ga en voel me opeens veel beter, rustiger, meer ontspannen.
Het is een leuk weerzien met Timothy en Mika (meisje dat 2 maanden geleden hier ook al eens was) en we gaan een gezellige avond tegemoet.
-------------------------------------------------------------------------------------
17-11-’09, dinsdag, dag 282
Ik word wakker op een deftig uur, ontbijt rustig met de mannen, genieten van hun gezelschap. Sam zegt dat ik er veel meer ontspannen uitzie dan gisteren toen hij me aantrof op straat. Ik weet dat ik de juiste beslissing heb gemaakt.
Ik trek de town in, op naar reisbureau Peterpans om mijn opties te bekijken. Een tour zal het worden, lekker handig om gewoon te ondergaan en te genieten. Met bakken informatie keer ik enkele uren huiswaarts, waar ik overheerlijke quiche maak. ‘s Avonds ga ik een pintje drinken met Sam en Stu om erna nog enkele uren opzoekingswerk ivm tours verricht.
-------------------------------------------------------------------------------------
18-11-’09, woensdag, dag 283
Een dag met veel opzoekingswerk. Een dag met beslissingen.
Hoe zullen de komende weken er uitzien?
Op een nog onbekende data vlieg ik van Cairns naar Perth. Vrijdag 4 december start de tour die me na 10 dagen terug naar Perth brengt. Maandag 14 december start de tweede tour die me de wonderen van het zuidwesten zal laten zien. Joke had er mooie verhalen van dus ik ben benieuwd. 22 december vlieg ik naar Darwin, waar ik bij Matt ga couchsurfen tot de 29ste. Die dag verlaat ik Australië voor een maand en zet ik voet in Singapore. 30 december vlieg ik van Singapore naar Phuket waar het avontuur verder gaat. 27 januari verlaat ik Thailand zodat ik 28 januari terug in Sydney ben. 4 februari komt er een einde aan het hele avontuur.
's Avonds gaan Mika en ik uit, kom ik Lisette (Fraser tour) tegen en beleven we dolle tijden! Hollanders zijn de max!
----------------------------------------------------------------------------------------
19-11-'09, donderdag, dag 284
Een warme dag, prima om aan de lagoon te vertoeven met mijn kater en Lisette.
Op tijd in bed.
----------------------------------------------------------------------------------------
20-11-'09, vrijdag, dag 285
Snikheet. Met zijn allen (al dan niet tijdelijke bewoners van huize Timothy - Sam) naar de kunstgalerij. Sam en ik besluiten dat we kunst niet snappen.
Ik maak cake, er komen vrienden langs en we gaan voor enkele uurtjes naar een feestje in een winkel, waar (te) hevig gedanst wordt.
----------------------------------------------------------------------------------------
21-11-'09, zaterdag, dag 286
Heerlijk lang slapen. Rustige dag thuis, te warm om veel te doen. Terwijl ik de andere uitgaan eet ik cake en kijk ik enkele films.
----------------------------------------------------------------------------------------
22-11-'09, zondag, dag 287
Weinig te doen, buiten valies maken.
Ik bel de taxi, ruim voor de laatste keer de boel op, sluit de ramen en trek de deur achter me dicht. Daag lieverds!
5 uur durende vlucht naar Perth. Geen pretje met drie baby's rond me.
Sharon (couchsurfer die ik in Melbourne leerde kennen enkele maanden geleden) host me voor de komende dagen. We verkennen met auto de buurt zodat ik morgen mijn weg makkelijker vind. Zij moet overdag werken en kan me zodoende niet rondleiden.
Korte koffieklets en hup, bed in.
Damon heeft een job bij vrienden thuis. Daar check ik vluchten van en naar Thailand en probeer enkele dingen te boeken. Helaas te weinig tijd daarvoor dus hup, naar ‘t stad.
Ik bekijk wat de goedkoopste manier is naar Thailand te vliegen.
Ik bel kort met Joke en beslis om alleen verder te reizen. Te veel ergernissen op zo’n korte tijd voorspelt niet veel goeds. Terwijl ik in town slenter, hoor ik opeens mijn naam. Stomverbaasd kijk ik rond en zie ik Sam. Vrolijke Sam waar ik begin september gecouchsurfed heb. Een blok valt van mijn schouders als hij zegt dat ik enkele dagen bij hem en Timothy kan blijven om rustig ui te zoeken wat ik ga doen. Ik laat Kiwi weten dat ik alleen verder ga en voel me opeens veel beter, rustiger, meer ontspannen.
Het is een leuk weerzien met Timothy en Mika (meisje dat 2 maanden geleden hier ook al eens was) en we gaan een gezellige avond tegemoet.
-------------------------------------------------------------------------------------
17-11-’09, dinsdag, dag 282
Ik word wakker op een deftig uur, ontbijt rustig met de mannen, genieten van hun gezelschap. Sam zegt dat ik er veel meer ontspannen uitzie dan gisteren toen hij me aantrof op straat. Ik weet dat ik de juiste beslissing heb gemaakt.
Ik trek de town in, op naar reisbureau Peterpans om mijn opties te bekijken. Een tour zal het worden, lekker handig om gewoon te ondergaan en te genieten. Met bakken informatie keer ik enkele uren huiswaarts, waar ik overheerlijke quiche maak. ‘s Avonds ga ik een pintje drinken met Sam en Stu om erna nog enkele uren opzoekingswerk ivm tours verricht.
-------------------------------------------------------------------------------------
18-11-’09, woensdag, dag 283
Een dag met veel opzoekingswerk. Een dag met beslissingen.
Hoe zullen de komende weken er uitzien?
Op een nog onbekende data vlieg ik van Cairns naar Perth. Vrijdag 4 december start de tour die me na 10 dagen terug naar Perth brengt. Maandag 14 december start de tweede tour die me de wonderen van het zuidwesten zal laten zien. Joke had er mooie verhalen van dus ik ben benieuwd. 22 december vlieg ik naar Darwin, waar ik bij Matt ga couchsurfen tot de 29ste. Die dag verlaat ik Australië voor een maand en zet ik voet in Singapore. 30 december vlieg ik van Singapore naar Phuket waar het avontuur verder gaat. 27 januari verlaat ik Thailand zodat ik 28 januari terug in Sydney ben. 4 februari komt er een einde aan het hele avontuur.
's Avonds gaan Mika en ik uit, kom ik Lisette (Fraser tour) tegen en beleven we dolle tijden! Hollanders zijn de max!
----------------------------------------------------------------------------------------
19-11-'09, donderdag, dag 284
Een warme dag, prima om aan de lagoon te vertoeven met mijn kater en Lisette.
Op tijd in bed.
----------------------------------------------------------------------------------------
20-11-'09, vrijdag, dag 285
Snikheet. Met zijn allen (al dan niet tijdelijke bewoners van huize Timothy - Sam) naar de kunstgalerij. Sam en ik besluiten dat we kunst niet snappen.
Ik maak cake, er komen vrienden langs en we gaan voor enkele uurtjes naar een feestje in een winkel, waar (te) hevig gedanst wordt.
----------------------------------------------------------------------------------------
21-11-'09, zaterdag, dag 286
Heerlijk lang slapen. Rustige dag thuis, te warm om veel te doen. Terwijl ik de andere uitgaan eet ik cake en kijk ik enkele films.
----------------------------------------------------------------------------------------
22-11-'09, zondag, dag 287
Weinig te doen, buiten valies maken.
Ik bel de taxi, ruim voor de laatste keer de boel op, sluit de ramen en trek de deur achter me dicht. Daag lieverds!
5 uur durende vlucht naar Perth. Geen pretje met drie baby's rond me.
Sharon (couchsurfer die ik in Melbourne leerde kennen enkele maanden geleden) host me voor de komende dagen. We verkennen met auto de buurt zodat ik morgen mijn weg makkelijker vind. Zij moet overdag werken en kan me zodoende niet rondleiden.
Korte koffieklets en hup, bed in.
On the road, dag 277 tem 280
12-11-’09, donderdag, dag 277
Wat was gepland? Om 9u in Byron town voor een job. Om 15-16u doorrijden naar Gold Coast om de van in orde brengen.
Hoe loopt het? Om 12u zijn we in Byron town. ERGERNIS! Om 15u heeft hij amper iets gedaan. ERGERNIS! Om 16u zegt ie dat de van vandaag niet meer gefixed kan worden. ERGERNIS! Ik verwittig Joke – opnieuw – dat we er niet vrijdag maar zaterdagavond zullen zijn.
We rijden toch nog door naar de Gold Coast en overnachten bij een vriend en ex-collega van Damon.
-------------------------------------------------------------------------------------
13-11-’09, vrijdag, dag 278
Om 8u moet de vriend van op zijn werk zijn. Eindelijk – EINDELIJK – staat Damon eens op tijd op. Terwijl de mannen werken aan de van en auto’s spendeer ik tijd op mezelf. Heerlijk om te kunnen doen waar ik zin in heb! Het is wat bewolkt dus laat ik het strand voor wat het is en ga ik uitgebreid windowshoppen.
‘s Avonds maak ik eten in de garage en rijden we door tot Gympie.
-------------------------------------------------------------------------------------
14-11-’09, zaterdag, dag 279
Enkele uren rijden naar Rockhampton, waar ik Joke zal zien! Joepie de poepie!
We rijden verkeerd maar vinden uiteindelijk de boerderij waar ze werkt, ontmoeten we de familie, dochter Jamie en baby Jack. Wat is het zo fijn om haar terug te zien na al die maanden! LEUK LEUK LEUK! We praten bij, bespreken onze Thailandplannen en genieten van lekker eten (te veel!).
Jawel, Joke en ik gaan naar Thailand. 30 december zien we elkaar daar opnieuw, vieren we nieuwjaar en reizen we voor de laatste maand samen rond. Ik kijk er al naar uit!
-------------------------------------------------------------------------------------
15-11-’09, zondag, dag 280
Tegen de middag nemen we afscheid van iedereen, zeg ik ‘tot snel Joke’ en zetten we de tocht naar Cairns in. 12 u rijden staat voor de boeg. Ik slaap, ik lees, ik denk na over al dan niet alleen verder te reizen naar het westen en laat dit Kiwi weten.
Ik lig al te ronken als we na middernacht aankomen in Cairns.
Wat was gepland? Om 9u in Byron town voor een job. Om 15-16u doorrijden naar Gold Coast om de van in orde brengen.
Hoe loopt het? Om 12u zijn we in Byron town. ERGERNIS! Om 15u heeft hij amper iets gedaan. ERGERNIS! Om 16u zegt ie dat de van vandaag niet meer gefixed kan worden. ERGERNIS! Ik verwittig Joke – opnieuw – dat we er niet vrijdag maar zaterdagavond zullen zijn.
We rijden toch nog door naar de Gold Coast en overnachten bij een vriend en ex-collega van Damon.
-------------------------------------------------------------------------------------
13-11-’09, vrijdag, dag 278
Om 8u moet de vriend van op zijn werk zijn. Eindelijk – EINDELIJK – staat Damon eens op tijd op. Terwijl de mannen werken aan de van en auto’s spendeer ik tijd op mezelf. Heerlijk om te kunnen doen waar ik zin in heb! Het is wat bewolkt dus laat ik het strand voor wat het is en ga ik uitgebreid windowshoppen.
‘s Avonds maak ik eten in de garage en rijden we door tot Gympie.
-------------------------------------------------------------------------------------
14-11-’09, zaterdag, dag 279
Enkele uren rijden naar Rockhampton, waar ik Joke zal zien! Joepie de poepie!
We rijden verkeerd maar vinden uiteindelijk de boerderij waar ze werkt, ontmoeten we de familie, dochter Jamie en baby Jack. Wat is het zo fijn om haar terug te zien na al die maanden! LEUK LEUK LEUK! We praten bij, bespreken onze Thailandplannen en genieten van lekker eten (te veel!).
Jawel, Joke en ik gaan naar Thailand. 30 december zien we elkaar daar opnieuw, vieren we nieuwjaar en reizen we voor de laatste maand samen rond. Ik kijk er al naar uit!
-------------------------------------------------------------------------------------
15-11-’09, zondag, dag 280
Tegen de middag nemen we afscheid van iedereen, zeg ik ‘tot snel Joke’ en zetten we de tocht naar Cairns in. 12 u rijden staat voor de boeg. Ik slaap, ik lees, ik denk na over al dan niet alleen verder te reizen naar het westen en laat dit Kiwi weten.
Ik lig al te ronken als we na middernacht aankomen in Cairns.
Grafton, dag 269 tem 276
04-11-’09, woensdag, dag 269
Aankomst in Grafton om 7.30, waar Damon (aka Kiwi) me opwacht. 2u durende rit naar de community. Onderweg bijkletsen en duidelijk maken hoe ik het reizen zie wat lijkt aan te sluiten bij zijn idee.
2 grieten, stoned om 10u, kuisen het huis terwijl 2 kerels de tuin opknappen. Smoren staat hoog op de to-do-list, blijkt snel. Community is afgelegen van beschaving (dichtste dorp is 45 min rijden), wonen 100-tal mensen, verspreid over 3000 are. Back to basic. Buiten douchen, buiten pissen.
Zwemmen in de rivier in namiddag, genieten van rust en natuur. Damon werkt een beetje later in de namiddag.
Lekker en veel (organisch uiteraard) eten!
-------------------------------------------------------------------------------------
05-11-’09, donderdag, dag 270
Regen. Weinig te doen, buiten opruimen, eten maken, smoren (wat anderen dan ook met plezier doen), lezen. Damon werkt enkele uren.
Reisplan opstellen: we vertrekken dinsdag vooravond naar de Gold Coast, waar ander werk op hem wacht. Woensdag komen we aan in Rockhampton, waar ik Joke terug zie. Donderdag rijden we door naar Cairns, waar ander werk op hem wacht.
Opnieuw veel eten en heerlijke desserts!
-------------------------------------------------------------------------------------
06-11-’09, vrijdag, dag 271
Er is werk, joehoe! Ik heb een bezigheid voor enkele uren, terwijl het buiten blijft regenen. Natuur staat er wel mooi op voor de vele regenval. Ik knip wiettakjes tot kleinere ‘hoopjes’. Nou ja, het is iets van werk he.
-------------------------------------------------------------------------------------
07-11-’09, zaterdag, dag 272
Vandaag een uurtje werken. Verder weinig te doen. Het blijft regenen.
Begin me te ergeren aan de luiheid van Damon. Ipv op tijd op te staan om 8u te werken en zo veel geld te verdienen, denkt hij er om 10u aan om misschien op te staan. Na 4u nietsdoen en smoren start zijn eigenlijke dag. Zijn reactie als ik dat aanhaal: ‘oh, wat is tijd? Tijd is maar tijd’. ‘Euhm… ja… en zo verdien je geld. Oei, gaat dit wel lukken om met zo iemand te reizen?’ vraag ik mezelf af.
-------------------------------------------------------------------------------------
08-11-’09, zondag, dag 273
Regen. Ziek. Lezen. Te veel eten. Verveling.
-------------------------------------------------------------------------------------
09-11-’09, maandag, dag 274
Het ziet er naaruit dat Damon’s werk niet rond raakt tegen morgen. Tiens, hoe zou dat nu komen?!
Ik denk wat mijn opties zijn als ik op mijn eentje verder ga. Zo snel mogelijk naar de beschaving is wat ik nodig heb, waar ik mensen met mijn denkwijze vind.
-------------------------------------------------------------------------------------
10-11-’09, dinsdag, dag 275
Vandaag vertrekken zit er niet in. Ergernis! Ergernis omdat ik mijn plannen moet aanpassen. Nog meer ergernis omdat het lijkt alsof het hem niet kan schelen en maar doet waar hij zin in heeft. Ik geraak niet uit de community, er zit dus niet veel anders op dan opruimen, eten maken, lezen, naar de regen kijken.
Ik verwittig Joke dat we het niet halen.
-------------------------------------------------------------------------------------
11-11-‘09, woensdag, 276
Gepland vertrekuur: 8 uur. Ik, wakker om 6u en paraat om 7u30. Hij, slapen tot 8u, blijven liggen tot 10u, smoren tot 11u. Tegen de middag verlaten we eindelijk de community.
We houden halt in Grafton, doen inkopen in de Aldi en rijden door naar Byron Bay (6 uur durende trip). We overnachten bij vrienden van Damon, die op 30min van town wonen, in de bergen.
Aankomst in Grafton om 7.30, waar Damon (aka Kiwi) me opwacht. 2u durende rit naar de community. Onderweg bijkletsen en duidelijk maken hoe ik het reizen zie wat lijkt aan te sluiten bij zijn idee.
2 grieten, stoned om 10u, kuisen het huis terwijl 2 kerels de tuin opknappen. Smoren staat hoog op de to-do-list, blijkt snel. Community is afgelegen van beschaving (dichtste dorp is 45 min rijden), wonen 100-tal mensen, verspreid over 3000 are. Back to basic. Buiten douchen, buiten pissen.
Zwemmen in de rivier in namiddag, genieten van rust en natuur. Damon werkt een beetje later in de namiddag.
Lekker en veel (organisch uiteraard) eten!
-------------------------------------------------------------------------------------
05-11-’09, donderdag, dag 270
Regen. Weinig te doen, buiten opruimen, eten maken, smoren (wat anderen dan ook met plezier doen), lezen. Damon werkt enkele uren.
Reisplan opstellen: we vertrekken dinsdag vooravond naar de Gold Coast, waar ander werk op hem wacht. Woensdag komen we aan in Rockhampton, waar ik Joke terug zie. Donderdag rijden we door naar Cairns, waar ander werk op hem wacht.
Opnieuw veel eten en heerlijke desserts!
-------------------------------------------------------------------------------------
06-11-’09, vrijdag, dag 271
Er is werk, joehoe! Ik heb een bezigheid voor enkele uren, terwijl het buiten blijft regenen. Natuur staat er wel mooi op voor de vele regenval. Ik knip wiettakjes tot kleinere ‘hoopjes’. Nou ja, het is iets van werk he.
-------------------------------------------------------------------------------------
07-11-’09, zaterdag, dag 272
Vandaag een uurtje werken. Verder weinig te doen. Het blijft regenen.
Begin me te ergeren aan de luiheid van Damon. Ipv op tijd op te staan om 8u te werken en zo veel geld te verdienen, denkt hij er om 10u aan om misschien op te staan. Na 4u nietsdoen en smoren start zijn eigenlijke dag. Zijn reactie als ik dat aanhaal: ‘oh, wat is tijd? Tijd is maar tijd’. ‘Euhm… ja… en zo verdien je geld. Oei, gaat dit wel lukken om met zo iemand te reizen?’ vraag ik mezelf af.
-------------------------------------------------------------------------------------
08-11-’09, zondag, dag 273
Regen. Ziek. Lezen. Te veel eten. Verveling.
-------------------------------------------------------------------------------------
09-11-’09, maandag, dag 274
Het ziet er naaruit dat Damon’s werk niet rond raakt tegen morgen. Tiens, hoe zou dat nu komen?!
Ik denk wat mijn opties zijn als ik op mijn eentje verder ga. Zo snel mogelijk naar de beschaving is wat ik nodig heb, waar ik mensen met mijn denkwijze vind.
-------------------------------------------------------------------------------------
10-11-’09, dinsdag, dag 275
Vandaag vertrekken zit er niet in. Ergernis! Ergernis omdat ik mijn plannen moet aanpassen. Nog meer ergernis omdat het lijkt alsof het hem niet kan schelen en maar doet waar hij zin in heeft. Ik geraak niet uit de community, er zit dus niet veel anders op dan opruimen, eten maken, lezen, naar de regen kijken.
Ik verwittig Joke dat we het niet halen.
-------------------------------------------------------------------------------------
11-11-‘09, woensdag, 276
Gepland vertrekuur: 8 uur. Ik, wakker om 6u en paraat om 7u30. Hij, slapen tot 8u, blijven liggen tot 10u, smoren tot 11u. Tegen de middag verlaten we eindelijk de community.
We houden halt in Grafton, doen inkopen in de Aldi en rijden door naar Byron Bay (6 uur durende trip). We overnachten bij vrienden van Damon, die op 30min van town wonen, in de bergen.
zaterdag 31 oktober 2009
Sydney, dag 263 tem ...
29-10-’09, donderdag, dag 263
Enkele dingen regelen in de voormiddag, later op de dag naar de luchthaven. Om 6 pm zet ik voet in Sydney, 2u later kom ik aan in wijk Paddington waar ik drie nachten ga couchsurfen. Leuke kerel, aangename andere couchsurfers, zotte kat. We gaan salsa dansen, met de Opera House in de achtertuin. Wat is couchsurfen toch dolletjes! Anders zou ik nooit op plaatsen als deze komen.
-------------------------------------------------------------------------------------
30-10-’09, vrijdag, dag 264
Nood om op mezelf te zijn. Buitenshuis ontbijten. Wandelen en windowshoppen in de wijk. ’s Namiddags naar een andere wijk, Newtown, om daar hetzelfde te doen. Mijn voeten krijgen eindelijk een welverdiende pedicure. Rustige avond thuis.
-------------------------------------------------------------------------------------
31-10-’09, zaterdag, dag 265
Het terugzien van Matt (eerste couchsurfervaring in Darwin)! Leuk om die knul weer te zien! Met zijn schoolvriend Ryan gaan we met de ferry naar Manly. Woeps, we missen de ferry en wachten op de volgende in de pub. Bier drinken om 10u in de ochtend (met de cornflakes net achter de kiezen), ge moet er toch ook nen Australiër voor zijn.
Na een half uur ‘ferry-en’ ontmoeten we andere schoolvriend Danny. Met zijn allen naar het strand voor enkele uurtjes. Lekker warm! Een late lunch. Matt moet helaas vroeg door en zo ben ik om 7 pm terug thuis. Maar woeps, er is niemand thuis. Gelukkig kan ik even wachten bij de buurman tot Immie terug is.
Rustige avond met véél internetopzoekwerk. Help, ik heb een couch nodig voor morgen en overmorgen!
-------------------------------------------------------------------------------------
01-11-’09, zondag, dag 266
Warme dag. Wakker worden van de kat die op mijn blaas staat. Vlug mails checken: yes, ik heb een couch! En nog wel aan Darling Harbour, ideale ligging! Op naar ’t centrum!
Aankomst rond de middag. Kennis maken met Shiju, vriendelijke kerel met mooi appartement. Vooral de extra faciliteiten zijn fijn: onbeperkt gebruik van gym, sauna en zwembad.
Terug het centrum in. Opnieuw meeten met Matt. Te warm om iets te doen, zoeken verfrissing in het park.
’s Avonds lekker Indische kost door Shiju.
-------------------------------------------------------------------------------------
02-11-’09, maandag, dag 267
Heuse wandeltocht door centrum. Veel km’s, weinig resultaat. Afspreken met Kiwi dat ik zo snel mogelijk naar Grafton ga, waar hij enkele dagen werkt heeft in een community (meneer is mechanieker en kan er veel auto’s fixen). Ik hoop op gratis lift met trucker maar na enkele dagen wachten op nieuws beslis ik om ’s anderdaags de bus te nemen.
’s Avonds staat er appelmoes op het menu. Ik sij bijna mijn pinktopje af. AI!
-------------------------------------------------------------------------------------
03-11-’09, dinsdag, dag 268
Doefe dinsdag. Baaldag. Saaie dag.
Ik bel met Joke waarbij ik mijn gevoelens eindelijk kan ventileren.
Nachtbus naar Grafton.
Enkele dingen regelen in de voormiddag, later op de dag naar de luchthaven. Om 6 pm zet ik voet in Sydney, 2u later kom ik aan in wijk Paddington waar ik drie nachten ga couchsurfen. Leuke kerel, aangename andere couchsurfers, zotte kat. We gaan salsa dansen, met de Opera House in de achtertuin. Wat is couchsurfen toch dolletjes! Anders zou ik nooit op plaatsen als deze komen.
-------------------------------------------------------------------------------------
30-10-’09, vrijdag, dag 264
Nood om op mezelf te zijn. Buitenshuis ontbijten. Wandelen en windowshoppen in de wijk. ’s Namiddags naar een andere wijk, Newtown, om daar hetzelfde te doen. Mijn voeten krijgen eindelijk een welverdiende pedicure. Rustige avond thuis.
-------------------------------------------------------------------------------------
31-10-’09, zaterdag, dag 265
Het terugzien van Matt (eerste couchsurfervaring in Darwin)! Leuk om die knul weer te zien! Met zijn schoolvriend Ryan gaan we met de ferry naar Manly. Woeps, we missen de ferry en wachten op de volgende in de pub. Bier drinken om 10u in de ochtend (met de cornflakes net achter de kiezen), ge moet er toch ook nen Australiër voor zijn.
Na een half uur ‘ferry-en’ ontmoeten we andere schoolvriend Danny. Met zijn allen naar het strand voor enkele uurtjes. Lekker warm! Een late lunch. Matt moet helaas vroeg door en zo ben ik om 7 pm terug thuis. Maar woeps, er is niemand thuis. Gelukkig kan ik even wachten bij de buurman tot Immie terug is.
Rustige avond met véél internetopzoekwerk. Help, ik heb een couch nodig voor morgen en overmorgen!
-------------------------------------------------------------------------------------
01-11-’09, zondag, dag 266
Warme dag. Wakker worden van de kat die op mijn blaas staat. Vlug mails checken: yes, ik heb een couch! En nog wel aan Darling Harbour, ideale ligging! Op naar ’t centrum!
Aankomst rond de middag. Kennis maken met Shiju, vriendelijke kerel met mooi appartement. Vooral de extra faciliteiten zijn fijn: onbeperkt gebruik van gym, sauna en zwembad.
Terug het centrum in. Opnieuw meeten met Matt. Te warm om iets te doen, zoeken verfrissing in het park.
’s Avonds lekker Indische kost door Shiju.
-------------------------------------------------------------------------------------
02-11-’09, maandag, dag 267
Heuse wandeltocht door centrum. Veel km’s, weinig resultaat. Afspreken met Kiwi dat ik zo snel mogelijk naar Grafton ga, waar hij enkele dagen werkt heeft in een community (meneer is mechanieker en kan er veel auto’s fixen). Ik hoop op gratis lift met trucker maar na enkele dagen wachten op nieuws beslis ik om ’s anderdaags de bus te nemen.
’s Avonds staat er appelmoes op het menu. Ik sij bijna mijn pinktopje af. AI!
-------------------------------------------------------------------------------------
03-11-’09, dinsdag, dag 268
Doefe dinsdag. Baaldag. Saaie dag.
Ik bel met Joke waarbij ik mijn gevoelens eindelijk kan ventileren.
Nachtbus naar Grafton.
Brisbane, dag 270 tem 272
26-10-’09, maandag, dag 270
Aankomst Brizzy. Ontmoeting couchsurfhost Jason (Jake Osbourne look-a-like). Even rondwandelen door stad. Met ferry naar suburb Bulimba. Ontmoeting met de andere couchsurfers (niet leuk) en huisgenoten (leuk).
Verder nadenken over blijven of niet blijven: Kiwi komt ’s avonds langs en ziet het zitten om samen te reizen – ok, het is beslist, ik blijf. Ik bel WEP en mijn vlucht wordt veranderd. Wat een goed gevoel!
--------------------------------------------------------------------
27-10-’09, dinsdag, dag 271
Meet up met Belgische Jorn, die morgen naar België terugkeer (arme jij!) in stad. Wandel wandel. Israelische kerels komen ’s avonds langs om enkele pintjes te drinken. Gezellig man!
PS: Gelukkige verjaardag moedertje!
--------------------------------------------------------------------
28-10-’09, woensdag, dag 272
Warm. Motregen. Eventjes er op mijn eentje op uit trekken. Slechte spaghetti (ik kookte niet). Iets wat saaie dag.
Aankomst Brizzy. Ontmoeting couchsurfhost Jason (Jake Osbourne look-a-like). Even rondwandelen door stad. Met ferry naar suburb Bulimba. Ontmoeting met de andere couchsurfers (niet leuk) en huisgenoten (leuk).
Verder nadenken over blijven of niet blijven: Kiwi komt ’s avonds langs en ziet het zitten om samen te reizen – ok, het is beslist, ik blijf. Ik bel WEP en mijn vlucht wordt veranderd. Wat een goed gevoel!
--------------------------------------------------------------------
27-10-’09, dinsdag, dag 271
Meet up met Belgische Jorn, die morgen naar België terugkeer (arme jij!) in stad. Wandel wandel. Israelische kerels komen ’s avonds langs om enkele pintjes te drinken. Gezellig man!
PS: Gelukkige verjaardag moedertje!
--------------------------------------------------------------------
28-10-’09, woensdag, dag 272
Warm. Motregen. Eventjes er op mijn eentje op uit trekken. Slechte spaghetti (ik kookte niet). Iets wat saaie dag.
vrijdag 30 oktober 2009
Mooloolaba, dag 256 tem 259
22-10-’09, donderdag, dag 256
Busrit naar Mooloolaba, slecht 40min naar het zuiden. Aankomst rond middag. Ik word verwelkomd door 2 andere couchsurfers. Later op de dag trekken we naar het winkelcentra op zoek naar nieuwe zomerkleren. Als de boys (3 jonge kerels) thuiskomen, spelen we kort beachvolleyball en gaan Julia en ik ’s avonds mee naar de OZ Tag training. Verder rustige avond en goede nachtrust in mn swag.
--------------------------------------------------------------------
23-10-’09, vrijdag, dag 257
Strand. Heet. Wandelen door Mooloo, het is nog groter dan ik dacht.
’s Avonds gaan we uit met hun vrienden (toffe bende), velen onder ons hebben reden tot drinken. Vera zit met een boete opgescheept: een open fles alcohol dragen in het openbaar = 100 dollar. Hupla!
--------------------------------------------------------------------
24-10-’09, zaterdag, dag 258
Kater. Rotslechte dag.
--------------------------------------------------------------------
25-10-’09, zondag, dag 259
Zeilen met Brad en Rose. Dankzij het vele geklutst en geur van bier komt mijn ontbijt er uit (de vissen zijn blij). Zwembad met zijn allen.
Ik denk na over om langer te blijven: pro’s en contra’s bekijken – ik heb weinig reden om naar huis te gaan.
Busrit naar Mooloolaba, slecht 40min naar het zuiden. Aankomst rond middag. Ik word verwelkomd door 2 andere couchsurfers. Later op de dag trekken we naar het winkelcentra op zoek naar nieuwe zomerkleren. Als de boys (3 jonge kerels) thuiskomen, spelen we kort beachvolleyball en gaan Julia en ik ’s avonds mee naar de OZ Tag training. Verder rustige avond en goede nachtrust in mn swag.
--------------------------------------------------------------------
23-10-’09, vrijdag, dag 257
Strand. Heet. Wandelen door Mooloo, het is nog groter dan ik dacht.
’s Avonds gaan we uit met hun vrienden (toffe bende), velen onder ons hebben reden tot drinken. Vera zit met een boete opgescheept: een open fles alcohol dragen in het openbaar = 100 dollar. Hupla!
--------------------------------------------------------------------
24-10-’09, zaterdag, dag 258
Kater. Rotslechte dag.
--------------------------------------------------------------------
25-10-’09, zondag, dag 259
Zeilen met Brad en Rose. Dankzij het vele geklutst en geur van bier komt mijn ontbijt er uit (de vissen zijn blij). Zwembad met zijn allen.
Ik denk na over om langer te blijven: pro’s en contra’s bekijken – ik heb weinig reden om naar huis te gaan.
Noosa, dag 254 en 255
20-10-’09, dinsdag, dag 254
Na een uitgebreid ei-ontbijt neem ik in de ochtend de bus naar Noosa, zo’n 2u zuidswaarts. Vandaag moet ik een slaapplaats weten te versieren; de couchsurfer kon me toch niet hosten en hostels laat ik liever links liggen. Ik hoop op de goedheid van de mens. Na enkele mislukte pogingen (stom natuurlijk om te denken locals op het strand te vinden – locals zijn aan het werken aja!) verander ik mijn strategie. Gewoon vragen is de nieuwe manier. 2 mensen willen maar kunnen helaas niet, nummer 3 hapt toe. Een grote opluchting! Dion, de man die me 2 nachten een zetel aanbiedt, moet werken tot 11 pm – ik hou me zolang bezig met lezen, mensen kijken, eten. Een iets ouder koppel houdt opeens naast me halt. De vrouw is een halve gestoorde maar oh zo grappig, de man laat haar wat doen in haar manier van zijn – toch wel mooi. De man in kwestie is een goede tekenaar en al snel heeft hij een portret van me getekend, vrouw vervolledigt het werk met een gedicht.
Tegen 11’n keer ik richting Dion’s werk. Het restaurant sluit. Eenmaal bij hem thuis maak ik een praatje met zijn huisgenoot en 2 vriendinnen. Eén ervan is in een diepe slaap en kijkt enorm verbaasd op als ze mij ziet. ‘Ben ik in het goede huis?’ kan je zo van haar gezicht aflezen. Grappig!
Dion besluit lang naar tv te kijken en biedt me zijn bed aan, hij zal wel op de zetel slapen. Mij hoorde je niet klagen! Een heerlijk 2 persoonsbed, helemaal alleen voor mij… ik waande me eventjes in een hotel.
--------------------------------------------------------------------
21-10-’09, woensdag, dag 255
Huisgenoot Johnny en ik trekken er samen op uit. We maken een mooie 3 uur durende wandeling door het nationaal park. Mooie stranden, mooie uitzichten, lekkere hapje bij de hand. De rest van de dag vertoeven we aan het strand – bloedheet is het er.
’s Avonds maak ik spaghetti voor ons klaar en kijken we naar een film, maar na nog geen half uur liggen we beiden te knorren.
Het is nu welletjes geweest. De uitgebreide zinnen, leuke zinsconstructies, grappige anekdotes,… ik heb er weinig zin in. Vanaf heden een – meestal – kort maar krachtig dagverloop.
Na een uitgebreid ei-ontbijt neem ik in de ochtend de bus naar Noosa, zo’n 2u zuidswaarts. Vandaag moet ik een slaapplaats weten te versieren; de couchsurfer kon me toch niet hosten en hostels laat ik liever links liggen. Ik hoop op de goedheid van de mens. Na enkele mislukte pogingen (stom natuurlijk om te denken locals op het strand te vinden – locals zijn aan het werken aja!) verander ik mijn strategie. Gewoon vragen is de nieuwe manier. 2 mensen willen maar kunnen helaas niet, nummer 3 hapt toe. Een grote opluchting! Dion, de man die me 2 nachten een zetel aanbiedt, moet werken tot 11 pm – ik hou me zolang bezig met lezen, mensen kijken, eten. Een iets ouder koppel houdt opeens naast me halt. De vrouw is een halve gestoorde maar oh zo grappig, de man laat haar wat doen in haar manier van zijn – toch wel mooi. De man in kwestie is een goede tekenaar en al snel heeft hij een portret van me getekend, vrouw vervolledigt het werk met een gedicht.
Tegen 11’n keer ik richting Dion’s werk. Het restaurant sluit. Eenmaal bij hem thuis maak ik een praatje met zijn huisgenoot en 2 vriendinnen. Eén ervan is in een diepe slaap en kijkt enorm verbaasd op als ze mij ziet. ‘Ben ik in het goede huis?’ kan je zo van haar gezicht aflezen. Grappig!
Dion besluit lang naar tv te kijken en biedt me zijn bed aan, hij zal wel op de zetel slapen. Mij hoorde je niet klagen! Een heerlijk 2 persoonsbed, helemaal alleen voor mij… ik waande me eventjes in een hotel.
--------------------------------------------------------------------
21-10-’09, woensdag, dag 255
Huisgenoot Johnny en ik trekken er samen op uit. We maken een mooie 3 uur durende wandeling door het nationaal park. Mooie stranden, mooie uitzichten, lekkere hapje bij de hand. De rest van de dag vertoeven we aan het strand – bloedheet is het er.
’s Avonds maak ik spaghetti voor ons klaar en kijken we naar een film, maar na nog geen half uur liggen we beiden te knorren.
Het is nu welletjes geweest. De uitgebreide zinnen, leuke zinsconstructies, grappige anekdotes,… ik heb er weinig zin in. Vanaf heden een – meestal – kort maar krachtig dagverloop.
Rainbow Beach & Fraser Island, dag 250 tem 253
16-10-’09, vrijdag, dag 250
7.30 am: aankomst in hostel
8.00 – 10.59: strand en winkel
11 am: inchecken
11.30 am – 2.00 pm: zwembad
Er volgt een uitleg van 2 uur over het wel en wee van Fraser Island – het grootste zandeiland ter wereld en onze thuis voor de volgende drie dagen – en wat we wel en vooral niet mogen doen. De man van de 4x4’s behandelt ons als kleuters, overdrijft met zijn verhalen en werkt iedereen op zijn system.
We leren onze groep wat kennen maar ik haal de afspraak in de bar ‘s avonds niet. Ik val tijdens het lezen in slaap.
--------------------------------------------------------------------
17-10-’09, zaterdag, dag 251
Om 7.45 pm moeten we alleem paraat staan, op tijd op dus. Aanschuiven voor het ontbijt : 2 pannenkoeken per person – zotjes! En niet voor 7 uur he, als alles klaar staat en er verschilende mensen wachten. Nee nee, 7 uur is 7 uur.
Nogmaals de vervelende uitleg over de auto’s, wee-eer die verhalen moeten aanhoren. We controleren al het materiaal (gaande van eten tot kookmateriaal en tenten) en om 10u vertrekken we eindelijk. Een boottocht van 9min op de ferry brengt ons naar het eiland.
Doel voor de dag: Indian Head, de lookout point aan het einde van het strand, zo’n 97 km lange rit over het strand verwijderd van het startpunt. De groep (9 vrouw, 1 man en 1 halve homo) leert elkaar beter kennen. Ik vind al snel mijn maatje, Hollandse Lisette. Na ‘n dikke 2 uur rijden (max 60km/uur op het strand) komen we aan waar we genieten van het uitzicht. Duitse Delia, Lisette en ik gaan ook naar de champagne pools (we versieren een lift wat ons 2x 20min wandelen spaart) het is niet veel soeps.
We komen ruim op tijd aan op de campingspot, waar we onze tenten opzetten en een lekker avondmaal bereiden. De frisse pintjes komen goed van pas als we ons vervoegen met de andere 4x4’s.
Tip van de dag: kies een pipivriendje en altijd samen naar het wc. De dingo’s zijn zeer nieuwsgierig en zouden wel eens heel dicht komen terwijl je in de duinen/bos je ding aan het doen bent.
--------------------------------------------------------------------
18-10-’09, zondag, dag 252
Doel van de dag: Lake McKenzie. Wegens de watergetijden mogen we maar rijden vanaf 10 am dus hebben we veel tijd om op het gemak te ontbijten, op te ruimen en ‘Maheno shipwreck’ te bekijken.
Rit over het strand en landsinwaarts, over zacht zand wat moeilijk is dan op hard zand uiteraard. Aan een snelheid van 5km/uur komen we aan op bestemming. Ik ben stomverbaasd van de schoonheid van het meer! Prachtige kleurschakeringen in het water, het woud er om heen… geweldig! Lis en ik houden een heuse fotoshoot. Met dit decor kan je daar weinig mis met doen – hoewel, mijn gezicht werkt vandaag niet goed mee.
--------------------------------------------------------------------
19-10-’09, maandag, dag 253
Doel: Lake Wabby en thuiswaarts keren.
Het meer ligt dicht bij de kampplaats, handig dus. We rijden enige tijd over het strand, ontwijken de rotsen en bereiden ons mentaal voor op de wandeling die volgt. 30min door het warme zand. Het meer stelt me teleur; het is groen en ziet er te Europees uit. Neen, geef mij maar McKenzie.
We zijn ruim op tijd terug aan de ferry. Eenmaal terug op het vaste land moeten we de auto kuisen en voorzien van een volle tank, waarna ik volop geniet van een heerlijk warme douche. Je haar kunnen wassen voelt toch hemels aan.
Met Delia en enkele andere hostelgenoten trek ik later op de namiddag naar Carlos Sandblow om te genieten van moeder natuur en de zonsondergang. Scheune!
Na een uitgebreid dinner (Delia en ik namen alle overschot van eten mee – ‘denk aan je budget’) vind ik Lis uitgeteld in bed en ik besluit dan ook een einde te maken aan de dag. Na een gezellige babbel met de nieuwe kamergenoten (2 jonge Israliërs) val ik uitgeteld in slaap.
En word ik ’s nachts wakker van de airco.
7.30 am: aankomst in hostel
8.00 – 10.59: strand en winkel
11 am: inchecken
11.30 am – 2.00 pm: zwembad
Er volgt een uitleg van 2 uur over het wel en wee van Fraser Island – het grootste zandeiland ter wereld en onze thuis voor de volgende drie dagen – en wat we wel en vooral niet mogen doen. De man van de 4x4’s behandelt ons als kleuters, overdrijft met zijn verhalen en werkt iedereen op zijn system.
We leren onze groep wat kennen maar ik haal de afspraak in de bar ‘s avonds niet. Ik val tijdens het lezen in slaap.
--------------------------------------------------------------------
17-10-’09, zaterdag, dag 251
Om 7.45 pm moeten we alleem paraat staan, op tijd op dus. Aanschuiven voor het ontbijt : 2 pannenkoeken per person – zotjes! En niet voor 7 uur he, als alles klaar staat en er verschilende mensen wachten. Nee nee, 7 uur is 7 uur.
Nogmaals de vervelende uitleg over de auto’s, wee-eer die verhalen moeten aanhoren. We controleren al het materiaal (gaande van eten tot kookmateriaal en tenten) en om 10u vertrekken we eindelijk. Een boottocht van 9min op de ferry brengt ons naar het eiland.
Doel voor de dag: Indian Head, de lookout point aan het einde van het strand, zo’n 97 km lange rit over het strand verwijderd van het startpunt. De groep (9 vrouw, 1 man en 1 halve homo) leert elkaar beter kennen. Ik vind al snel mijn maatje, Hollandse Lisette. Na ‘n dikke 2 uur rijden (max 60km/uur op het strand) komen we aan waar we genieten van het uitzicht. Duitse Delia, Lisette en ik gaan ook naar de champagne pools (we versieren een lift wat ons 2x 20min wandelen spaart) het is niet veel soeps.
We komen ruim op tijd aan op de campingspot, waar we onze tenten opzetten en een lekker avondmaal bereiden. De frisse pintjes komen goed van pas als we ons vervoegen met de andere 4x4’s.
Tip van de dag: kies een pipivriendje en altijd samen naar het wc. De dingo’s zijn zeer nieuwsgierig en zouden wel eens heel dicht komen terwijl je in de duinen/bos je ding aan het doen bent.
--------------------------------------------------------------------
18-10-’09, zondag, dag 252
Doel van de dag: Lake McKenzie. Wegens de watergetijden mogen we maar rijden vanaf 10 am dus hebben we veel tijd om op het gemak te ontbijten, op te ruimen en ‘Maheno shipwreck’ te bekijken.
Rit over het strand en landsinwaarts, over zacht zand wat moeilijk is dan op hard zand uiteraard. Aan een snelheid van 5km/uur komen we aan op bestemming. Ik ben stomverbaasd van de schoonheid van het meer! Prachtige kleurschakeringen in het water, het woud er om heen… geweldig! Lis en ik houden een heuse fotoshoot. Met dit decor kan je daar weinig mis met doen – hoewel, mijn gezicht werkt vandaag niet goed mee.
--------------------------------------------------------------------
19-10-’09, maandag, dag 253
Doel: Lake Wabby en thuiswaarts keren.
Het meer ligt dicht bij de kampplaats, handig dus. We rijden enige tijd over het strand, ontwijken de rotsen en bereiden ons mentaal voor op de wandeling die volgt. 30min door het warme zand. Het meer stelt me teleur; het is groen en ziet er te Europees uit. Neen, geef mij maar McKenzie.
We zijn ruim op tijd terug aan de ferry. Eenmaal terug op het vaste land moeten we de auto kuisen en voorzien van een volle tank, waarna ik volop geniet van een heerlijk warme douche. Je haar kunnen wassen voelt toch hemels aan.
Met Delia en enkele andere hostelgenoten trek ik later op de namiddag naar Carlos Sandblow om te genieten van moeder natuur en de zonsondergang. Scheune!
Na een uitgebreid dinner (Delia en ik namen alle overschot van eten mee – ‘denk aan je budget’) vind ik Lis uitgeteld in bed en ik besluit dan ook een einde te maken aan de dag. Na een gezellige babbel met de nieuwe kamergenoten (2 jonge Israliërs) val ik uitgeteld in slaap.
En word ik ’s nachts wakker van de airco.
woensdag 14 oktober 2009
Airlie Beach, dag 244 tem 249
10-10-’09, zaterdag, dag 244
Een luie luie dag. Ik vertoef de meeste tijd van de dag aan de lagoon, spring af en toe in het water voor de nodige verfrissing want man, wat is het heet!
In de late namiddag spreek ik af met Dave, de nieuwe cs’er. Hij en zijn buddy Chanta pikken me op en nemen me mee naar hun vriend’s huis waar een houseparty aan de gang is. Het is nog geen 6 pm en iedereen loopt er al drunken bij. ‘Oh waar ben ik beland?’ gaat door mijn hoofd. Ik hou het rustig en doe er lang over om die ene cocktail naar binnen te krijgen. Niets overhaasten he mannen.
Ik kijk vreemd op - maar probeer die blik niet te tonen – wanneer ze doodleuk coke aan het snuiven zijn. ‘Oh hemeltje, nu zit ik echt wel op een foute plek!’ is het enige dat door mijn hoofd gaat. Enige afzondering van die mensen is wat ik nodig heb en ontferm me over het huisdier, Bruce de slang.
Al bij al was het nog wel een fijne avond en waren Dave’s vrienden vriendelijk en social maar dat drugsgedoe, nee dank u!
Nou goed, ik heb er wel een goed verhaal bij om thuis te vertellen.
--------------------------------------------------------------------
11-10-’09, zondag, dag 245
Dave is stoned en drunken de ganse dag lang, Chanta loopt er als een zombie bij.
We houden het rustig vandaag, het is tenslotte zondag. Wat tv kijken, slapen, zwemmen, voedsel van de boot halen (Dave en Chanta werken op een boot), eten maken, tv kijken, slapen.
Oh wat een luie dag.
--------------------------------------------------------------------
12-10-’09, maandag, dag 246
Ik besluit een iets of wat productieve dag te hebben vandaag. Met de bus naar Airlie town. Jammer dat er hier zo weinig te doen is. Veel anders dan aan de lagoon liggen zit er niet in.
Ik ga later op de dag langs bij een didgeridoowinkel voor een gratis les. Chris toont ons hoe het moet, wij tonen hem hoe het niet moet. We raken aan de praat en hij vertelt me over een feestje bij hem thuis die avond. ‘I will try to convince the guys to go out so I may see you tonight’. Helaas was het enthousiasme van ‘the guys’ minder groot dan de mijne waardoor we een avondje voor tv houden.
--------------------------------------------------------------------
13-10-’09, dinsdag, dag 247
Het is bloedheet! Bij elke stap die ik zet verlies ik 4 liter vocht. Buiten is het te warm, binnen dan net te fris met de fans en airco op. Het zwembad dan maar: de ideale combinatie tussen warm en koud.
Rond een uur of 4 brengt Dave me naar Airlie town. Voordat ik met Simon afspreek, spring ik langs bij de didgeridoowinkel. Ik ben van gedacht veranderd en ga toch eentje kopen. Gezien ik nog geen enkel souvenier heb lijkt me dit wel iets moois. De keuze is reuze, wat het er niet gemakkelijker op maakt om eentje uit te kiezen. Chris bespeelt mijn favorieten en uiteindelijk kies ik voor die met de tekening dat ‘ware liefde’ betekent. Mooi toch he.
Deze avond verhuis ik van cs-stek. Dave kan me niet langer hosten maar ik kan enkele nachten bij schipper Simon blijven. Terwijl ik wacht en wacht tot hij me oppikt, hoor ik opeens mijn naam. Is het wel Tanika niet zeker! Ze is terug aan het reizen geslagen, na zoveel weken werken op de farm. Leuk om haar terug te zien! Ze gaat net als ik richting Brisbane dus we komen elkaar vast en zeker nog tegen.
Simon heeft weer drie dagen op zee gezeten en te moe om ‘s avonds nog iets te gaan drinken. Ik maak eten voor ons en zijn huisgenoten terwijl de mannen naar tv kijken. Het leven zoals het niet moet zijn.
--------------------------------------------------------------------
14-10-’09, woensdag, dag 248
Simon en vriend Dave maakten enkele dagen geleden plannen om vandaag te gaan kiteboarden. Ik ga met hen mee om te checken hoe het moet. De trip naar Queens Beach, Bowen, duurt zo’n uur.
Er is niet zoveel wind maar het ziet er nog steeds verbazend spectaculair uit. Stoer mannen! Na een 50 tal minuten zie ik dat Simon op het water dobbert. Zijn kite is gescheurd en dit betekent het einde van het plezier.
Voordat we huiswaarts keren houden we halt bij de seafoodwinkel, stoppen we bij de bottleshop en geniet ik van het landschap.
Ik had gepland om vanavond iets te gaan drinken maar de vermoeidheid neemt de overhand. Simon bereidt een lekkere pastamaaltijd met scampi’s. De mud cake van gisteren glijdt ook goed naar binnen.
--------------------------------------------------------------------
15-10-’09, donderdag, dag 249
Heet. Winkel. Eten. Drinken. Internetten. Nachtbus naar Rainbow Beach.
Een luie luie dag. Ik vertoef de meeste tijd van de dag aan de lagoon, spring af en toe in het water voor de nodige verfrissing want man, wat is het heet!
In de late namiddag spreek ik af met Dave, de nieuwe cs’er. Hij en zijn buddy Chanta pikken me op en nemen me mee naar hun vriend’s huis waar een houseparty aan de gang is. Het is nog geen 6 pm en iedereen loopt er al drunken bij. ‘Oh waar ben ik beland?’ gaat door mijn hoofd. Ik hou het rustig en doe er lang over om die ene cocktail naar binnen te krijgen. Niets overhaasten he mannen.
Ik kijk vreemd op - maar probeer die blik niet te tonen – wanneer ze doodleuk coke aan het snuiven zijn. ‘Oh hemeltje, nu zit ik echt wel op een foute plek!’ is het enige dat door mijn hoofd gaat. Enige afzondering van die mensen is wat ik nodig heb en ontferm me over het huisdier, Bruce de slang.
Al bij al was het nog wel een fijne avond en waren Dave’s vrienden vriendelijk en social maar dat drugsgedoe, nee dank u!
Nou goed, ik heb er wel een goed verhaal bij om thuis te vertellen.
--------------------------------------------------------------------
11-10-’09, zondag, dag 245
Dave is stoned en drunken de ganse dag lang, Chanta loopt er als een zombie bij.
We houden het rustig vandaag, het is tenslotte zondag. Wat tv kijken, slapen, zwemmen, voedsel van de boot halen (Dave en Chanta werken op een boot), eten maken, tv kijken, slapen.
Oh wat een luie dag.
--------------------------------------------------------------------
12-10-’09, maandag, dag 246
Ik besluit een iets of wat productieve dag te hebben vandaag. Met de bus naar Airlie town. Jammer dat er hier zo weinig te doen is. Veel anders dan aan de lagoon liggen zit er niet in.
Ik ga later op de dag langs bij een didgeridoowinkel voor een gratis les. Chris toont ons hoe het moet, wij tonen hem hoe het niet moet. We raken aan de praat en hij vertelt me over een feestje bij hem thuis die avond. ‘I will try to convince the guys to go out so I may see you tonight’. Helaas was het enthousiasme van ‘the guys’ minder groot dan de mijne waardoor we een avondje voor tv houden.
--------------------------------------------------------------------
13-10-’09, dinsdag, dag 247
Het is bloedheet! Bij elke stap die ik zet verlies ik 4 liter vocht. Buiten is het te warm, binnen dan net te fris met de fans en airco op. Het zwembad dan maar: de ideale combinatie tussen warm en koud.
Rond een uur of 4 brengt Dave me naar Airlie town. Voordat ik met Simon afspreek, spring ik langs bij de didgeridoowinkel. Ik ben van gedacht veranderd en ga toch eentje kopen. Gezien ik nog geen enkel souvenier heb lijkt me dit wel iets moois. De keuze is reuze, wat het er niet gemakkelijker op maakt om eentje uit te kiezen. Chris bespeelt mijn favorieten en uiteindelijk kies ik voor die met de tekening dat ‘ware liefde’ betekent. Mooi toch he.
Deze avond verhuis ik van cs-stek. Dave kan me niet langer hosten maar ik kan enkele nachten bij schipper Simon blijven. Terwijl ik wacht en wacht tot hij me oppikt, hoor ik opeens mijn naam. Is het wel Tanika niet zeker! Ze is terug aan het reizen geslagen, na zoveel weken werken op de farm. Leuk om haar terug te zien! Ze gaat net als ik richting Brisbane dus we komen elkaar vast en zeker nog tegen.
Simon heeft weer drie dagen op zee gezeten en te moe om ‘s avonds nog iets te gaan drinken. Ik maak eten voor ons en zijn huisgenoten terwijl de mannen naar tv kijken. Het leven zoals het niet moet zijn.
--------------------------------------------------------------------
14-10-’09, woensdag, dag 248
Simon en vriend Dave maakten enkele dagen geleden plannen om vandaag te gaan kiteboarden. Ik ga met hen mee om te checken hoe het moet. De trip naar Queens Beach, Bowen, duurt zo’n uur.
Er is niet zoveel wind maar het ziet er nog steeds verbazend spectaculair uit. Stoer mannen! Na een 50 tal minuten zie ik dat Simon op het water dobbert. Zijn kite is gescheurd en dit betekent het einde van het plezier.
Voordat we huiswaarts keren houden we halt bij de seafoodwinkel, stoppen we bij de bottleshop en geniet ik van het landschap.
Ik had gepland om vanavond iets te gaan drinken maar de vermoeidheid neemt de overhand. Simon bereidt een lekkere pastamaaltijd met scampi’s. De mud cake van gisteren glijdt ook goed naar binnen.
--------------------------------------------------------------------
15-10-’09, donderdag, dag 249
Heet. Winkel. Eten. Drinken. Internetten. Nachtbus naar Rainbow Beach.
Whitsunday Group, dag 241 tem 243
07-10-’09, woensdag, dag 241
Vandaag start de zeiltrip. 3 dagen zal ik vertoeven op een boot, Ron of Argyll, en zeilen rond de Whitsunday Islands.
De groep bestaat uit 11 vrouwen en 1 man. Een gemengd publiek met leeftijden gaande van 19 tot 55 jaar. Allemaal fijne mensen ontdek ik op dag 1, dus dat zit al goed.
Ik moet even wennen aan de zeelucht en de klutsbewegingen. Voor ieders veiligheid slaap ik eerst wat zodat ik de rest van de dag meer mens ben.
Whitsundays Group bestaat uit 74 eilanden, met Whitsunday Island als het grootste. Teveel namen om te onthouden dus maar ik weet dat het allemaal prachteilanden zijn. Op enkele eilanden zijn luxehotels waar je gemiddeld $ per nacht betaalt. Net buiten mijn budget sie.
Veel wind is er niet om te zeilen, gelukkig neemt de motor het werk dan over zodat we niet op 1 plek vertoeven.
We doen onze stingersuits aan, zoeken een snorkel en masker uit en springen in het water. Honderden vissen komen een kijkje nemen. Prachtige kleuren van de vissen en koralen! Ideale plek om te snorkelen me dunkt!
Terwijl schipper Simon wat verder vaart, bereidt Mark het avondmaal. Die man’s kookkunsten zijn niet slecht. De man in de keuken, de vrouwen aan het zonnebaden… zo hoort het.
--------------------------------------------------------------------
08-10-’09, donderdag, dag 242
Ik heb er geen al te beste nachtrust opzitten. De boot is niet groot en zodoende zijn onze bedden niet veel groter. Enkele keren bonk ik met mijn hoofd tegen het hout, waardoor ik na 2 nachten enkele blauwe plekken bij heb.
6.30 am, ontbijt op het dek. De zon komt op, een zachte bries. Heerlijk om zo de dag te starten.
Er is iets meer wind vandaag zodat we enkele keren de zeilen kunnen hijsen en onze echte piraten voelen. We houden halt bij Whitsunday Island, het grootste eiland van het eilandengroep. ‘Ga zeker naar de lookout kijken’ deelt Simon ons mee. Wat ik daar zie is amper te beschrijven. De verschillende soorten blauw in het water, kristalhelder water, hagelwit zand… het moet het paradijs zijn! Een korte wandeling brengt ons naar het strand. Het zand is lekker fris aan de voeten (ik ben vergeten hoe dat komt dat het hier fris voelt ipv warm zoals dat meestal het geval is), het ziet er nog spectaculairder uit dan daarboven. Oh hemeltje lief, dit is zoooo mooi! Ongetwijfeld het mooiste strand dat ik ooit zag!
Later op de dag gaan we opnieuw snorkelen en zie ik de wonderen van de oceaan.
--------------------------------------------------------------------
09-10-‘09, vrijdag, dag 243
Wat is het leven op een boot geweldig! Iedereen is dan ook rouwig als we na de lunch de tocht naar huis inzetten. Ik wil helemaal niet terug naar het vasteland, ik wil hier blijven, op de prachtige eilanden!
Maar helaas, aan al mooie verhaaltjes komt een einde en zo ook om 4 pm.
‘s Avonds spreek ik af met Christin, de Duitse van de boot en gaan we een stapje zetten. Ik ontdekte echter dat mijn financiele toestand slechter is dan eerst gedacht. Vandaag vandaag moet ik het stellen met $10 per dag. Dat belooft interessant te worden. Het uitgaan houd ik dus noodgedwongen kort. Ik wil mezelf niet in financiele problemen werken.
Het is officieel: ik ben een rund! Een ei! Simon vroeg me gisteren of ik zin heb om zondag opnieuw de tocht te doen, gratis en voor niets in ruil voor wat opruimen, koken en afwassen. Ik, het rund, het ei, zeg ‘hmm, ik weet het niet goed’ en leg hem uit dat ik cs-plannen heb en die niet graag afzeg. Ik heb tenslotte niet graag dat mensen plannen met mij afzeggen. ‘Denk er nog eens over na’ zegt Simon me.
Toen ik terug in het hostel kwam zei ik ‘potverdikke Himpens, wat een kans gade hier laten liggen, ga terug op dienen boot!’ Op het moment dat ik de cs-er wil smsen om hem te zeggen dat ik terug de boot op ga, krijg ik telefoon van Simon. ‘Je bent te laat, we hebben iemand gevonden die zondag meegaat’.
Ik ben een rund! Een ei!
Vandaag start de zeiltrip. 3 dagen zal ik vertoeven op een boot, Ron of Argyll, en zeilen rond de Whitsunday Islands.
De groep bestaat uit 11 vrouwen en 1 man. Een gemengd publiek met leeftijden gaande van 19 tot 55 jaar. Allemaal fijne mensen ontdek ik op dag 1, dus dat zit al goed.
Ik moet even wennen aan de zeelucht en de klutsbewegingen. Voor ieders veiligheid slaap ik eerst wat zodat ik de rest van de dag meer mens ben.
Whitsundays Group bestaat uit 74 eilanden, met Whitsunday Island als het grootste. Teveel namen om te onthouden dus maar ik weet dat het allemaal prachteilanden zijn. Op enkele eilanden zijn luxehotels waar je gemiddeld $ per nacht betaalt. Net buiten mijn budget sie.
Veel wind is er niet om te zeilen, gelukkig neemt de motor het werk dan over zodat we niet op 1 plek vertoeven.
We doen onze stingersuits aan, zoeken een snorkel en masker uit en springen in het water. Honderden vissen komen een kijkje nemen. Prachtige kleuren van de vissen en koralen! Ideale plek om te snorkelen me dunkt!
Terwijl schipper Simon wat verder vaart, bereidt Mark het avondmaal. Die man’s kookkunsten zijn niet slecht. De man in de keuken, de vrouwen aan het zonnebaden… zo hoort het.
--------------------------------------------------------------------
08-10-’09, donderdag, dag 242
Ik heb er geen al te beste nachtrust opzitten. De boot is niet groot en zodoende zijn onze bedden niet veel groter. Enkele keren bonk ik met mijn hoofd tegen het hout, waardoor ik na 2 nachten enkele blauwe plekken bij heb.
6.30 am, ontbijt op het dek. De zon komt op, een zachte bries. Heerlijk om zo de dag te starten.
Er is iets meer wind vandaag zodat we enkele keren de zeilen kunnen hijsen en onze echte piraten voelen. We houden halt bij Whitsunday Island, het grootste eiland van het eilandengroep. ‘Ga zeker naar de lookout kijken’ deelt Simon ons mee. Wat ik daar zie is amper te beschrijven. De verschillende soorten blauw in het water, kristalhelder water, hagelwit zand… het moet het paradijs zijn! Een korte wandeling brengt ons naar het strand. Het zand is lekker fris aan de voeten (ik ben vergeten hoe dat komt dat het hier fris voelt ipv warm zoals dat meestal het geval is), het ziet er nog spectaculairder uit dan daarboven. Oh hemeltje lief, dit is zoooo mooi! Ongetwijfeld het mooiste strand dat ik ooit zag!
Later op de dag gaan we opnieuw snorkelen en zie ik de wonderen van de oceaan.
--------------------------------------------------------------------
09-10-‘09, vrijdag, dag 243
Wat is het leven op een boot geweldig! Iedereen is dan ook rouwig als we na de lunch de tocht naar huis inzetten. Ik wil helemaal niet terug naar het vasteland, ik wil hier blijven, op de prachtige eilanden!
Maar helaas, aan al mooie verhaaltjes komt een einde en zo ook om 4 pm.
‘s Avonds spreek ik af met Christin, de Duitse van de boot en gaan we een stapje zetten. Ik ontdekte echter dat mijn financiele toestand slechter is dan eerst gedacht. Vandaag vandaag moet ik het stellen met $10 per dag. Dat belooft interessant te worden. Het uitgaan houd ik dus noodgedwongen kort. Ik wil mezelf niet in financiele problemen werken.
Het is officieel: ik ben een rund! Een ei! Simon vroeg me gisteren of ik zin heb om zondag opnieuw de tocht te doen, gratis en voor niets in ruil voor wat opruimen, koken en afwassen. Ik, het rund, het ei, zeg ‘hmm, ik weet het niet goed’ en leg hem uit dat ik cs-plannen heb en die niet graag afzeg. Ik heb tenslotte niet graag dat mensen plannen met mij afzeggen. ‘Denk er nog eens over na’ zegt Simon me.
Toen ik terug in het hostel kwam zei ik ‘potverdikke Himpens, wat een kans gade hier laten liggen, ga terug op dienen boot!’ Op het moment dat ik de cs-er wil smsen om hem te zeggen dat ik terug de boot op ga, krijg ik telefoon van Simon. ‘Je bent te laat, we hebben iemand gevonden die zondag meegaat’.
Ik ben een rund! Een ei!
Airlie Beach, dag 239 tem 240
05-10-’09, maandag, dag 239
Duitse chicks Sophia en Sina (de cs’s die in hetzelfde huis in Townsville waren als ik) gaan net als ik naar Arilie Beach vandaag. Ik heb mijn couch voorzien bij Yi en hij is zo goed om de chicks ook onderdak te geven.
Een busrit van 5 uur brengt ons zoveel km’s verder. Yi is nog aan het werk wat ons de tijd heeft om naar de winkel te gaan, een avondmaal te maken en te douchen.
Zijn huis(je) is te schattig! Een rond huis met 3 wanden die het huis indelen in 1 slaapkamer, badkamer en living/keuken. Het is niet groot maar oh zo gezellig in die hippiestijl. Buiten hang teen reuzegrote hangmat en het regenwoud is de tuin,
Tegen 10.30 pm komt Yi thuis. We maken kennis, houden enkele korte babbels en doen onze oogjes toe. ‘We praten morgen verder man.’
-------------------------------------------------------------------------------------
06-10-’09, dinsdag, dag 240
Bij het krieken van de dag word ik wakker. Zonlicht valt op mijn snoet en ik zie dat het een mooie dag gaat worden.
Yi is al vroeg uit de veren. Een interessant figuur, met zijn eigen levensstijl en verhalen. Helemaal 1 met de natuur.
Tegen lunchtijd gaan we richting stad. Ik met de bus (ik heb een zware backpack te droppen in het hostel), de anderen te voet,
Ik drop mijn gerief, regel alles voor de zeiltocht die morgen start en ontmoet hen later op de namiddag opnieuw. Eenmaal we uitgepraat zijn splitsen we op en spreken we af om ‘s avonds bij Yi te gaan eten. De dames zorgen voor dessert.
Op mijn eentje wandel ik wat door het stadje. Airlie is een typische toeristische stopplaats. Alle zeiltochten naar de Whitsunday Islands starten hier en zodoende is er hier feestgewijs altijd iets te beleven voor de backpackers. Airlie town is op zich niet veel, maar de omgeving errond is heel mooi met de oceaan en regenwoud vlakbij.
Tegen 6 pm komen we toe bij Yi. Een heerlijke geur begroet me. De meest verrukkelijke lasagna O-O-I-T! Het water komt in mijn mond als ik er aan terugdenk. We sluiten het feestmaal af met choc mud cake, Jammie! Een gezellige, rustige avond.
Eenmaal terug in het hostel val ik in een diepe slap en droom van de lasagne.
Duitse chicks Sophia en Sina (de cs’s die in hetzelfde huis in Townsville waren als ik) gaan net als ik naar Arilie Beach vandaag. Ik heb mijn couch voorzien bij Yi en hij is zo goed om de chicks ook onderdak te geven.
Een busrit van 5 uur brengt ons zoveel km’s verder. Yi is nog aan het werk wat ons de tijd heeft om naar de winkel te gaan, een avondmaal te maken en te douchen.
Zijn huis(je) is te schattig! Een rond huis met 3 wanden die het huis indelen in 1 slaapkamer, badkamer en living/keuken. Het is niet groot maar oh zo gezellig in die hippiestijl. Buiten hang teen reuzegrote hangmat en het regenwoud is de tuin,
Tegen 10.30 pm komt Yi thuis. We maken kennis, houden enkele korte babbels en doen onze oogjes toe. ‘We praten morgen verder man.’
-------------------------------------------------------------------------------------
06-10-’09, dinsdag, dag 240
Bij het krieken van de dag word ik wakker. Zonlicht valt op mijn snoet en ik zie dat het een mooie dag gaat worden.
Yi is al vroeg uit de veren. Een interessant figuur, met zijn eigen levensstijl en verhalen. Helemaal 1 met de natuur.
Tegen lunchtijd gaan we richting stad. Ik met de bus (ik heb een zware backpack te droppen in het hostel), de anderen te voet,
Ik drop mijn gerief, regel alles voor de zeiltocht die morgen start en ontmoet hen later op de namiddag opnieuw. Eenmaal we uitgepraat zijn splitsen we op en spreken we af om ‘s avonds bij Yi te gaan eten. De dames zorgen voor dessert.
Op mijn eentje wandel ik wat door het stadje. Airlie is een typische toeristische stopplaats. Alle zeiltochten naar de Whitsunday Islands starten hier en zodoende is er hier feestgewijs altijd iets te beleven voor de backpackers. Airlie town is op zich niet veel, maar de omgeving errond is heel mooi met de oceaan en regenwoud vlakbij.
Tegen 6 pm komen we toe bij Yi. Een heerlijke geur begroet me. De meest verrukkelijke lasagna O-O-I-T! Het water komt in mijn mond als ik er aan terugdenk. We sluiten het feestmaal af met choc mud cake, Jammie! Een gezellige, rustige avond.
Eenmaal terug in het hostel val ik in een diepe slap en droom van de lasagne.
Townsville, dag 236 tem 238
02-10-'09, vrijdag, dag 236
De dag waarop ik Mission Beach achter me laat.
De dag waarop ik Townsville betreed.
De dag waarop we (couchsurfers Sina, Sophia, Chanda en ik met host Hamish en vriend Sam) naar Magnetic Island gaan voor de full moon party.
Het feest valt wat tegen maar ik amuseer me kostelijk met Sam en zijn verhalen over denkbeeldige croc Whitey.
Horden backpackers zijn verzameld aan de ferry om 5 uur, de eerste ferry naar het vaste land. Sommigen zijn aan het dansen, anderen aan het slapen. Een waaghals klimt zelfs wat omhoog voor een tukje boven de deurportier.
De wandeling huiswaarts is er net te veel aan. 30 minuten langs het strand terwijl de zon sich al goed laat zien. Het is nog maar 5.30 am en al snikheet. Dat belooft voor later op de dag.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-10-'09, zaterdag, dag 237
We ontwaken allemaal met barstende koppijn, nochtans heb ik niet zoveel gedronken. Wellicht heeft de mix van cider en cocktails me de das omgedaan.
Terwijl de anderen thuis niksen ga ik het stadje in en installeer ik me aan de Esplanade. 4 uur later word ik wakker, ga ik naar huis, eet ik en kruip ik opnieuw in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-10-'09, zondag, dag 238
Fris al seen hoentje sta ik om 9u op. Er staat niets op het programma. Enige verveling is waarneembaar; Townsville is vrij saai. Overdag doe ik hetzelfde als gisteren.
Het is de laatste avond voor alle cs’s en we besluiten dit niet zomaar voorbij te laten gaan. Naar de bottleshop om drank (kwestie van wat geld te sparen) en haal het pak kaarten maar boven. Eenmaal alle flesjes leeg zijn gaan we het nachtleven in. We belanden in pub Mad Cow, een iets of wat foute kroeg met 16 mannen voor elke vrouw. Ik win het spel ‘bemachtig zoveel mogelijk gratis drank’ met glans. Bonza!
De dag waarop ik Mission Beach achter me laat.
De dag waarop ik Townsville betreed.
De dag waarop we (couchsurfers Sina, Sophia, Chanda en ik met host Hamish en vriend Sam) naar Magnetic Island gaan voor de full moon party.
Het feest valt wat tegen maar ik amuseer me kostelijk met Sam en zijn verhalen over denkbeeldige croc Whitey.
Horden backpackers zijn verzameld aan de ferry om 5 uur, de eerste ferry naar het vaste land. Sommigen zijn aan het dansen, anderen aan het slapen. Een waaghals klimt zelfs wat omhoog voor een tukje boven de deurportier.
De wandeling huiswaarts is er net te veel aan. 30 minuten langs het strand terwijl de zon sich al goed laat zien. Het is nog maar 5.30 am en al snikheet. Dat belooft voor later op de dag.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-10-'09, zaterdag, dag 237
We ontwaken allemaal met barstende koppijn, nochtans heb ik niet zoveel gedronken. Wellicht heeft de mix van cider en cocktails me de das omgedaan.
Terwijl de anderen thuis niksen ga ik het stadje in en installeer ik me aan de Esplanade. 4 uur later word ik wakker, ga ik naar huis, eet ik en kruip ik opnieuw in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-10-'09, zondag, dag 238
Fris al seen hoentje sta ik om 9u op. Er staat niets op het programma. Enige verveling is waarneembaar; Townsville is vrij saai. Overdag doe ik hetzelfde als gisteren.
Het is de laatste avond voor alle cs’s en we besluiten dit niet zomaar voorbij te laten gaan. Naar de bottleshop om drank (kwestie van wat geld te sparen) en haal het pak kaarten maar boven. Eenmaal alle flesjes leeg zijn gaan we het nachtleven in. We belanden in pub Mad Cow, een iets of wat foute kroeg met 16 mannen voor elke vrouw. Ik win het spel ‘bemachtig zoveel mogelijk gratis drank’ met glans. Bonza!
Mission Beach, dag 234 en 235
30-09-'09, woendag, dag 234
Na iets meer dan 2 weken Cairns is het tijd om verder te trekken.
Het is vroeg in de ochtend (6 am) wanneer ik voor het laatste ontwaak ten huize Timo-Sam. Laatstgenoemde moet gaan werken en wuift me uit. Ik sluip stilletjes Timo’s kamer binnen om gedag te zeggen en hem een gelukkige verjaardag te wensen – ik struikel daarbij bijna over Nick die op de grond aan het tukken is.
De skydivecompanie pikt mij – en 5 anderen – op, 2u later zijn we in Mission Beach. Vlug wat papieren intvullen, even langs de wc en vanaf dan gaat alles heel snel. Ik word in een harnas gehesen, krijg een korte maar krachtige uitleg over de aan te nemen houding en hup, het busje op en op naar de luchthaven. 30 min later en met veel adrenaline in mijn lijf hangen we in de lucht. Iedereen is vol spanning en dat is duidelijk te merken aan alle gezichten en kreten dat we uitslaan. We stijgen tot een hoogte van 14000 feet (4,2 km) om de jump te doen. De deur gaat open, de wind zuigt je bijna naar buiten, je voelt kriebels en spanning door je lijf gieren! Ik ben als tweede aan de beurt. ‘Oh god, dit is spannend!’ Bruce, de instructor die aan mij vasthangt, zegt nogmaals watt e doen en zoef, daar gaan we! ‘HOLY SHIT!’ wil ik uitroepen maar door de snelheid is dit niet haalbaar. Het is moeilijker ademen zo hoog boven de grond. Todd neemt intussen foto’s, waarbij ik zo’n deftig mogelijk gezicht probeer te trekken – onmogelijke opdracht. Mijn gezicht wappert zo hard dat ik Bruce bijna KO sla.
Na ‘n volledige minuut vrije val aan 200 km/uur trekt Bruce de parachute open en is het volop genieten. We vliegen zo’n 4 minuten voor w de grond raken, boven het regenwoud, het strand, de oceaan. MOOI!
De landing is wat hard (ik land met mijn gezicht in het zand) maar wat was dit kicken! ‘Let’s do this again!’
De verdere dag verloopt veel rustiger. Ik check in in het hostel, maak eten (het duurt godverdikke een uur eer het water kookt!), wandel wat op het strand en vertoef enige tijd aan en in het zwembad. Chillen man!
PS: Gelukkige verjaardag Katrien! Happy b-day Timothy!
-------------------------------------------------------------------------------------
01-10-'09, donderdag, dag 235
Het hostel bevindt zich in Wongaling (dat samen met North Mission Beach, Mission Beach, South Mission Beach het geheel Mission Beach vormt) waar er weinig te beleven valt. Het is hier echter wel enorm mooi en zeker een stop van 2 dagen waard.
Met mijn knapzak (water, fruit, zonnecreme en pet) onder de arm start ik de wandeling ‘Kennedy Track’, zo’n 7 km door het regenwoud en over het strand.
Mission staat gekend om zijn grote populatie cassowaries (remember, de grote vogels die ook in Cape Trib te vinden zijn) en de kans is dus groot er tegen te komen. Oz heft de 8 meest giftigste slangen dus ik hou mijn ogen goed op mijn voeten gericht. Ik verschiet me een bult als ik opens opkijk en oog in oog sta met die cassowary, op zo’n 2 meter van me verwijderd. ‘Het kunnen gevaarlijke beesten zijn’ herinner ik me en neem vlug een veilige afstand in. Op zijn gemak eet hij verder terwijl ik kiekjes neem.
Even later kom ik op het strand uit, helemaal voor mezelf. Het is er hemels mooi en ik profiteer ervan door een lange tijd ter plekke te vertoeven.
Volgens mijn tijdsinschatting heb ik nog zo’n uur voordat ik terug moet keren om de bus te nemen. Ik zet mijn tocht verder door het regenwoud. De rivier komt dichter, het bord waarschuwt me voor crocs, mijn alertheid neemt – nog meer – toe. Zo vlug als tellen sprut ik weg van de rivierbedding, de crocs favo plekje. Geritsel. Gekraak. Er zit een beest in het woud en het komt dichtbij! Ik kan zijn hele lijf niet zien maar zijn voorpoten verraden zijn identiteit: een croc! Gelukkig heeft hij meer schrik van mij dan ik van hem. Feit dat de crocs zo dichtbij zijn is reden genoeg om terug te keren.
Een goede tijdsinschatting want 5 min later is de lokale bus er die me terug naar mijn startpunt brengt.
Na mijn lunch wandel ik naar Mission Beach, een mooie strandwandeling van zo’n 40 min. Ik vind het vreemd dat er zo weinig mensen zijn op een mooi strand als dit.
Mission bestaat uit niet veel meer dan enkele hostels, souvenierwinkeltjes, een supermarktje, 4 pubs en een boekenwinkel. Ik heb het daar dus vlug gezien en zet mijn tocht huiswaarts in voordat het donker is en de rivier van ep in vloed overgaat.
Doodop van het vele wandelen kruip ik in bed. Onze kamer heeft een extra bewoner: een diftige dike vette en spuglelijke pad. Als je aan zijn rug lekt word je high, leer ik.
Na iets meer dan 2 weken Cairns is het tijd om verder te trekken.
Het is vroeg in de ochtend (6 am) wanneer ik voor het laatste ontwaak ten huize Timo-Sam. Laatstgenoemde moet gaan werken en wuift me uit. Ik sluip stilletjes Timo’s kamer binnen om gedag te zeggen en hem een gelukkige verjaardag te wensen – ik struikel daarbij bijna over Nick die op de grond aan het tukken is.
De skydivecompanie pikt mij – en 5 anderen – op, 2u later zijn we in Mission Beach. Vlug wat papieren intvullen, even langs de wc en vanaf dan gaat alles heel snel. Ik word in een harnas gehesen, krijg een korte maar krachtige uitleg over de aan te nemen houding en hup, het busje op en op naar de luchthaven. 30 min later en met veel adrenaline in mijn lijf hangen we in de lucht. Iedereen is vol spanning en dat is duidelijk te merken aan alle gezichten en kreten dat we uitslaan. We stijgen tot een hoogte van 14000 feet (4,2 km) om de jump te doen. De deur gaat open, de wind zuigt je bijna naar buiten, je voelt kriebels en spanning door je lijf gieren! Ik ben als tweede aan de beurt. ‘Oh god, dit is spannend!’ Bruce, de instructor die aan mij vasthangt, zegt nogmaals watt e doen en zoef, daar gaan we! ‘HOLY SHIT!’ wil ik uitroepen maar door de snelheid is dit niet haalbaar. Het is moeilijker ademen zo hoog boven de grond. Todd neemt intussen foto’s, waarbij ik zo’n deftig mogelijk gezicht probeer te trekken – onmogelijke opdracht. Mijn gezicht wappert zo hard dat ik Bruce bijna KO sla.
Na ‘n volledige minuut vrije val aan 200 km/uur trekt Bruce de parachute open en is het volop genieten. We vliegen zo’n 4 minuten voor w de grond raken, boven het regenwoud, het strand, de oceaan. MOOI!
De landing is wat hard (ik land met mijn gezicht in het zand) maar wat was dit kicken! ‘Let’s do this again!’
De verdere dag verloopt veel rustiger. Ik check in in het hostel, maak eten (het duurt godverdikke een uur eer het water kookt!), wandel wat op het strand en vertoef enige tijd aan en in het zwembad. Chillen man!
PS: Gelukkige verjaardag Katrien! Happy b-day Timothy!
-------------------------------------------------------------------------------------
01-10-'09, donderdag, dag 235
Het hostel bevindt zich in Wongaling (dat samen met North Mission Beach, Mission Beach, South Mission Beach het geheel Mission Beach vormt) waar er weinig te beleven valt. Het is hier echter wel enorm mooi en zeker een stop van 2 dagen waard.
Met mijn knapzak (water, fruit, zonnecreme en pet) onder de arm start ik de wandeling ‘Kennedy Track’, zo’n 7 km door het regenwoud en over het strand.
Mission staat gekend om zijn grote populatie cassowaries (remember, de grote vogels die ook in Cape Trib te vinden zijn) en de kans is dus groot er tegen te komen. Oz heft de 8 meest giftigste slangen dus ik hou mijn ogen goed op mijn voeten gericht. Ik verschiet me een bult als ik opens opkijk en oog in oog sta met die cassowary, op zo’n 2 meter van me verwijderd. ‘Het kunnen gevaarlijke beesten zijn’ herinner ik me en neem vlug een veilige afstand in. Op zijn gemak eet hij verder terwijl ik kiekjes neem.
Even later kom ik op het strand uit, helemaal voor mezelf. Het is er hemels mooi en ik profiteer ervan door een lange tijd ter plekke te vertoeven.
Volgens mijn tijdsinschatting heb ik nog zo’n uur voordat ik terug moet keren om de bus te nemen. Ik zet mijn tocht verder door het regenwoud. De rivier komt dichter, het bord waarschuwt me voor crocs, mijn alertheid neemt – nog meer – toe. Zo vlug als tellen sprut ik weg van de rivierbedding, de crocs favo plekje. Geritsel. Gekraak. Er zit een beest in het woud en het komt dichtbij! Ik kan zijn hele lijf niet zien maar zijn voorpoten verraden zijn identiteit: een croc! Gelukkig heeft hij meer schrik van mij dan ik van hem. Feit dat de crocs zo dichtbij zijn is reden genoeg om terug te keren.
Een goede tijdsinschatting want 5 min later is de lokale bus er die me terug naar mijn startpunt brengt.
Na mijn lunch wandel ik naar Mission Beach, een mooie strandwandeling van zo’n 40 min. Ik vind het vreemd dat er zo weinig mensen zijn op een mooi strand als dit.
Mission bestaat uit niet veel meer dan enkele hostels, souvenierwinkeltjes, een supermarktje, 4 pubs en een boekenwinkel. Ik heb het daar dus vlug gezien en zet mijn tocht huiswaarts in voordat het donker is en de rivier van ep in vloed overgaat.
Doodop van het vele wandelen kruip ik in bed. Onze kamer heeft een extra bewoner: een diftige dike vette en spuglelijke pad. Als je aan zijn rug lekt word je high, leer ik.
zondag 11 oktober 2009
Oz is wicked!
Oz is geweldig,
Oz is heerlijk,
Oz is zo goed,
zo goed dat ik niet weg wil.
Binnen drie weken komt er een einde aan mijn avontuur,
maar ik wil hier blijven!
In de mooie natuur, het dagelijkse goede weer, tussen de vriendelijke mensen.
Oh boehoe, waarom moet ik al naar huis?
Oz is heerlijk,
Oz is zo goed,
zo goed dat ik niet weg wil.
Binnen drie weken komt er een einde aan mijn avontuur,
maar ik wil hier blijven!
In de mooie natuur, het dagelijkse goede weer, tussen de vriendelijke mensen.
Oh boehoe, waarom moet ik al naar huis?
woensdag 30 september 2009
Cairns, dag 232 tem 233
28-09-'09, maandag, dag 232
Hip hip hoera voor mezelf! Hoera hoera hoera!
Ik ben vroeg wakker op deze dag, de dag dat ik 24 word. De voorbije week was ik een hele tijd onder de mensen en ik voel een grote drang om nog eens op mezelf te zijn.
Ik trek naar het centrum, check mijn mail, post wat foto's, ga naar de lagoon, lees en val in slaap.
Eenmaal terug thuis aanhoren we het spannend liefdesverhaal van Mika (ik ben dol op liefdesverhalen!) en besluiten we de dvdavond van gisteren verder te zetten.
Een aangename dag!
-------------------------------------------------------------------------------------
29-09-'09, dinsdag, dag 233
Ik start de dag met een plons in het zwembad. Timothy en ik gaan wat later naar 't centrum (hij sukkelt al een week met zijn voet en gaat eindelijk eens langs de dokter langs).
Het is mijn laatste dag in Cairns. Morgen trek ik zuidwaarts, Misson Beach, en daarvoor moet ik nog enkele dingen in orde brengen.
Ik kom op mijn tocht 2 duikgenoten tegen, we kletsen en gaan iets drinken.
Wanneeer ik terug thuis kom (het voelt als thuiskomen) vliegt de verrukkelijke geur van lasagne in mijn neus. Timo maakte lasagne voor mijn verjaardag – heerlijk!
We gaan 's avonds met zijn allen nog iets drinken in de bar achter de hoek, als afsluiter van een zeer leuk verblijf bij Sam en Timo.
Hip hip hoera voor mezelf! Hoera hoera hoera!
Ik ben vroeg wakker op deze dag, de dag dat ik 24 word. De voorbije week was ik een hele tijd onder de mensen en ik voel een grote drang om nog eens op mezelf te zijn.
Ik trek naar het centrum, check mijn mail, post wat foto's, ga naar de lagoon, lees en val in slaap.
Eenmaal terug thuis aanhoren we het spannend liefdesverhaal van Mika (ik ben dol op liefdesverhalen!) en besluiten we de dvdavond van gisteren verder te zetten.
Een aangename dag!
-------------------------------------------------------------------------------------
29-09-'09, dinsdag, dag 233
Ik start de dag met een plons in het zwembad. Timothy en ik gaan wat later naar 't centrum (hij sukkelt al een week met zijn voet en gaat eindelijk eens langs de dokter langs).
Het is mijn laatste dag in Cairns. Morgen trek ik zuidwaarts, Misson Beach, en daarvoor moet ik nog enkele dingen in orde brengen.
Ik kom op mijn tocht 2 duikgenoten tegen, we kletsen en gaan iets drinken.
Wanneeer ik terug thuis kom (het voelt als thuiskomen) vliegt de verrukkelijke geur van lasagne in mijn neus. Timo maakte lasagne voor mijn verjaardag – heerlijk!
We gaan 's avonds met zijn allen nog iets drinken in de bar achter de hoek, als afsluiter van een zeer leuk verblijf bij Sam en Timo.
Cairns, dag 226 tem 231
22-09-'09, dinsdag, dag 226
Dag 1 van de 5-daagse duiktour. Vandaag en morgen zijn theoretisch en oefenen in het zwembad. Vrij saaie dvd's met slecht acteerwerk over drijfbaarheid, het materiaal, wat wel en niet te doen,... Veel termen zijn onbekend voor me en het is niet altijd makkelijk om het te volgen in 't Engels.
Na de lunch hijs ik me in mijn 'wet suit', sleur ik de 'bcd' (een soort harnas waar je luchttank aanhangt) op mijn rug en spring in het water. Enorm raar voelt het om onder water te ademen. De eerste 10 minuten kom ik verschillende keren naar boven, vrees ik dat ik het niet gewoon zal worden maar zoals ik intussen weet, alles went en dus dit ook.
We doen enkele skills - vereist om het certificaat te behalen: het masker langs boven vullen met water en weer uitblazen langs je neus (oh, wat heb ik een hekel aan dit!), gewichten en bcd in het water uit- en aandoen, noodsituaties oefenen met onze duikbuddy en meer van dat.
Doodop ben ik 's avonds.
-------------------------------------------------------------------------------------
23-09-'09, woensdag, dag 227
Gelijkaardige dag als gisteren. Zwembad, theorie en op het einde 'examen' (42/50 – domme fouten gemaakt Himpens!).
Ik ben klaar voor morgen, 3 dagen duiken in de zee. Let's do this!
-------------------------------------------------------------------------------------
24-09-'09, donderdag, dag 228
Het is nog maar 7 am als we op de boot stappen. Ik neem vlug mijn antikotspillen – de boottocht van 10 jaar geleden in Italie waarbij ik mijn hele lijfje uitkotste zit nog vers in mijn geheugen (sorry voor de details).
Sinds lang heb ik keuze uit verschillende dingen voor het ontbijt, dolletjes!
Het is zo'n 3u varen tot we op de Reef zijn waar we de komende 3 dagen dolle avonturen gaan beleven. 3U, dat is lang genoeg om de korte nachtrust in te halen. De golvende bewegingen zorgen ervoor dat ik snel lig te knorren.
Er staan 2 oefenduiken op het programma, 2 begeleide duiken waarbij we onze skills nu in de zee moeten uitoefenen.
De eerste duik, voor lunchtijd, verloopt vlotjes. We wennen aan onze nieuwe omgeving al het materiaal op en rond ons lijf (wat 'n gewicht!). Fijn!
Na de lekkere lunch sleur ik me weer in mijn wet suit (waarom moet dat zo spannen man?!), spring ik in het water, vul ik de bcd met lucht, doe het 'ok'-teken naar de man op de boot, laat alle lucht uit de bcd lopen en ga kopje onder. 'Tijd om die skills uit te voeren', zegt onze instructor Chris, 'we gaan beginnen met het maskeroefening.' Bij iedereen verloopt het vlotjes. Ik kijk aandachtig naar hen en hoop dat ik het even goed ga doen. Instructor Chris weet dat dit niet mijn favoriet is en houdt een extra oogje open. Ik sluit mijn ogen, laat het water langs boven inlopen, probeer het water langs met neus weer uit te blijven maar dat lukt me niet. Ik open mijn ogen en zie enkel troebel water en een onduidelijke Chris. PANIEK! Ik wil naar boven, en wel nu direct onmiddellijk! Ik wil het verdomde masker van me afslaan en op een normale manier ademen. Als een echte gekkin – net ontsnapt uit het Guislain – sla ik met mijn armen en sla zelf mijn regulator (ademstuk) uit mijn mond. Nog maar paniek! Liters zeewater adem ik in. Ik hoest en zie plots mijn leven voor me voorbij flitsen. 'Ok, het is mooi geweest, wel wat belachelijk om net nu te sterven', denk ik in mezelf. Het is dus waar wat ze zeggen als je denkt aan je einde te komen. Je ziet je leven voorbij flitsen!
Chris grijpt me vast, doet teken dat ik rustig moet ademen (ja duh!). Zijn typische Zuid-Afrikaanse blauwe ogen en blonde haren die de bewegingen van de oceaan volgen kunnen me na een aantal minuten gerust stellen. Het water is uit mijn masker - geen idee hoe ik dat gedaan heb - en ik kan verder duiken. Echt genieten zit er niet in, ik ben al blij dat ik het overleefde.
's Avonds ben ik stikkapot en val na enkele kaartspelletjes uitgeteld in slaap.
-------------------------------------------------------------------------------------
25-09-'09, vrijdag, dag 229
4 duiken vandaag, 2 begeleide en 2 fundives. De eerste twee bestaan nog uit het uitvoeren van enkele skills (en weer dat verdomde masker – het gaat gelukkig veel vlotter dan gisteren). Wanneer deze er op zitten volgt de PADI certificaatoverhandiging. Vanaf nu mag ik zonder instructor duiken tot 18m diep. Hoera hoera, driewerf hoera!
We krijgen de kans om het 'adventure dive' certificaat te halen (duiken tot 30m diepte), iets wat ik graag wil doen. Ik maak de nodige berekeningen en moet concluderen dat de financien er niet genoeg voorstaan. Helaas!
's Namiddags gaan Pat, Mike en ik samen duiken (14m). Nu kan ik er volop van genieten! Het draait niet meer om de skills maar om de fauna en flora onder de zeespiegel en het duiken op zich.
De Reef is prachtig! We zien 101 verschillende soorten vissen en koralen die alle kleuren van de regenboog hebben. Heerlijk!
Na het avondeten staat er een nachtduik op het programma. Gewapend met onze zaklamp dalen we tot 12m. We spotten vissen die we overdag niet zien, schildpad Brian (schildgrootte 1,5m diameter) is net aan het slapen en we zien ook een babyhaaitje – hoe schattig!
-------------------------------------------------------------------------------------
26-09-'09, zaterdag, dag 230
De laatste dag van de tour. We hebben de kans om 3 duiken te doen in een tijdspanne van 6u. Om 6.30 am zit ik al in het water. Geen betere manier om mijn dag te starten!
Mijn oren doen veel pijn als ik uit het water kom (ze hebben al veel doorstaan de laatste dagen met al die druk erop) en ik besluit de tweede duik aan me voorbij te laten gaan. Mijn oren zijn me te dierbaar.
Voor de laatste duik ga ik helemaal! Met mijn – gehuurde – camera in de aanslag trek ik 10-tallen foto's. Duiken is zoveel leuker met een doel voor ogen.
Buddy Mike wil naar boven na 40min (seut!), maar ik wil hier blijven! Het is hier zo goed en zo mooi en oh, ik wil niet weg!
Helaas komt er na lunchtijd een einde aan het plezier en varen we terug naar Cairns. Tijdens die tocht val ik op het dek in 't slaap en doe ik een mooi kleurtje op.
Mika en ik worden gedropt bij Timothy's waar we uitgebreid verslag brengen.
Nog wat later zoeken we naar een geschikte outfit. We gaan uit eten met de duikgroep en erna is het tijd om een danske te placeren. Het is tenslotte zaterdag. Timothy, Sam, Steffi en Katja (al de couchsurfers) vervoegen ons later op de avond. Het is een waar Feest met de grote F!
-------------------------------------------------------------------------------------
27-09-'09, zondag, dag 231
'Oh waarom doet mijn hoofd weer pijn?' Ik ontwaak met kater EN 986 beestenbeten (muggen en ander ongedierte) over mijn lijf. Geen goede combinatie!
Gelukkig voel ik me terug de oude na liters water en een goed vullende lunch.
Timothy weet een mooi plekje in de natuur en zo zijn Sam, Timo, Steffi, Katja en ik even later op weg naar een creek in het regenwoud. Minder mooi dan die van vorig weekend maar nog steeds de moeite waard! We zwemmen, we zonnen en houden het vooral rustig – iedereen heeft het wat lastig.
Als we terug huiswaarts rijden komt er een verdachte geurtje uit de motorkap. En oh, daar is rook. Tijd om de benen te strekken en de tocht te voet af te leggen.
We gaan nog langs bij de supermarkt en springen dan op de bus richting huis. Steffi laat de pot room vallen – minder eten voor jou missie!
Ik maak een lekkere pasta met prei en roomsaus. Iedereen is stil aan tafel, een teken dat het goed is.
We zijn te lam – en te arm – om 's avonds nog iets te doen. 'Haal de dvd's maar boven Timo!'
Dag 1 van de 5-daagse duiktour. Vandaag en morgen zijn theoretisch en oefenen in het zwembad. Vrij saaie dvd's met slecht acteerwerk over drijfbaarheid, het materiaal, wat wel en niet te doen,... Veel termen zijn onbekend voor me en het is niet altijd makkelijk om het te volgen in 't Engels.
Na de lunch hijs ik me in mijn 'wet suit', sleur ik de 'bcd' (een soort harnas waar je luchttank aanhangt) op mijn rug en spring in het water. Enorm raar voelt het om onder water te ademen. De eerste 10 minuten kom ik verschillende keren naar boven, vrees ik dat ik het niet gewoon zal worden maar zoals ik intussen weet, alles went en dus dit ook.
We doen enkele skills - vereist om het certificaat te behalen: het masker langs boven vullen met water en weer uitblazen langs je neus (oh, wat heb ik een hekel aan dit!), gewichten en bcd in het water uit- en aandoen, noodsituaties oefenen met onze duikbuddy en meer van dat.
Doodop ben ik 's avonds.
-------------------------------------------------------------------------------------
23-09-'09, woensdag, dag 227
Gelijkaardige dag als gisteren. Zwembad, theorie en op het einde 'examen' (42/50 – domme fouten gemaakt Himpens!).
Ik ben klaar voor morgen, 3 dagen duiken in de zee. Let's do this!
-------------------------------------------------------------------------------------
24-09-'09, donderdag, dag 228
Het is nog maar 7 am als we op de boot stappen. Ik neem vlug mijn antikotspillen – de boottocht van 10 jaar geleden in Italie waarbij ik mijn hele lijfje uitkotste zit nog vers in mijn geheugen (sorry voor de details).
Sinds lang heb ik keuze uit verschillende dingen voor het ontbijt, dolletjes!
Het is zo'n 3u varen tot we op de Reef zijn waar we de komende 3 dagen dolle avonturen gaan beleven. 3U, dat is lang genoeg om de korte nachtrust in te halen. De golvende bewegingen zorgen ervoor dat ik snel lig te knorren.
Er staan 2 oefenduiken op het programma, 2 begeleide duiken waarbij we onze skills nu in de zee moeten uitoefenen.
De eerste duik, voor lunchtijd, verloopt vlotjes. We wennen aan onze nieuwe omgeving al het materiaal op en rond ons lijf (wat 'n gewicht!). Fijn!
Na de lekkere lunch sleur ik me weer in mijn wet suit (waarom moet dat zo spannen man?!), spring ik in het water, vul ik de bcd met lucht, doe het 'ok'-teken naar de man op de boot, laat alle lucht uit de bcd lopen en ga kopje onder. 'Tijd om die skills uit te voeren', zegt onze instructor Chris, 'we gaan beginnen met het maskeroefening.' Bij iedereen verloopt het vlotjes. Ik kijk aandachtig naar hen en hoop dat ik het even goed ga doen. Instructor Chris weet dat dit niet mijn favoriet is en houdt een extra oogje open. Ik sluit mijn ogen, laat het water langs boven inlopen, probeer het water langs met neus weer uit te blijven maar dat lukt me niet. Ik open mijn ogen en zie enkel troebel water en een onduidelijke Chris. PANIEK! Ik wil naar boven, en wel nu direct onmiddellijk! Ik wil het verdomde masker van me afslaan en op een normale manier ademen. Als een echte gekkin – net ontsnapt uit het Guislain – sla ik met mijn armen en sla zelf mijn regulator (ademstuk) uit mijn mond. Nog maar paniek! Liters zeewater adem ik in. Ik hoest en zie plots mijn leven voor me voorbij flitsen. 'Ok, het is mooi geweest, wel wat belachelijk om net nu te sterven', denk ik in mezelf. Het is dus waar wat ze zeggen als je denkt aan je einde te komen. Je ziet je leven voorbij flitsen!
Chris grijpt me vast, doet teken dat ik rustig moet ademen (ja duh!). Zijn typische Zuid-Afrikaanse blauwe ogen en blonde haren die de bewegingen van de oceaan volgen kunnen me na een aantal minuten gerust stellen. Het water is uit mijn masker - geen idee hoe ik dat gedaan heb - en ik kan verder duiken. Echt genieten zit er niet in, ik ben al blij dat ik het overleefde.
's Avonds ben ik stikkapot en val na enkele kaartspelletjes uitgeteld in slaap.
-------------------------------------------------------------------------------------
25-09-'09, vrijdag, dag 229
4 duiken vandaag, 2 begeleide en 2 fundives. De eerste twee bestaan nog uit het uitvoeren van enkele skills (en weer dat verdomde masker – het gaat gelukkig veel vlotter dan gisteren). Wanneer deze er op zitten volgt de PADI certificaatoverhandiging. Vanaf nu mag ik zonder instructor duiken tot 18m diep. Hoera hoera, driewerf hoera!
We krijgen de kans om het 'adventure dive' certificaat te halen (duiken tot 30m diepte), iets wat ik graag wil doen. Ik maak de nodige berekeningen en moet concluderen dat de financien er niet genoeg voorstaan. Helaas!
's Namiddags gaan Pat, Mike en ik samen duiken (14m). Nu kan ik er volop van genieten! Het draait niet meer om de skills maar om de fauna en flora onder de zeespiegel en het duiken op zich.
De Reef is prachtig! We zien 101 verschillende soorten vissen en koralen die alle kleuren van de regenboog hebben. Heerlijk!
Na het avondeten staat er een nachtduik op het programma. Gewapend met onze zaklamp dalen we tot 12m. We spotten vissen die we overdag niet zien, schildpad Brian (schildgrootte 1,5m diameter) is net aan het slapen en we zien ook een babyhaaitje – hoe schattig!
-------------------------------------------------------------------------------------
26-09-'09, zaterdag, dag 230
De laatste dag van de tour. We hebben de kans om 3 duiken te doen in een tijdspanne van 6u. Om 6.30 am zit ik al in het water. Geen betere manier om mijn dag te starten!
Mijn oren doen veel pijn als ik uit het water kom (ze hebben al veel doorstaan de laatste dagen met al die druk erop) en ik besluit de tweede duik aan me voorbij te laten gaan. Mijn oren zijn me te dierbaar.
Voor de laatste duik ga ik helemaal! Met mijn – gehuurde – camera in de aanslag trek ik 10-tallen foto's. Duiken is zoveel leuker met een doel voor ogen.
Buddy Mike wil naar boven na 40min (seut!), maar ik wil hier blijven! Het is hier zo goed en zo mooi en oh, ik wil niet weg!
Helaas komt er na lunchtijd een einde aan het plezier en varen we terug naar Cairns. Tijdens die tocht val ik op het dek in 't slaap en doe ik een mooi kleurtje op.
Mika en ik worden gedropt bij Timothy's waar we uitgebreid verslag brengen.
Nog wat later zoeken we naar een geschikte outfit. We gaan uit eten met de duikgroep en erna is het tijd om een danske te placeren. Het is tenslotte zaterdag. Timothy, Sam, Steffi en Katja (al de couchsurfers) vervoegen ons later op de avond. Het is een waar Feest met de grote F!
-------------------------------------------------------------------------------------
27-09-'09, zondag, dag 231
'Oh waarom doet mijn hoofd weer pijn?' Ik ontwaak met kater EN 986 beestenbeten (muggen en ander ongedierte) over mijn lijf. Geen goede combinatie!
Gelukkig voel ik me terug de oude na liters water en een goed vullende lunch.
Timothy weet een mooi plekje in de natuur en zo zijn Sam, Timo, Steffi, Katja en ik even later op weg naar een creek in het regenwoud. Minder mooi dan die van vorig weekend maar nog steeds de moeite waard! We zwemmen, we zonnen en houden het vooral rustig – iedereen heeft het wat lastig.
Als we terug huiswaarts rijden komt er een verdachte geurtje uit de motorkap. En oh, daar is rook. Tijd om de benen te strekken en de tocht te voet af te leggen.
We gaan nog langs bij de supermarkt en springen dan op de bus richting huis. Steffi laat de pot room vallen – minder eten voor jou missie!
Ik maak een lekkere pasta met prei en roomsaus. Iedereen is stil aan tafel, een teken dat het goed is.
We zijn te lam – en te arm – om 's avonds nog iets te doen. 'Haal de dvd's maar boven Timo!'
maandag 28 september 2009
Cairns, dag 218 tem 225
14-09-'09, maandag, dag 218
3.30 am: taxi pikt me op
3.45 am: ik check in voor mijn vlucht
5.05 am: vliegtuig start zijn motoren
8.05 am: ik land in Queensland
9.30 am: ik wandel met mijn kamergenoten door Cairns centre (niet veel meer dan 4 straten en een lagoon)
12.30 pm: ik start de actie 'vind een nieuwe bikini'
5 pm: einde van de actie
7 pm: poeps belt
8 pm: einde van het telefoongesprek
10 pm: slaaptijd
-------------------------------------------------------------------------------------
15-09-'09, dinsdag, dag 219
Met een uitgeslapen gevoel (eindelijk!) start ik de dag. Een vlugge douche en snelle hap later zit ik op de tourbus naar Cape Tribulation. Een Duitse neemt naast me plaats en na wat geklets weet ik dat het leuk wordt met haar erbij.
Onderweg naar eindebestemming Cape Trib houden we hier en daar halt om te genieten van het mooie dat moeder natuur ons te bieden heeft. We maken een wandeling door het regenwoud terwijl de gids vol passie en enthousiasme praat over de fauna en flora. Een cassowarry (grote vogel met blauwe kop en zwarte veren – schijnen gevaarlijk te zijn) kruist ons pad, enkele bush chickens scharrelen er vrolijk op los en een grote spin geniet van de koelte in de wc's.
In de namiddag komen we aan in Cape Trib, een klein dorp waar weinig te beleven valt. Cape Trib staat gekend om zijn mooie natuur, waar de rainforest en reef elkaar ontmoeten. Een 5-tal andere tourgenoten verblijven ook in the Beach House (Engeland, Duitsland, Schotland) en met Engeland en Schotland maak ik een wandeling naar de lookout. Een mooie uitzicht over het regenwoud, strand en zeetje. Scheune!
Terwijl Portugal en Duitsland elkaar beter leren kennen, drinken Belgie, Schot- en Engeland 'n fris (duur) pintje in de schaduw. 's Avonds zetten we die plannen verder en poolen we erop los (Belgie verliest).
-------------------------------------------------------------------------------------
16-09-'09, woensdag, dag 220
Janina (Duitsland) en ik gaan paardrijden. Iets wat ik in jaren niet meer gedaan heb. Ik krijg Nut, een mooie hengst die het graag (te) rustig (te) en voorzichtig houdt. Als we een heuvel afdalen is ie zo traag en voorzichtig als iemand die voor het eerst op naaldhakken loopt. Ik denk terug aan mijn 'paardenjaren' en de dingen die ik leerde en geef hem 'benen' zodat ie een versnelling vlugger gaat.
We wandelen door het bus, op het strand, in het regenwoud. We gaan verschillende keren in draf en galop, maar toch te weinig naar mijn zin. Nu goed, het was leuk om nog eens te rijden en de microbe om het meer te doen is aangewakkerd.
Na lunchtijd worden we opgepikt om terug naar Cairns te gaan. Ook nu houden we verschillende stops voor een plons in een rivier, een kiekje van een uitzicht, een bezoekje aan Port Douglas.
Eenmaal terug in het hostel douche ik me vlug en trek naar 't stad waar ik met Engeland en Engeland afspreek. Eerst een gratis meal en dan slechte goon drinken op de Esplanade. Nog wat later zijn we pinten aan het pakken op en terrasje, worden we vergezeld door Canada en Amerika en schudden we onze kont op foute muziek.
Engeland doet een veel te dikke trees binnen (hij kan beter dan dat!) en Engeland 2 stelt me ook teleur over zijn vrouwenkeuze. Ze zijn niet zo kieskeurig, die Engelse gozers.
-------------------------------------------------------------------------------------
17-09-'09, donderdag, dag 221
Een vrij rustige daq waarbij ik lekker doe waar ik zin in heb. Alleen reizen heeft toch zoveel voordelen. Alleen moeilijk om mijn rug in te smeren, maar dat is dan weer een manier om contact te leggen als ik er zin ik heb.
's Namiddags ga ik langs om mijn medische papieren voor het duiken in orde te brengen. 40 minuten wachten tussen veel te veel mensen met bleitende kinders om me, geen pretje. 't Voelt als een scene uit een foute Amerikaanse serie. Je weet wel, waarbij kruisende baby's met stinkende pampers overheersen en geen greintje gezelligheid te bespeuren is.
Tegen 6 pm kon ik aan in Cairns North, waar ik Sam en Timothy (couchsurfers) ontmoet. Het klikt goed, we hebben goede babbels, ik krijg huissleutels om te gaan en staan waar ik wil. Easy!
De vermoeidheid neemt het van me over en niet al te laat kruip ik in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
18-09-'09, vrijdag, dag 222
We houden het enorm rustig vandaag. 'Take it easy' is de huisslogan.
Vandaag verjaart Sam en daarom is er vanavond feest. Timo en ik gaan naar de winkel voor versnapperingen en wat later haal ik mijn kookkunsten boven en maak ik een leukker preiquiche.
De verwachtte 6 gasten worden uiteindelijk verdrievoudigd. Het feest is een waar succes!
Aussies houden van drinken, het zijn levensgenieters. En terecht.
De drank vloeit rijkelijk, de buren van 5 huizen veder klagen over het lawaai, mensen komen en gaan, Sam toont zijn cocktailshake-kunsten en de quiche wordt smakelijk opgegeten.
Later op de avond/nacht gaan we nog uit. Maar dat besef ik pas de volgende dag wanneer de kerels over het feest napraten. 'Huh, uitgeweest? Wij?' vraag ik stomverbaasd. Een gat in mijn geheugen.
-------------------------------------------------------------------------------------
19-09-'09, zaterdag, dag 223
'Jaja, we zijn nog uitgeweest', verklaart Sam, 'naar de gaybay.' Dat verklaart natuurlijk waarom dat meisje (lees: mannenwijf) zoveel interesse toonde!
Deze dag staat in het teken van uitkateren en terug mens worden. Een hoopje mensen liggen in bed, in de zetel of hangen buiten rond.
't Is lastig. Bruuske bewwegingen zijn uit den boze, die maken me nog slechter.
De kudde verplaatst zich in de late namiddag. We hijsen ons in Damon's (aka Kiwi) van en rijden naar een prek waar amper toeristen komen. We wandelen over het regenwoud, over glibberige stenen tot aan een waterval. Een heerlijke plons in het frisse water doet me goed.
Timo haalt zijn rugzak boven waar mmm eten in verscholen zit. Smullen maar! Heb je dorst? Drink gewoon van de waterval. Dit is het leven man!
Eenmaal terug thuis doe ik een dutje word net op tijd wakker: Sam heeft gekookt.
Iedereen (5 m/v) trekt er 's avonds terug op uit. Ik voel me terug oke maar mijn verstand verplicht me thuis te blijven. Met Kiwi kijk ik naar Little Britain en krup ik op tijd in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
20-09-'09, zondag, dag 224
Wat was ik blij dat het nog maar net 10 pm was. Ik dacht dat ik mijn ganse dag aan het verslapen was maar gelukkig niet vandaag.
Ik neem een frisse duik in het zwembad, lees, zon, eet. De anderen lopen als zombies rond en velen van hen kruipen weer in bed.
'Maar jongens, nu is het wel tijd om de benen eens te trekken' concludeer ik enkele uren later. Een goede wandeling naar en door de Botanical Gardens brengt leven in ons.
's Avonds maakt Sam een heerlijke ovenschoten en houden we het verder rustig.
Een goed weekend!
-------------------------------------------------------------------------------------
21-09-'09, maandag, dag 225
Sam gaat uit werken, Timo niet. Hij is 'op pensioen' en werkt als hij geld nodig heeft.
Na de middag gaan Mika (1 van de andere 3 couchsurfers die hier verblijven), Damon, Andy en ik naar 't stad. Mika en ik regelen enkele zaken voor het duiken en vervoegen de mannen later aan de lagoon.
Ik blijf vanavond nog eens in het hostel slapen. Morgen start de duikcursus, ik ben er klaar voor!
PS: Gelukkige verjaardag schat!
3.30 am: taxi pikt me op
3.45 am: ik check in voor mijn vlucht
5.05 am: vliegtuig start zijn motoren
8.05 am: ik land in Queensland
9.30 am: ik wandel met mijn kamergenoten door Cairns centre (niet veel meer dan 4 straten en een lagoon)
12.30 pm: ik start de actie 'vind een nieuwe bikini'
5 pm: einde van de actie
7 pm: poeps belt
8 pm: einde van het telefoongesprek
10 pm: slaaptijd
-------------------------------------------------------------------------------------
15-09-'09, dinsdag, dag 219
Met een uitgeslapen gevoel (eindelijk!) start ik de dag. Een vlugge douche en snelle hap later zit ik op de tourbus naar Cape Tribulation. Een Duitse neemt naast me plaats en na wat geklets weet ik dat het leuk wordt met haar erbij.
Onderweg naar eindebestemming Cape Trib houden we hier en daar halt om te genieten van het mooie dat moeder natuur ons te bieden heeft. We maken een wandeling door het regenwoud terwijl de gids vol passie en enthousiasme praat over de fauna en flora. Een cassowarry (grote vogel met blauwe kop en zwarte veren – schijnen gevaarlijk te zijn) kruist ons pad, enkele bush chickens scharrelen er vrolijk op los en een grote spin geniet van de koelte in de wc's.
In de namiddag komen we aan in Cape Trib, een klein dorp waar weinig te beleven valt. Cape Trib staat gekend om zijn mooie natuur, waar de rainforest en reef elkaar ontmoeten. Een 5-tal andere tourgenoten verblijven ook in the Beach House (Engeland, Duitsland, Schotland) en met Engeland en Schotland maak ik een wandeling naar de lookout. Een mooie uitzicht over het regenwoud, strand en zeetje. Scheune!
Terwijl Portugal en Duitsland elkaar beter leren kennen, drinken Belgie, Schot- en Engeland 'n fris (duur) pintje in de schaduw. 's Avonds zetten we die plannen verder en poolen we erop los (Belgie verliest).
-------------------------------------------------------------------------------------
16-09-'09, woensdag, dag 220
Janina (Duitsland) en ik gaan paardrijden. Iets wat ik in jaren niet meer gedaan heb. Ik krijg Nut, een mooie hengst die het graag (te) rustig (te) en voorzichtig houdt. Als we een heuvel afdalen is ie zo traag en voorzichtig als iemand die voor het eerst op naaldhakken loopt. Ik denk terug aan mijn 'paardenjaren' en de dingen die ik leerde en geef hem 'benen' zodat ie een versnelling vlugger gaat.
We wandelen door het bus, op het strand, in het regenwoud. We gaan verschillende keren in draf en galop, maar toch te weinig naar mijn zin. Nu goed, het was leuk om nog eens te rijden en de microbe om het meer te doen is aangewakkerd.
Na lunchtijd worden we opgepikt om terug naar Cairns te gaan. Ook nu houden we verschillende stops voor een plons in een rivier, een kiekje van een uitzicht, een bezoekje aan Port Douglas.
Eenmaal terug in het hostel douche ik me vlug en trek naar 't stad waar ik met Engeland en Engeland afspreek. Eerst een gratis meal en dan slechte goon drinken op de Esplanade. Nog wat later zijn we pinten aan het pakken op en terrasje, worden we vergezeld door Canada en Amerika en schudden we onze kont op foute muziek.
Engeland doet een veel te dikke trees binnen (hij kan beter dan dat!) en Engeland 2 stelt me ook teleur over zijn vrouwenkeuze. Ze zijn niet zo kieskeurig, die Engelse gozers.
-------------------------------------------------------------------------------------
17-09-'09, donderdag, dag 221
Een vrij rustige daq waarbij ik lekker doe waar ik zin in heb. Alleen reizen heeft toch zoveel voordelen. Alleen moeilijk om mijn rug in te smeren, maar dat is dan weer een manier om contact te leggen als ik er zin ik heb.
's Namiddags ga ik langs om mijn medische papieren voor het duiken in orde te brengen. 40 minuten wachten tussen veel te veel mensen met bleitende kinders om me, geen pretje. 't Voelt als een scene uit een foute Amerikaanse serie. Je weet wel, waarbij kruisende baby's met stinkende pampers overheersen en geen greintje gezelligheid te bespeuren is.
Tegen 6 pm kon ik aan in Cairns North, waar ik Sam en Timothy (couchsurfers) ontmoet. Het klikt goed, we hebben goede babbels, ik krijg huissleutels om te gaan en staan waar ik wil. Easy!
De vermoeidheid neemt het van me over en niet al te laat kruip ik in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
18-09-'09, vrijdag, dag 222
We houden het enorm rustig vandaag. 'Take it easy' is de huisslogan.
Vandaag verjaart Sam en daarom is er vanavond feest. Timo en ik gaan naar de winkel voor versnapperingen en wat later haal ik mijn kookkunsten boven en maak ik een leukker preiquiche.
De verwachtte 6 gasten worden uiteindelijk verdrievoudigd. Het feest is een waar succes!
Aussies houden van drinken, het zijn levensgenieters. En terecht.
De drank vloeit rijkelijk, de buren van 5 huizen veder klagen over het lawaai, mensen komen en gaan, Sam toont zijn cocktailshake-kunsten en de quiche wordt smakelijk opgegeten.
Later op de avond/nacht gaan we nog uit. Maar dat besef ik pas de volgende dag wanneer de kerels over het feest napraten. 'Huh, uitgeweest? Wij?' vraag ik stomverbaasd. Een gat in mijn geheugen.
-------------------------------------------------------------------------------------
19-09-'09, zaterdag, dag 223
'Jaja, we zijn nog uitgeweest', verklaart Sam, 'naar de gaybay.' Dat verklaart natuurlijk waarom dat meisje (lees: mannenwijf) zoveel interesse toonde!
Deze dag staat in het teken van uitkateren en terug mens worden. Een hoopje mensen liggen in bed, in de zetel of hangen buiten rond.
't Is lastig. Bruuske bewwegingen zijn uit den boze, die maken me nog slechter.
De kudde verplaatst zich in de late namiddag. We hijsen ons in Damon's (aka Kiwi) van en rijden naar een prek waar amper toeristen komen. We wandelen over het regenwoud, over glibberige stenen tot aan een waterval. Een heerlijke plons in het frisse water doet me goed.
Timo haalt zijn rugzak boven waar mmm eten in verscholen zit. Smullen maar! Heb je dorst? Drink gewoon van de waterval. Dit is het leven man!
Eenmaal terug thuis doe ik een dutje word net op tijd wakker: Sam heeft gekookt.
Iedereen (5 m/v) trekt er 's avonds terug op uit. Ik voel me terug oke maar mijn verstand verplicht me thuis te blijven. Met Kiwi kijk ik naar Little Britain en krup ik op tijd in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
20-09-'09, zondag, dag 224
Wat was ik blij dat het nog maar net 10 pm was. Ik dacht dat ik mijn ganse dag aan het verslapen was maar gelukkig niet vandaag.
Ik neem een frisse duik in het zwembad, lees, zon, eet. De anderen lopen als zombies rond en velen van hen kruipen weer in bed.
'Maar jongens, nu is het wel tijd om de benen eens te trekken' concludeer ik enkele uren later. Een goede wandeling naar en door de Botanical Gardens brengt leven in ons.
's Avonds maakt Sam een heerlijke ovenschoten en houden we het verder rustig.
Een goed weekend!
-------------------------------------------------------------------------------------
21-09-'09, maandag, dag 225
Sam gaat uit werken, Timo niet. Hij is 'op pensioen' en werkt als hij geld nodig heeft.
Na de middag gaan Mika (1 van de andere 3 couchsurfers die hier verblijven), Damon, Andy en ik naar 't stad. Mika en ik regelen enkele zaken voor het duiken en vervoegen de mannen later aan de lagoon.
Ik blijf vanavond nog eens in het hostel slapen. Morgen start de duikcursus, ik ben er klaar voor!
PS: Gelukkige verjaardag schat!
Darwin, dag 215 tem 217
11-09-'09, vrijdag, dag 215
Eindelijk wat langer slapen. Ik moet maar om 10u uit mijn hostelkamer dus kan soezen tot 9u59.
Het is wat bewolkt, maar nog steeds 32 graden. Ipv de lagoon kies ik voor het park waar ik enkele uurtjes vertoef.
Tanika (remember het rondtrekken met de campervan) laat me weten dat ze voor enkele dagen in Darwin is. Dit vraagt naar een meet up! 't Is leuk om een vertrouwd gezicht te zien en al gauw zijn we aan het kletsen gelijk echte viswijven.
In de vroege avond ontmoet ik Matt, de couchsurfer waar ik de volgende 3 nachten blijf slapen. Nieuwsgierig dat ik ben had ik zijn Facebookprofiel al gecheckt en afgeleid dat we het goed met elkaar zouden vinden. En dat bleek te kloppen.
Een korte autorit van Darwin centre (Darwin is niet groot, 6 belangrijke straten en that's it) komen we bij hem thuis aan, in een suburb van Darwin. Het lijkt op een groot vakantieoord, met het grote bord met sierlijke letters dat je laat weten dat je Bayview binnen rijdt en de kleurrijke huizen. En wat een huizen!
Matt's flat is iets bescheidener dan de meeste huizen in Bayview en heeft een supergoed uitzicht over de rivier en de boten die daar liggen.
We vertoeven de avond op het terras met bier en wijn niet te ver af.
-------------------------------------------------------------------------------------
12-09-'09, zaterdag, dag 216
We staan op tijd op, want Matt moet inkopen doen. Hij woont hier nog maar enkele weken en moet nog een tafel, bedframe en bbq kopen (je kan niet in Oz wonen zonder een bbq in je bezit te hebben!). We doen het op zijn Amerikaans en gaan naar enkele 'lawn sales' ('garage sales'). De man aan het stuur, de vrouw met de kaart op de schoot om te navigeren. We schuimen een 6-tal sales af en Matt koopt een tafel en bbq. De auto is te klein om het al mee te nemen – doen we morgen wel als we een aanhangwagen bemachtigen. Het is bloedheet en beslissen om naar de lagoon te gaan voor de nodige verfrissing. 'n Vriend (hij lijkt op Garfield met zijn ros haar) vergezelt ons later, ik val in slaap terwijl de mannen praten over basket, cricket and footy.
Rond een uur of 4 keren we huiswaarts en maken ons klaar voor het basketballfeest. Zijn ploeg houdt – ism andere teams – een bus tour party waarbij met de bus van de ene plek naar de andere wordt gereden. Ter plekke is het tijd voor een hapje en drankje (of 2, 3, 4,...).
De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen ligt rond de 35 en enkel Matt, Mitch en ik behoren tot 'de jeugd'. We drinken, we eten, we zeveren, we lachen tot ik in mijn broek pis, we socializen en leggen alles vast op beeld.
De jonge garede trek erna nog naar de Vic hotel om verder te feesten. Ook Tanika is weer van de partij. Het feest kan niet op!
Om 4u sluit de boel en stromplen we naar buiten, op zoek naar een taxi. Mijn voeten doen zeer, heel veel zeer. De onderhuidse blein doet me weinig goed. Dat is dan ook het enige slechte aan de voorbije dagen.
Een superleuke avond met die Australische gozers!
PS: Gelukkige verjaardag Ruben!
-------------------------------------------------------------------------------------
13-09-'09, zondag, dag 217
Ik slaap uit terwijl Matt naar de basketballtraining is (ha, met kater!). Als ie tegen 1 pm terug is maak ik lunch en proberen we de kater weg te werken. Tevergeefse actie.
Na een korte dutje is het tijd om iets te doen. We gaan naar zijn baas (wat een huis heeft die!) om met diens auto verder te gaan. Op naar tankstation om 'n aanhangwagen te huren, om dan weer verder te rijden om de tafel en bbq op te halen. De tafel is geen probleem, de bbq echter wel. Veel stukken blijken onder zijn neus verkocht waardoor het nog weinig zin heeft om de bbq mee te doen. Hebben we voor niets die trailer gehuurd.
's Avonds gaan we naar Mindil Beach waar de avondmarkt volop op gang is. Zover het oog kan reiken zijn eet- en souveniers/armbandjes-kraampjes te zien.
We zijn net op tijd om de zonsondergang te bewonderen.
Als afsluiter van de avond spreken we nog even af met Tanika om een pintje te pakken.
Morgen moet ik vroeg uit de veren om naar Cairns te gaan, hoewel ik daar weinig zin in heb. Het voelt toch wat vreemd om afscheid te nemen. Maar mensen komen en gaan, it's all part of the trip.
Eindelijk wat langer slapen. Ik moet maar om 10u uit mijn hostelkamer dus kan soezen tot 9u59.
Het is wat bewolkt, maar nog steeds 32 graden. Ipv de lagoon kies ik voor het park waar ik enkele uurtjes vertoef.
Tanika (remember het rondtrekken met de campervan) laat me weten dat ze voor enkele dagen in Darwin is. Dit vraagt naar een meet up! 't Is leuk om een vertrouwd gezicht te zien en al gauw zijn we aan het kletsen gelijk echte viswijven.
In de vroege avond ontmoet ik Matt, de couchsurfer waar ik de volgende 3 nachten blijf slapen. Nieuwsgierig dat ik ben had ik zijn Facebookprofiel al gecheckt en afgeleid dat we het goed met elkaar zouden vinden. En dat bleek te kloppen.
Een korte autorit van Darwin centre (Darwin is niet groot, 6 belangrijke straten en that's it) komen we bij hem thuis aan, in een suburb van Darwin. Het lijkt op een groot vakantieoord, met het grote bord met sierlijke letters dat je laat weten dat je Bayview binnen rijdt en de kleurrijke huizen. En wat een huizen!
Matt's flat is iets bescheidener dan de meeste huizen in Bayview en heeft een supergoed uitzicht over de rivier en de boten die daar liggen.
We vertoeven de avond op het terras met bier en wijn niet te ver af.
-------------------------------------------------------------------------------------
12-09-'09, zaterdag, dag 216
We staan op tijd op, want Matt moet inkopen doen. Hij woont hier nog maar enkele weken en moet nog een tafel, bedframe en bbq kopen (je kan niet in Oz wonen zonder een bbq in je bezit te hebben!). We doen het op zijn Amerikaans en gaan naar enkele 'lawn sales' ('garage sales'). De man aan het stuur, de vrouw met de kaart op de schoot om te navigeren. We schuimen een 6-tal sales af en Matt koopt een tafel en bbq. De auto is te klein om het al mee te nemen – doen we morgen wel als we een aanhangwagen bemachtigen. Het is bloedheet en beslissen om naar de lagoon te gaan voor de nodige verfrissing. 'n Vriend (hij lijkt op Garfield met zijn ros haar) vergezelt ons later, ik val in slaap terwijl de mannen praten over basket, cricket and footy.
Rond een uur of 4 keren we huiswaarts en maken ons klaar voor het basketballfeest. Zijn ploeg houdt – ism andere teams – een bus tour party waarbij met de bus van de ene plek naar de andere wordt gereden. Ter plekke is het tijd voor een hapje en drankje (of 2, 3, 4,...).
De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen ligt rond de 35 en enkel Matt, Mitch en ik behoren tot 'de jeugd'. We drinken, we eten, we zeveren, we lachen tot ik in mijn broek pis, we socializen en leggen alles vast op beeld.
De jonge garede trek erna nog naar de Vic hotel om verder te feesten. Ook Tanika is weer van de partij. Het feest kan niet op!
Om 4u sluit de boel en stromplen we naar buiten, op zoek naar een taxi. Mijn voeten doen zeer, heel veel zeer. De onderhuidse blein doet me weinig goed. Dat is dan ook het enige slechte aan de voorbije dagen.
Een superleuke avond met die Australische gozers!
PS: Gelukkige verjaardag Ruben!
-------------------------------------------------------------------------------------
13-09-'09, zondag, dag 217
Ik slaap uit terwijl Matt naar de basketballtraining is (ha, met kater!). Als ie tegen 1 pm terug is maak ik lunch en proberen we de kater weg te werken. Tevergeefse actie.
Na een korte dutje is het tijd om iets te doen. We gaan naar zijn baas (wat een huis heeft die!) om met diens auto verder te gaan. Op naar tankstation om 'n aanhangwagen te huren, om dan weer verder te rijden om de tafel en bbq op te halen. De tafel is geen probleem, de bbq echter wel. Veel stukken blijken onder zijn neus verkocht waardoor het nog weinig zin heeft om de bbq mee te doen. Hebben we voor niets die trailer gehuurd.
's Avonds gaan we naar Mindil Beach waar de avondmarkt volop op gang is. Zover het oog kan reiken zijn eet- en souveniers/armbandjes-kraampjes te zien.
We zijn net op tijd om de zonsondergang te bewonderen.
Als afsluiter van de avond spreken we nog even af met Tanika om een pintje te pakken.
Morgen moet ik vroeg uit de veren om naar Cairns te gaan, hoewel ik daar weinig zin in heb. Het voelt toch wat vreemd om afscheid te nemen. Maar mensen komen en gaan, it's all part of the trip.
donderdag 17 september 2009
Darwin, dag 212 tem 214
08-09-'09, dinsdag, dag 212
Deze nacht (maandag op dinsdag) zeg ik vaarwel tegen de familie Dielkens-Kindt. Danny brengt me naar de luchthaven waar ik vrij snel het vliegtuig op mag. Er zijn maar weinig passagiers (wie vliegt er nu ook om 1.15 am naar Darwin?) wat mij goed uitkomt: massa's veel plaats. Helaas lukt het slapen minder vlot dan gehoopt en na 4 uur muziek luisteren, half slapen, rondkijken en hopen op veel zon voor de komende weken landen we in Darwin. 'Het is nu 5 am en al 25 graden' weet de piloot me te vertellen. Dat belooft!
Met de shuttlebus ben ik een half uur later in het centrum. Ik kan pas om 11 am inchecken en moet noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Met de goede weersvoorspelling is dat echt geen probleem. Ik wandel – na een vlugge kledingswissel, want die jeans is veel te warm – langs de Esplanade, door het Bicentennial Park naar Smith St Mall (de winkels zijn natuurlijk nog niet open) om te eindigen aan Darwin Waterfront Development waar de lagoon is om veilig te zwemmen.
Bleinen (of zijn het blijnen?) komen te voorschijn als ik terug in het hostel aankom. Mijn voeten zijn het niet meer gewoon om thongs (slippers) te dragen.
Ik check in, steek mijn lenzen in, grabbel mijn handdoek en zonnecreme en ga naar de lagoon. Het is bloedheet en zoek al snel de schaduw op. In Savers kocht ik enkele weken geleden een pareo, zo'n 'laken' om rond je middel te winden en dat ook van pas komt om op te zitten/liggen/picknicken. De vermoeidheid eist zijn tol en al gauw lig ik in dromenland. 'Een frisse duik zal me goed doen' denk ik als ik zoveel later ontwaak. Ik kijk naar mijn buik en benen. 'Tiens, heb ik hier zoveel blauwe plekken bij? Wat een vreemde plek!' Niets te blauwe plekken, de inkt vn de pareo was doodleuk op mijn vel blijven plakken.
Zo kon ik natuurlijk niet rondlopen dus hup, terug naar de hostel om die boel af te wassen en de pareo in de wasmachine te zwieren. In afwachting zon ik op het terras en socialize ik met Ria, een Engelse die al 3 jaar in Oz werkt en reist. Niet helemaal mijn type mens maar bon, gezien ik alleen reis moet ik het wel doen met de mensen die mijn pad kruisen en mag ik niet te veeleisend zijn.
Er worden vouchers voor gratis meals uitgedeeld en we besluiten om daar zeker gebruik van te maken. Voor gratis eten ben ik altijd te vinden.
Even vlug verfrissen en voordat we gaan eten maken we een wandeling naar een strand voor de zonsondergang te bewonderen. 'n Mooie rode ronde bol, die weerspiegeld in de zee, valt op mijn netvlies. Jammer toch dat het er op de foto's toch altijd anders uitziet dan in het echt.
Op 4 min 39 sec is de zon onder en keren we terug. Onze magen knorren en zeggen dat het tijd is voor dat gratis eten, daar in het Vic Hotel. Al gauw staan we aan het schuiven om ons eten in ontvangst te nemen (ik voel me een dakloze die aanschuift bij een liefdadingheidsinstelling). Lekker eten is het.
Ik raak aan de praat met twee Hollandse meisjes. Ze zijn sinds 2 weken in Oz en vuren al hun vragen op me af. Uiteraard antwoord ik uiterst professioneel en vol enthousiasme over de plekken die ze zeker moeten doen.
Op de terugweg naar 'huis' komen we nog drie andere Hollanders tegen en met die bende gaan we nog iets drinken op het terras van ons hostel.
Goede dag, leuke avond.
-------------------------------------------------------------------------------------
09-09-'09, woensdag, dag 213
Veel te vroeg gaat de wekker. Om 6.07 am sta ik onder de douche. Om 6.42 am koop ik een fles water. Om 6.56 am sta ik aan de tourorganisatie Kakadu Dreams te wachten. De tweedaagse tour gaat van start.
Met de 4x4 gaan we (gids Damon, ik en 15 anderen) naar ergens (ik vergat de naam want ik sliep) voor een jumping croc cruise op de Adelaide River (Adelaide ligt wel 1000'n km van Darwin verwijderd maar goe). Eerst is er een fotoshoot met een verdomd zware slang voor de liefhebbers voordat we op de boot gaan.
Ze hangen vlees aan een stok, houden het in het water, er komt een croc (crocodil) aangezwommen, de stok gaat de lucht in en hup, de croc springt er naartoe. En zo heb je een jumping croc cruise. Vieze beesten zijn het me toch.
We klimmen terug in de 4x4 (het is echt klimmen, die deur zit zo hoog man) en rijden verder. Damon kiest de hobbel de bobbelweg en die zorgen er voor dat ik 4 min later weer lig te slapen.
We houden gedurende de dag op verschillende plaatsen halt (de namen ontgaan me) om te genieten van de natuur en de cultuur die de aboriginals brachten. Kakadu is mooi maar ik zag al mooiere plaatsen. Nadeel is dat het zo groot is (de helft van Zwitserland) en je dus vele km's moet afleggen om iets te zien. Het droge seizoen zit er bijna op (6 maanden zon en zelden regen zorgt voor een dor landschap) dus binnenkort zal het er veel groener en levendiger uitzien.
Hoewel het niet aan te raden is om in the wet season (november – april) naar Darwin te komen want het regent dan veel, heel veel. Elke dag, vaak tot 12 uur per dag. Wel enorm heet met veel regen.
-------------------------------------------------------------------------------------
10-09-'09, donderdag, dag 214
Opnieuw sta ik om 6 am op (ik sliep de voorbije 3 nachten amper 18 uur). 'Komaan gasten, komt uit under tent, 't is gedikke al licht' zegt Damon. 'Veel ontbijten jongens, want we gaan subiet wandelen.' Geen probleem, ik ontbijt dubbel,
Weer hobbel de bobbel richting ergens (jawel, ik slaagde er in om weer in slaap te vallen) waar we een boottocht en wandeling over rosten later aankomen aan Twins Falls. Helaas is het niet veel meer dan twee pisstraaltjes die naar beneden komen. De droogte he. De rest van de omgeving is wel heel mooi.
Wanneer de temperatuur boven de 30 graden gaat, zijn we op weg naar Jim Jim Falls. De weg er naartoe is 1 km wandelen over rotsen, brokken en stenen. Geen al te makkelijk parcours als je een waterfles moet dragen. Maar ik, een vrouw met een missie, haalde de eindbestemming heelhuids en was reuzeblij dat we daar konden zwemmen (geen crocgevaar).
Damon vertelt over de fratsen die hij vroeger uithaalde en hoe enkele mensen het leven lieten in Kakadu. Crocs zijn echt geen wijze beesten!
Terug naar de kampplaats voor lunch (om 2 pm!) en dan langs Yellow Water, voor een laatste blik op Kakadu NP.
Een rit van 4 uur brengt ons terug naar Darwin waar ik vlug vlug een ander topje aandoe om vlug vlug naar de Vic te gaan om een gratis meal te bemachtigen. Ik blijf nog even plakken en geraak aan de praat met 2 kerels die verdacht veel op computernerds lijken ('beauty and the nerd' hoewel, beauty... met haar zo vettig dat ik voor gans Gent er frieten in kan bakken voel ik me niet bepaald beauty).
Deze nacht (maandag op dinsdag) zeg ik vaarwel tegen de familie Dielkens-Kindt. Danny brengt me naar de luchthaven waar ik vrij snel het vliegtuig op mag. Er zijn maar weinig passagiers (wie vliegt er nu ook om 1.15 am naar Darwin?) wat mij goed uitkomt: massa's veel plaats. Helaas lukt het slapen minder vlot dan gehoopt en na 4 uur muziek luisteren, half slapen, rondkijken en hopen op veel zon voor de komende weken landen we in Darwin. 'Het is nu 5 am en al 25 graden' weet de piloot me te vertellen. Dat belooft!
Met de shuttlebus ben ik een half uur later in het centrum. Ik kan pas om 11 am inchecken en moet noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Met de goede weersvoorspelling is dat echt geen probleem. Ik wandel – na een vlugge kledingswissel, want die jeans is veel te warm – langs de Esplanade, door het Bicentennial Park naar Smith St Mall (de winkels zijn natuurlijk nog niet open) om te eindigen aan Darwin Waterfront Development waar de lagoon is om veilig te zwemmen.
Bleinen (of zijn het blijnen?) komen te voorschijn als ik terug in het hostel aankom. Mijn voeten zijn het niet meer gewoon om thongs (slippers) te dragen.
Ik check in, steek mijn lenzen in, grabbel mijn handdoek en zonnecreme en ga naar de lagoon. Het is bloedheet en zoek al snel de schaduw op. In Savers kocht ik enkele weken geleden een pareo, zo'n 'laken' om rond je middel te winden en dat ook van pas komt om op te zitten/liggen/picknicken. De vermoeidheid eist zijn tol en al gauw lig ik in dromenland. 'Een frisse duik zal me goed doen' denk ik als ik zoveel later ontwaak. Ik kijk naar mijn buik en benen. 'Tiens, heb ik hier zoveel blauwe plekken bij? Wat een vreemde plek!' Niets te blauwe plekken, de inkt vn de pareo was doodleuk op mijn vel blijven plakken.
Zo kon ik natuurlijk niet rondlopen dus hup, terug naar de hostel om die boel af te wassen en de pareo in de wasmachine te zwieren. In afwachting zon ik op het terras en socialize ik met Ria, een Engelse die al 3 jaar in Oz werkt en reist. Niet helemaal mijn type mens maar bon, gezien ik alleen reis moet ik het wel doen met de mensen die mijn pad kruisen en mag ik niet te veeleisend zijn.
Er worden vouchers voor gratis meals uitgedeeld en we besluiten om daar zeker gebruik van te maken. Voor gratis eten ben ik altijd te vinden.
Even vlug verfrissen en voordat we gaan eten maken we een wandeling naar een strand voor de zonsondergang te bewonderen. 'n Mooie rode ronde bol, die weerspiegeld in de zee, valt op mijn netvlies. Jammer toch dat het er op de foto's toch altijd anders uitziet dan in het echt.
Op 4 min 39 sec is de zon onder en keren we terug. Onze magen knorren en zeggen dat het tijd is voor dat gratis eten, daar in het Vic Hotel. Al gauw staan we aan het schuiven om ons eten in ontvangst te nemen (ik voel me een dakloze die aanschuift bij een liefdadingheidsinstelling). Lekker eten is het.
Ik raak aan de praat met twee Hollandse meisjes. Ze zijn sinds 2 weken in Oz en vuren al hun vragen op me af. Uiteraard antwoord ik uiterst professioneel en vol enthousiasme over de plekken die ze zeker moeten doen.
Op de terugweg naar 'huis' komen we nog drie andere Hollanders tegen en met die bende gaan we nog iets drinken op het terras van ons hostel.
Goede dag, leuke avond.
-------------------------------------------------------------------------------------
09-09-'09, woensdag, dag 213
Veel te vroeg gaat de wekker. Om 6.07 am sta ik onder de douche. Om 6.42 am koop ik een fles water. Om 6.56 am sta ik aan de tourorganisatie Kakadu Dreams te wachten. De tweedaagse tour gaat van start.
Met de 4x4 gaan we (gids Damon, ik en 15 anderen) naar ergens (ik vergat de naam want ik sliep) voor een jumping croc cruise op de Adelaide River (Adelaide ligt wel 1000'n km van Darwin verwijderd maar goe). Eerst is er een fotoshoot met een verdomd zware slang voor de liefhebbers voordat we op de boot gaan.
Ze hangen vlees aan een stok, houden het in het water, er komt een croc (crocodil) aangezwommen, de stok gaat de lucht in en hup, de croc springt er naartoe. En zo heb je een jumping croc cruise. Vieze beesten zijn het me toch.
We klimmen terug in de 4x4 (het is echt klimmen, die deur zit zo hoog man) en rijden verder. Damon kiest de hobbel de bobbelweg en die zorgen er voor dat ik 4 min later weer lig te slapen.
We houden gedurende de dag op verschillende plaatsen halt (de namen ontgaan me) om te genieten van de natuur en de cultuur die de aboriginals brachten. Kakadu is mooi maar ik zag al mooiere plaatsen. Nadeel is dat het zo groot is (de helft van Zwitserland) en je dus vele km's moet afleggen om iets te zien. Het droge seizoen zit er bijna op (6 maanden zon en zelden regen zorgt voor een dor landschap) dus binnenkort zal het er veel groener en levendiger uitzien.
Hoewel het niet aan te raden is om in the wet season (november – april) naar Darwin te komen want het regent dan veel, heel veel. Elke dag, vaak tot 12 uur per dag. Wel enorm heet met veel regen.
-------------------------------------------------------------------------------------
10-09-'09, donderdag, dag 214
Opnieuw sta ik om 6 am op (ik sliep de voorbije 3 nachten amper 18 uur). 'Komaan gasten, komt uit under tent, 't is gedikke al licht' zegt Damon. 'Veel ontbijten jongens, want we gaan subiet wandelen.' Geen probleem, ik ontbijt dubbel,
Weer hobbel de bobbel richting ergens (jawel, ik slaagde er in om weer in slaap te vallen) waar we een boottocht en wandeling over rosten later aankomen aan Twins Falls. Helaas is het niet veel meer dan twee pisstraaltjes die naar beneden komen. De droogte he. De rest van de omgeving is wel heel mooi.
Wanneer de temperatuur boven de 30 graden gaat, zijn we op weg naar Jim Jim Falls. De weg er naartoe is 1 km wandelen over rotsen, brokken en stenen. Geen al te makkelijk parcours als je een waterfles moet dragen. Maar ik, een vrouw met een missie, haalde de eindbestemming heelhuids en was reuzeblij dat we daar konden zwemmen (geen crocgevaar).
Damon vertelt over de fratsen die hij vroeger uithaalde en hoe enkele mensen het leven lieten in Kakadu. Crocs zijn echt geen wijze beesten!
Terug naar de kampplaats voor lunch (om 2 pm!) en dan langs Yellow Water, voor een laatste blik op Kakadu NP.
Een rit van 4 uur brengt ons terug naar Darwin waar ik vlug vlug een ander topje aandoe om vlug vlug naar de Vic te gaan om een gratis meal te bemachtigen. Ik blijf nog even plakken en geraak aan de praat met 2 kerels die verdacht veel op computernerds lijken ('beauty and the nerd' hoewel, beauty... met haar zo vettig dat ik voor gans Gent er frieten in kan bakken voel ik me niet bepaald beauty).
Watsonia, dag 209 tem 211
05-09-’09, zaterdag, dag 209
Mijn laatste weekend in Melbourne wil ik leuk spenderen, dus verlaat ik Watsonia voor de dag en nacht.
Ik spreek om 1 PM af met Brad aan station Jolimont, ook wel bekend onder de naam MCG (Melbourne Cricket Ground – MCG, het klinkt als een muziekgroep) waar deze namiddag een footymatch wordt gespeeld. Geelong Cats versus Western Bulldogs. Voor de tweede maal ga ik in mijn 7 maanden hier naar de footy, maar nu krijg ik de regels van het spel uitgelegd zodat ik de game vrij goed kan volgen. Brad is voor de Doggies, maar ik ben altijd al een kattenpersoon geweest en juich voor Geelong. Spieren, zweet, zelfs een beetje bloed en dat voor twee uren... mooie sport, mooie sport.
Tijdens de derde rustpauze ontmoeten we Brads vrienden. Ik moet DRINGEND meer over Gent en Belgie te weten komen want ik word steeds gevraagd naar wat typisch Belgisch is maar verder dan 'bier, chocolade en friet' reikt mijn kennis niet.
Na de match gaan we huiswaarts. Brad werkt verder zijn kater weg en houdt een siesta terwijl ik wortelstoemp maak (dat lijkt me toch iets typisch Vlaams). Het valt zeer goed in de smaak en nu de buiken gevuld zijn, zijn we klaar om een stapke te gaan zetten. Laat wilt Brad het niet maken gezien hij 's anderdaags vroeg op moet om te werken.
We belanden in Cookie want daar is het altijd goed. Plezier, lachen, gezever en gezwans met Brad.
Hollander Sander smst dat hij onderweg is om ons te vervoegen maar laat wat later toch afweten. Zijn liefje werd onwel dus komen ze niet meer af.
Couchsufer Henry kont wel nog gedag zeggen. De babbels gaan minder vlot met hem dus beslutien we maar een einde te maken aan de nacht. Onderweg naar de tram prot Brad nog een hamburger in zijn mond (ik mag de frieten hebben) en zetten we het plezier verder.
Eenmaal thuis mondje toe want huisgenoot Cam is al in dromenland.
Ne vree wijzen dag en avond, deze laatste zaterdag in Melbourne.
-------------------------------------------------------------------------------------
06-09-’09, zondag, dag 210
Brad is vroeg uit de veren maar ik mag blijven liggen. 'Trek gewoon de deur achter je toe.' Dit doe ik, 2 uur later, dan ook maar bedenk me net bij het baf-geluid (overduidelijk een deur die in het slot valt) dat ik mijn topje in de badkamer vergat. Potverdikke!
Terug in Watsonia spelen Hannelore en ik gezelschapspelletjes.
-------------------------------------------------------------------------------------
07-09-’09, maandag, dag 211
De allerlaatste dag is een feit.
De laatste dag dat ik pampers ververs, eten maak, de boel opruim.
Flo gaat vanaf vandaag full time naar de kindergarten wat mij goed uitkomt om alles te pakken.
Erna nog een laatste keer naar de fitness en klaar zijn we met alles.
167 dagen. 167 dagen was ik in Watsonia. Dat zijn zeker 430 pampers die ik ververste. Flo kakt er graag op los!
Mijn laatste weekend in Melbourne wil ik leuk spenderen, dus verlaat ik Watsonia voor de dag en nacht.
Ik spreek om 1 PM af met Brad aan station Jolimont, ook wel bekend onder de naam MCG (Melbourne Cricket Ground – MCG, het klinkt als een muziekgroep) waar deze namiddag een footymatch wordt gespeeld. Geelong Cats versus Western Bulldogs. Voor de tweede maal ga ik in mijn 7 maanden hier naar de footy, maar nu krijg ik de regels van het spel uitgelegd zodat ik de game vrij goed kan volgen. Brad is voor de Doggies, maar ik ben altijd al een kattenpersoon geweest en juich voor Geelong. Spieren, zweet, zelfs een beetje bloed en dat voor twee uren... mooie sport, mooie sport.
Tijdens de derde rustpauze ontmoeten we Brads vrienden. Ik moet DRINGEND meer over Gent en Belgie te weten komen want ik word steeds gevraagd naar wat typisch Belgisch is maar verder dan 'bier, chocolade en friet' reikt mijn kennis niet.
Na de match gaan we huiswaarts. Brad werkt verder zijn kater weg en houdt een siesta terwijl ik wortelstoemp maak (dat lijkt me toch iets typisch Vlaams). Het valt zeer goed in de smaak en nu de buiken gevuld zijn, zijn we klaar om een stapke te gaan zetten. Laat wilt Brad het niet maken gezien hij 's anderdaags vroeg op moet om te werken.
We belanden in Cookie want daar is het altijd goed. Plezier, lachen, gezever en gezwans met Brad.
Hollander Sander smst dat hij onderweg is om ons te vervoegen maar laat wat later toch afweten. Zijn liefje werd onwel dus komen ze niet meer af.
Couchsufer Henry kont wel nog gedag zeggen. De babbels gaan minder vlot met hem dus beslutien we maar een einde te maken aan de nacht. Onderweg naar de tram prot Brad nog een hamburger in zijn mond (ik mag de frieten hebben) en zetten we het plezier verder.
Eenmaal thuis mondje toe want huisgenoot Cam is al in dromenland.
Ne vree wijzen dag en avond, deze laatste zaterdag in Melbourne.
-------------------------------------------------------------------------------------
06-09-’09, zondag, dag 210
Brad is vroeg uit de veren maar ik mag blijven liggen. 'Trek gewoon de deur achter je toe.' Dit doe ik, 2 uur later, dan ook maar bedenk me net bij het baf-geluid (overduidelijk een deur die in het slot valt) dat ik mijn topje in de badkamer vergat. Potverdikke!
Terug in Watsonia spelen Hannelore en ik gezelschapspelletjes.
-------------------------------------------------------------------------------------
07-09-’09, maandag, dag 211
De allerlaatste dag is een feit.
De laatste dag dat ik pampers ververs, eten maak, de boel opruim.
Flo gaat vanaf vandaag full time naar de kindergarten wat mij goed uitkomt om alles te pakken.
Erna nog een laatste keer naar de fitness en klaar zijn we met alles.
167 dagen. 167 dagen was ik in Watsonia. Dat zijn zeker 430 pampers die ik ververste. Flo kakt er graag op los!
maandag 7 september 2009
Darwin baby
Deze ochtend om 5u geland in Darwin, na een vlucht van 4u (slapen lukt moeilijk).
Ik kon nog niet inchecken in het hostel dus moest ik noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Maar geen probleem, het weer is hier fantastisch (toen ik landde was het al 25 graden) en hier zijn hier veel parken dus ik kan mijn tijd hier wel goed doorbrengen.
'Niet zwemmen in de zee want daar zitten haaien en krokodillen en die bijten je blub blub...'. Wel zwemmen in de lagoon waar die lieve beestjes niet zitten.
Ik ga en trek naar buiten, waar de temperatuur van 30 graden is overschreden.
Het is nog geen 11 uur.
x
Ik kon nog niet inchecken in het hostel dus moest ik noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Maar geen probleem, het weer is hier fantastisch (toen ik landde was het al 25 graden) en hier zijn hier veel parken dus ik kan mijn tijd hier wel goed doorbrengen.
'Niet zwemmen in de zee want daar zitten haaien en krokodillen en die bijten je blub blub...'. Wel zwemmen in de lagoon waar die lieve beestjes niet zitten.
Ik ga en trek naar buiten, waar de temperatuur van 30 graden is overschreden.
Het is nog geen 11 uur.
x
vers van de pers
Dit zijn mijn laatste uren in Melbourne. Binnen 4,5 uur vertrekt mijn vlucht naar Darwin.
Het avontuur herstart. Nieuwe plaatsen zal ik ontdekken, nieuwe mensen zal ik leren kennen.
Het internetgebruik zal aanzienlijk verminderen, maar op tijd en stond zullen jullie, beste lezertjes, op de hoogte gebracht worden van mijn bestaan.
Groet!
Het avontuur herstart. Nieuwe plaatsen zal ik ontdekken, nieuwe mensen zal ik leren kennen.
Het internetgebruik zal aanzienlijk verminderen, maar op tijd en stond zullen jullie, beste lezertjes, op de hoogte gebracht worden van mijn bestaan.
Groet!
zondag 6 september 2009
Watsonia, dag 204 tem 208
31-08-’09, maandag, dag 204
M’lijn moet de komende maandagen werken, startend vanaf vandaag.
Flo en ik spelen, nemen een bad, tekenen, bouwen torens en halen Hannelore aan school op.
Later ga ik nog naar de fitness om er strak op te staan voor de lente die morgen begint.
-------------------------------------------------------------------------------------
01-09-’09, dinsdag, dag 205
Belgische kinderen halen hun boekentas van onder het stof, hier start de lente.
M’lijn is een ganse dag buitenshuis aan het werk en zo beleef ik een thuisdag met de Flo.
-------------------------------------------------------------------------------------
02-09-’09, woensdag, dag 206
Vroeg uit de veren. Kinderen klaar maken. Douchen. Eten. Station. Stad.
Voor het laatst ga ik overdag naar Melbourne, voor het laatst geniet ik van al het mooie dat deze stad te bieden heeft.
Ik heb tijd, hoef me niet te haasten voor iets of iemand en doe lekker waar ik zin in heb.
‘De dag kan je het beste starten met een tas warme chocomelk in de hand’. Ik geniet al lezend (het boek is een typisch wijvenboek – Sex and the city in boekvorm – dat gaat over oa cake. Een constant hongergevoel is aanwezig bij het lezen van dit boek, u weze gewaarschuwd) van die verdomd lekker chocomelk.
Volgende activiteit: window-shoppen. Wetende dat mijn backpack zo goed als propvol zit kan ik het me niet veroorloven om nog veel dingen bij te kopen. Ik hou het dus maar bij kijken.
De zon brandt al enkele uren op mijn vel, heerlijk! Ik neem de tram naar St Kilda (oh, jij mooie St Kilda!) waar ik het window-shoppen verder zet maar ik plooi op een bepaald moment. Het topje is te leuk, te mij om te laten liggen. ‘Maar nu, nu koop je echt niets meer he Himpens’ hoor ik een stemmetje in mijn hoofd zeggen. ‘Nee nee…’
St Kilda ligt aan de zee en gezien het weer prachtig is, is de beslissing om het water van dichter te checken vlug gemaakt. Weleenswaar te koud om pootje te baden, laat staan te ijsberen. Een wind steekt wat later op en dit is tevens het einde aan mijn St Kilda bezoekje. ‘Vaarwel! Het was me een genoegen!’
Ik neem een plekje op Federation Square in, op de trapjes met zicht op het station en alle passanten.
2 uur later zit ik daar nog steeds (geen probleen, mijn boek is nog lang niet uit) en word ik vergezeld door Gil. We kletsen bij en trekken naar San Churro waar we ons lichaam laten aanvallen door die vele calorieen die ons verdomd lekker ijs zitten. Lang kan Gil niet blijven (de student heeft het druk) en zo nemen we vlug afscheid. Volgende (Europese) zomer is ie in de UK, vlakbij de deur dus. Hij is alvast uitgenodigd om Gent te komen checken en mee te feesten op de Feesten.
We zullen die Aussies eens laten zien wat feesten is!
Ik wacht op een telefoontje van Sander (die ik leerde kennen via reisgenote Tanika) om later in de vroege avond af te spreken. Om de tijd iets of wat nuttig door te brengen ga ik naar de bieb om het gratis internet te benutten. Even wachten tot een computer vrij is en starten maar! Mensen komen en gaan. De kerel naast mij maakt plaats voor een meisje. Ik kijk even, kijk nog eens goed voor de tweede keer en zeg ‘Hello Brid! What are you doing here?’ Brid en haar vriend waren ook mee op de tour naar Alice Springs. Wat een toeval toch!
We kletsen wat bij maar moet dan vlug weg om met Sander te meeten. We pakken samen een pint, vertellen over wat we de afgelopen maanden zoal meemaakten en delen liefdesverhalen (hij vond hier de vrouw van zijn dromen en is geinteresseerd in het verhaal over ‘mijn Belgische gozer’).
Het is een korte ontmoeting want ik moet mijn trein halen.
Terwijl ik wacht tussen de andere reizigers aanschouw ik – ongewild – het spektakel tussen twee bronstige duiven. De lente is in het land.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-09-’09, donderdag, dag 207
Een gewone dag met alleen de Flo thuis. Het is mooi weer dus we houden ons een hele dag in de tuin bezig.
Na het boksen ‘s avonds spreek ik af met gymbuddy Bianca (die ik al weken niet meer zag in de gym) voor onze laatste ontmoeting.
Het voelt raar om iedereen voor het laatst te zien, maar dat hoort er bij natuurlijk.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-09-’09, vrijdag, dag 208
Ik maak me vandaag de bedenking dat ik Marjolijn in de voorbije week welgeteld 10min zag. Drukke agenda’s.
Op deze laatste vrijdag in Watsonia breng ik Florian naar de kindergarten, ga ik sporten en koop ik een bikini.
‘s Avonds gaan we uit eten voor ‘mijn laatste avond’. Niet mijn echte laatste avond maar wel de laatste avond dat uit eten mogelijk is.
Drukke agenda’s, remember.
M’lijn moet de komende maandagen werken, startend vanaf vandaag.
Flo en ik spelen, nemen een bad, tekenen, bouwen torens en halen Hannelore aan school op.
Later ga ik nog naar de fitness om er strak op te staan voor de lente die morgen begint.
-------------------------------------------------------------------------------------
01-09-’09, dinsdag, dag 205
Belgische kinderen halen hun boekentas van onder het stof, hier start de lente.
M’lijn is een ganse dag buitenshuis aan het werk en zo beleef ik een thuisdag met de Flo.
-------------------------------------------------------------------------------------
02-09-’09, woensdag, dag 206
Vroeg uit de veren. Kinderen klaar maken. Douchen. Eten. Station. Stad.
Voor het laatst ga ik overdag naar Melbourne, voor het laatst geniet ik van al het mooie dat deze stad te bieden heeft.
Ik heb tijd, hoef me niet te haasten voor iets of iemand en doe lekker waar ik zin in heb.
‘De dag kan je het beste starten met een tas warme chocomelk in de hand’. Ik geniet al lezend (het boek is een typisch wijvenboek – Sex and the city in boekvorm – dat gaat over oa cake. Een constant hongergevoel is aanwezig bij het lezen van dit boek, u weze gewaarschuwd) van die verdomd lekker chocomelk.
Volgende activiteit: window-shoppen. Wetende dat mijn backpack zo goed als propvol zit kan ik het me niet veroorloven om nog veel dingen bij te kopen. Ik hou het dus maar bij kijken.
De zon brandt al enkele uren op mijn vel, heerlijk! Ik neem de tram naar St Kilda (oh, jij mooie St Kilda!) waar ik het window-shoppen verder zet maar ik plooi op een bepaald moment. Het topje is te leuk, te mij om te laten liggen. ‘Maar nu, nu koop je echt niets meer he Himpens’ hoor ik een stemmetje in mijn hoofd zeggen. ‘Nee nee…’
St Kilda ligt aan de zee en gezien het weer prachtig is, is de beslissing om het water van dichter te checken vlug gemaakt. Weleenswaar te koud om pootje te baden, laat staan te ijsberen. Een wind steekt wat later op en dit is tevens het einde aan mijn St Kilda bezoekje. ‘Vaarwel! Het was me een genoegen!’
Ik neem een plekje op Federation Square in, op de trapjes met zicht op het station en alle passanten.
2 uur later zit ik daar nog steeds (geen probleen, mijn boek is nog lang niet uit) en word ik vergezeld door Gil. We kletsen bij en trekken naar San Churro waar we ons lichaam laten aanvallen door die vele calorieen die ons verdomd lekker ijs zitten. Lang kan Gil niet blijven (de student heeft het druk) en zo nemen we vlug afscheid. Volgende (Europese) zomer is ie in de UK, vlakbij de deur dus. Hij is alvast uitgenodigd om Gent te komen checken en mee te feesten op de Feesten.
We zullen die Aussies eens laten zien wat feesten is!
Ik wacht op een telefoontje van Sander (die ik leerde kennen via reisgenote Tanika) om later in de vroege avond af te spreken. Om de tijd iets of wat nuttig door te brengen ga ik naar de bieb om het gratis internet te benutten. Even wachten tot een computer vrij is en starten maar! Mensen komen en gaan. De kerel naast mij maakt plaats voor een meisje. Ik kijk even, kijk nog eens goed voor de tweede keer en zeg ‘Hello Brid! What are you doing here?’ Brid en haar vriend waren ook mee op de tour naar Alice Springs. Wat een toeval toch!
We kletsen wat bij maar moet dan vlug weg om met Sander te meeten. We pakken samen een pint, vertellen over wat we de afgelopen maanden zoal meemaakten en delen liefdesverhalen (hij vond hier de vrouw van zijn dromen en is geinteresseerd in het verhaal over ‘mijn Belgische gozer’).
Het is een korte ontmoeting want ik moet mijn trein halen.
Terwijl ik wacht tussen de andere reizigers aanschouw ik – ongewild – het spektakel tussen twee bronstige duiven. De lente is in het land.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-09-’09, donderdag, dag 207
Een gewone dag met alleen de Flo thuis. Het is mooi weer dus we houden ons een hele dag in de tuin bezig.
Na het boksen ‘s avonds spreek ik af met gymbuddy Bianca (die ik al weken niet meer zag in de gym) voor onze laatste ontmoeting.
Het voelt raar om iedereen voor het laatst te zien, maar dat hoort er bij natuurlijk.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-09-’09, vrijdag, dag 208
Ik maak me vandaag de bedenking dat ik Marjolijn in de voorbije week welgeteld 10min zag. Drukke agenda’s.
Op deze laatste vrijdag in Watsonia breng ik Florian naar de kindergarten, ga ik sporten en koop ik een bikini.
‘s Avonds gaan we uit eten voor ‘mijn laatste avond’. Niet mijn echte laatste avond maar wel de laatste avond dat uit eten mogelijk is.
Drukke agenda’s, remember.
zaterdag 29 augustus 2009
http://www.3news.co.nz/In-New-Zealand-Saudi-Prince-or-French-conman/tabid/367/articleID/118601/cat/61/Default.aspx
http://www.nieuwsblad.be/Video/Videoplayer.aspx?VideoId=385526
Ik zag dit onlangs op internet.
Te grappig eigenlijk, want ik ken die gast. Joke en ik leerden hem kennen in Sydney, tijdens onze eerste week in Australie.
Super kerel en blijkbaar tot veel in staat.
Lachen aja!
http://www.nieuwsblad.be/Video/Videoplayer.aspx?VideoId=385526
Ik zag dit onlangs op internet.
Te grappig eigenlijk, want ik ken die gast. Joke en ik leerden hem kennen in Sydney, tijdens onze eerste week in Australie.
Super kerel en blijkbaar tot veel in staat.
Lachen aja!
woensdag 26 augustus 2009
Watsonia, dag 197 tem 203
24-08-’09, maandag, dag 197
De laatste twee weken zijn aangebroken.
Na Hannelore te droppen aan school en met Flo te spelen, ga ik naar de fitness. Sinds kort is er ook op maandagmiddag boksles. Ik ben te vroeg voor de les dus warm me alvast goed op.
Er is niemand te bespeuren voor de las maar trainer Kerrie wil gerust met mij alleen boksen. Ja man, zij kan je wel heel goed doen uitsloven! Na 45 min lopen, boksen en set-ups is de les over en ik ben er niet rouwig om. Leuk maar oh zo lastig.
Met een voldaan gevoel ga ik naar huis om Hannelore op te pikken.
Verder weinig nieuws.
-------------------------------------------------------------------------------------
25-08-’09, dinsdag, dag 198
Nu het rondtrekken dichterbij komt, wordt het tijd voor de nodige voorbereidingen te treffen.
To do:
* iets of wat een agenda/programma opstellen voor de komende weken
* lijstje opstellen wat naar huis moet (veel), wat weg kan (weinig) en wat naar Sydney mee moet dit weekend met Mlijn (ze neemt mijn laptop mee zodat ik tijdens het rondtrekken dat niet moet mee zeulen)
* ‘wat nog aankopen’-lijstje opstellen
* belangrijke info overzetten van laptop naar usb
* slaapplaatsen vinden bij couchsurfers
Dit laatste is nog niet zo ’n makkelijk opdracht. Ik zoek mensen op de plaatsen waar ik zal komen, lees hun profiel en mail als ze mij aanstaan. Als ik op een plaats geen couch heb, overnacht ik in een hostel. Ik wil dit, om het financiële aspect, liever beperken. Plus, het is ook heel leuk om met locals op te trekken die je hun stad en streek tonen. Couchsurfers zijn over ’t algemeen heel sociale, wijze, easy going mensen dus de ideale personen om met op te trekken. (Ha, ik spot vspw-man Dirk Wille tussen de Gentse surfers)
Na veel gemail, zoeken en peinzen ben ik er in geslaagd een programma voor die 8 weken op te stellen. Een goed gevuld programma met voldoende afwisseling, ik kan niet wachten om het te ondergaan.
Vandaag ook sportieve bezigheden, want het is dinsdag en ik moet er wat strakker opstaan als ik de Australische stranden wil betreden (helaas is het een hopeloze missie met een onrealistisch doel).
-------------------------------------------------------------------------------------
26-08-’09, woensdag, dag 199
Voor mijn opsta-uur vertrekt Mlijn naar de luchthaven. Voor 2 dagen naar Tassie (Tasmanië) voor het werk.
Met mijn goed georganiseerd ochtendschema slaag ik er weer in om op 30 min beide kinderen school/kindergarten-klaar te maken, Hanne’s lunch te maken en alle monden te spijzen.
Hannelore en Florian zijn beiden buitenshuis waardoor ik – hoera – kindvrij ben voor enkele uren.
Korte stop bij de fitness, douchen en naar Savers (dé 2de handswinkel). Oh, Savers is the best!
Ik rijd verder door naar shoppingcenter Northland, waar ik eerst 15 min (vijftien!) zoek naar een parkeerplaats. Slenter, slenter, in en uit de winkels, chocomelkske drinken, boekske lezen. Genieten!
Ik ben nog ruim voor 3.30 PM (school gedaan) thuis dus begin ‘k alvast met het preparen van het avondmaal: quiche.
Hanne ophalen, Hanne in de douche, Flo ophalen, quiche verder maken, Flo in de douche, eten, opruimen, verhaaltje en kinderen in bed.
Met – opnieuw – mijn verbazingwekkend goed organisatorisch talent is dit allemaal gedaan en het is nog maar 7.15 PM. ‘Goed gedaan Himpens!’
-------------------------------------------------------------------------------------
27-08-’09, donderdag, dag 200
’t Zonnetje schijnt dus hop, te voet naar school.
Er moeten wat boodschappen gedaan worden. Flo en ik gaan naar Westfield waar hij na de inkopen in te slaan uitgebreid speelt.
’s Namiddags halen we Mlijn aan de luchthaven op en zijn we net op tijd om Hannelore aan school op te pikken.
-------------------------------------------------------------------------------------
28-08-’09, vrijdag, dag 201
Na het afzetten van Hannelore aan school en Flo aan de kindergarten, bakken van brood, de was op te hangen, andere in te steken, de boel op te ruimen en te vergen voer ik Marjolijn naar de luchthaven. Ze is drie dagen weg voor een danskamp.
Buiten dat weinig nieuws.
-------------------------------------------------------------------------------------
29-08-’09, zaterdag, dag 202
Danny moet krot na de middag weg wegens werk. Vriendin Jenny kont langs om op Florian te letten terwijl Hannelore en ik sporten.
We willen vertrekken maar kunnen de sleutels niet vinden. Direct weet ik dat die nog in Danny’s jas zitten, toch zoek ik wat verder (‘ge weet maar nooit”). Tevergeefs, geen sport vandaag.
Florian slaapt en Hannelore speelt met Jenny en mij.
’s Avonds maak ik lasagne en smullen we onze buik rond, oh zo rond.
-------------------------------------------------------------------------------------
30-08-’09, zondag, dag 203
Ik slaap uit, ga naar de fitness en beleef een luie zondag.
De laatste twee weken zijn aangebroken.
Na Hannelore te droppen aan school en met Flo te spelen, ga ik naar de fitness. Sinds kort is er ook op maandagmiddag boksles. Ik ben te vroeg voor de les dus warm me alvast goed op.
Er is niemand te bespeuren voor de las maar trainer Kerrie wil gerust met mij alleen boksen. Ja man, zij kan je wel heel goed doen uitsloven! Na 45 min lopen, boksen en set-ups is de les over en ik ben er niet rouwig om. Leuk maar oh zo lastig.
Met een voldaan gevoel ga ik naar huis om Hannelore op te pikken.
Verder weinig nieuws.
-------------------------------------------------------------------------------------
25-08-’09, dinsdag, dag 198
Nu het rondtrekken dichterbij komt, wordt het tijd voor de nodige voorbereidingen te treffen.
To do:
* iets of wat een agenda/programma opstellen voor de komende weken
* lijstje opstellen wat naar huis moet (veel), wat weg kan (weinig) en wat naar Sydney mee moet dit weekend met Mlijn (ze neemt mijn laptop mee zodat ik tijdens het rondtrekken dat niet moet mee zeulen)
* ‘wat nog aankopen’-lijstje opstellen
* belangrijke info overzetten van laptop naar usb
* slaapplaatsen vinden bij couchsurfers
Dit laatste is nog niet zo ’n makkelijk opdracht. Ik zoek mensen op de plaatsen waar ik zal komen, lees hun profiel en mail als ze mij aanstaan. Als ik op een plaats geen couch heb, overnacht ik in een hostel. Ik wil dit, om het financiële aspect, liever beperken. Plus, het is ook heel leuk om met locals op te trekken die je hun stad en streek tonen. Couchsurfers zijn over ’t algemeen heel sociale, wijze, easy going mensen dus de ideale personen om met op te trekken. (Ha, ik spot vspw-man Dirk Wille tussen de Gentse surfers)
Na veel gemail, zoeken en peinzen ben ik er in geslaagd een programma voor die 8 weken op te stellen. Een goed gevuld programma met voldoende afwisseling, ik kan niet wachten om het te ondergaan.
Vandaag ook sportieve bezigheden, want het is dinsdag en ik moet er wat strakker opstaan als ik de Australische stranden wil betreden (helaas is het een hopeloze missie met een onrealistisch doel).
-------------------------------------------------------------------------------------
26-08-’09, woensdag, dag 199
Voor mijn opsta-uur vertrekt Mlijn naar de luchthaven. Voor 2 dagen naar Tassie (Tasmanië) voor het werk.
Met mijn goed georganiseerd ochtendschema slaag ik er weer in om op 30 min beide kinderen school/kindergarten-klaar te maken, Hanne’s lunch te maken en alle monden te spijzen.
Hannelore en Florian zijn beiden buitenshuis waardoor ik – hoera – kindvrij ben voor enkele uren.
Korte stop bij de fitness, douchen en naar Savers (dé 2de handswinkel). Oh, Savers is the best!
Ik rijd verder door naar shoppingcenter Northland, waar ik eerst 15 min (vijftien!) zoek naar een parkeerplaats. Slenter, slenter, in en uit de winkels, chocomelkske drinken, boekske lezen. Genieten!
Ik ben nog ruim voor 3.30 PM (school gedaan) thuis dus begin ‘k alvast met het preparen van het avondmaal: quiche.
Hanne ophalen, Hanne in de douche, Flo ophalen, quiche verder maken, Flo in de douche, eten, opruimen, verhaaltje en kinderen in bed.
Met – opnieuw – mijn verbazingwekkend goed organisatorisch talent is dit allemaal gedaan en het is nog maar 7.15 PM. ‘Goed gedaan Himpens!’
-------------------------------------------------------------------------------------
27-08-’09, donderdag, dag 200
’t Zonnetje schijnt dus hop, te voet naar school.
Er moeten wat boodschappen gedaan worden. Flo en ik gaan naar Westfield waar hij na de inkopen in te slaan uitgebreid speelt.
’s Namiddags halen we Mlijn aan de luchthaven op en zijn we net op tijd om Hannelore aan school op te pikken.
-------------------------------------------------------------------------------------
28-08-’09, vrijdag, dag 201
Na het afzetten van Hannelore aan school en Flo aan de kindergarten, bakken van brood, de was op te hangen, andere in te steken, de boel op te ruimen en te vergen voer ik Marjolijn naar de luchthaven. Ze is drie dagen weg voor een danskamp.
Buiten dat weinig nieuws.
-------------------------------------------------------------------------------------
29-08-’09, zaterdag, dag 202
Danny moet krot na de middag weg wegens werk. Vriendin Jenny kont langs om op Florian te letten terwijl Hannelore en ik sporten.
We willen vertrekken maar kunnen de sleutels niet vinden. Direct weet ik dat die nog in Danny’s jas zitten, toch zoek ik wat verder (‘ge weet maar nooit”). Tevergeefs, geen sport vandaag.
Florian slaapt en Hannelore speelt met Jenny en mij.
’s Avonds maak ik lasagne en smullen we onze buik rond, oh zo rond.
-------------------------------------------------------------------------------------
30-08-’09, zondag, dag 203
Ik slaap uit, ga naar de fitness en beleef een luie zondag.
Watsonia, dag 187 tem 196
14-08-’09, vrijdag, dag 187
Vrijdagavond uitgaansavond.
Zodra Hannelore om 8 PM thuis is van Jordan’s pyjamaparty vertrek ik naar ’t stad. De tocht gaat vlotjes en ook de zoektocht naar een parking gaat verbazingwekkend goed.
Ik sms Frank (couchsurfer) om te vragen waar hij is (‘I’m on my way’) en ook Daniel – die met een bende surfers afsprak – wordt gesmst. Van Daniel verneem ik de hele avond niets.
Gelukkig zijn er Frank en vriend Liam, 2 Brazilianen die al 7 jaar in Melbourne wonen. Frank met een Ozzie accent, Liam met de Braziliaanse klanken nog duidelijk in zijn stem (Liam lijkt op mijn maat Michael – de gelijkenissen zijn treffend!).
Ik wacht aan bar/nachtclub Cookie op bovengenoemde mannen en kijk. Ik kijk naar de mensen die passeren (oh, het is weer carnaval!). Na enkele minuten komt een breed glimlachende kerel op me af. Dat moet Frank zijn!
Leuke babbels, diepzinnige gesprekken, veel gelach en gezever. Wijze keet ook, die Cookie met zijn 4 verdiepingen én dakterras.
Wanneer Henry (cs) aankomt, gaan the Brazilian guys hun weg op. Morgen werkedag dus op tijd in bed jongens.
Een heuse wandeltocht met Henry als gids, op zoek naar dat ene cafeetje. We wandelen door de graffitisteegjes (de onze in Gent is net zo mooi, zelfs mooier) van Melbourne. De naam van het café ontglipt me, maar het is er fijn zitten in het minimalistische, strakke interieur.
’s Anderdaags heeft Henry examen dus besluiten we het niet te laat te maken.
3 AM, slaaptijd.
--------------------------------------------------------------------
15-08-’09, zaterdag, dag 188
Ik slaap lang, heerlijk lang.
Bij het ontwaken is het te laat om te ontbijten en te vroeg om te lunchen. Er wordt dus gebruncht.
De cocktails van gisterenavond zijn lichtjes voelbaar.
Vlug wat eten, sportzak bij elkaar scharrelen en weg zijn wij.
‘Sporten is gezond, want van sporten krijg je spieren’ en dat zo’n 2 uur. Moe maar voldaan spring ik nadien onder de douche waar ik mijn zangtalent verder bijschaaf.
Verder een rustige namiddag, waarbij Skypen met Jelle (terug van reis) en me klaarmaken voor ’t feest centraal staat.
Om 7 PM sta ik Gil op te wachten aan Watsonia station. Gil is mijn date vanavond (sorry schat). We starten de tocht naar Mooroolbark (zo’n 50 min rijden – ik rij verkeerd mét gps :-s Laat het duidelijk zijn dat komt door de onduidelijkheid van de gps-tekening), waar het 21ste verjaardagsfeest van gymbuddy Bianca doorgaat. Het feest waar ze al maanden over spreekt. 21 worden is voor haar blijkbaar a big deal.
Er zijn al verschillende kuddes vrienden wanneer wij onze kop tonen. Ik word voorgesteld als ‘Jules, the Belgian chick’ en zeg steeds – ha ha – ‘I came all the way down because I wouldn’t miss this party!’ En zo brak het ijs.
Gil heeft honger. De kerel heeft nog niet gegeten. We spotten potjes chips, olijven, droge (doch lekkere) koekjes op de tafels. Onze blikken kruisen en onmiddellijk weten we wat te doen. We verplaatsen ons naar tafel 1, eten daar de olijven zo goed als allemaal op en gaan door naar tafel 2. Er zijn zo’n 6 tafels in totaal af te gaan. Waarschijnlijk zullen wij de naam ‘the olive eaters’ opgestempeld krijgen, maar nem, dat maakt mij niet uit!
Ik word hier en daar nog wat voorgesteld aan familie en vrienden, terwijl zich iedereen verzameld rond het podium. Moeder Bi neemt het woord. Belachelijke maar heerlijk grappige verhalen over jonge Bi worden uit de doeken gedaan. Enkele vriendinnen vervoegen moeder Bi en haar meest genante momenten worden bovengehaald. Lachen! Een diareeks en wat cadeau’s later wordt de volumeknop wat hoger gedraaid en wagen enkele durvers zich aan een danske. Ook oma Bi is zich zwaar aan ’t geven (Gil is onder de indruk!). Wanneer zij wat later rondkomt met pizza’s kan Gil zich niet houden om haar te complimenteren over haar danscapaciteiten. Haar blozende kaken zeggen genoeg. En even, heel even, voel ik me het 5de wiel aan de wagen.
Rond middernacht vinden we het goed geweest. Afsluiten in schoonheid, niewaar. We scharrelen nog vlug een cupcake mee, dat we smakelijk in de auto opeten.
Ik drop Gil thuis af, las daar een plaspauze in om de tocht naar huis – pipiblaasvrij – verder te zetten.
Om 2 AM kruip ik onder de wol.
--------------------------------------------------------------------
16-08-’09, zondag, dag 189
Uitslapen. Mlijn weg. ’s Namiddags met de kinderen kijken hoe Danny dirigeert.
--------------------------------------------------------------------
17-08-’09, maandag, dag 190
Ik trek voor lunchtijd naar de fitness waar ik mijn programma (1,5 uur) doe. Vervolgens een lekker hapje eten in de taverne/resto naast de deur.
’t Zonnetje schijnt binnen en het voelt heerlijk warm achter het glas. De lente begint in het land te komen.
Nog even langs de bieb voor vers leesvoer. Boek 3 gaat vandaag van start.
--------------------------------------------------------------------
18-08-’09, dinsdag, dag 191
Normale dag waar weinig over te zeggen valt.
--------------------------------------------------------------------
19-08-’09, woensdag, dag 192
Flo’s eerste crèchedag. Vol enthousiasme loopt hij naar de kleuterruimte (hij wijst me de weg) en gaat onmiddellijk spelen. Niet te veel tralala, kort afscheid en weg ben ik. Een blitzbezoek aan de gym voor een half uur lopen en wat buikspieroefeningen.
Douchen en naar huis, want Mlijn heeft de auto nodig.
Ik geniet van de zon met het nieuwe boek in de hand.
--------------------------------------------------------------------
20-08-’09, donderdag, dag 193
Kuisdag. Spelen. Parkwandeling. Sporten. Na het sporten gaan we in ’t cafeetje ernaast een chocomelk drinken met enkele boksgenoten. Roddeltijd!
PS: Helmut Lotti is big in Australia! Eind september start zijn Aussie tour. Go Helmut!
PSS: ik vind het heerlijk om de mensen in de fitness te checken en ze te linken aan mensen die ik ken. Zo loopt er een Jantje Smit rond (ik moet mijn lach altijd inhouden als ik hem zie), een Robbie, Tim en Bart (maar dan in ’t klein). Tja, ge moet een bezigheid hebben hé.
PSSS: Nanny bevalt van Jonah! Hoera hoera driewerf hoera! De eerste baby in de vriendinnenkring is een feit.
--------------------------------------------------------------------
21-08-’09, vrijdag, dag 194
Een dag voor mezelf. Ik zet de kids af aan school en kindergarten, maar weer een fitness-blitzbezoek en ga door naar het shoppingcenter. Op mijn gemak slenter ik alle winkels af, drink een smakelijke chocomelk en lees de roddelboekjes en slenter wat verder.
Na 2 uur slenteren houd ik het voor bekeken en doe ik de nodige boodschappen. Flo oppikken en weer naar huis.
Ik maak me klaar voor ’n avondje uit. Afgesproken met couchsurfer Brad. Plannen: afspreken bij hem thuis en zien wat de avond brengt.
De gps brengt me op bestemming. Daar aangekomen vind ik de straat toch niet. Hmm… vreemd. Gelukkig ziet een kerel dat ik wat verloren ben en toont hij mij de correcte weg naar mijn bestemming.
Brad komt net thuis met een vriendin (en ook cs’er), Alice. Wijn wordt gekraakt, bier wordt gedronken. Fijne, grappige babbels waarbij Alice een verhaal verteld hoe haar rat de dood vond. We wachten en wachten op huisgenoot Cam (verdacht veel gelijkenissen met Sam Taelman) en zijn aanhangsels. 2 uur later komen ze eindelijk toe. Het voorstel om met de auto naar ’t centrum te gaan wordt vriendelijk afgewezen en de tocht met de tram wordt ingezet. Brad zegt dat ik steeds in zijn zetel kan crashen, een aanbod dat ik niet links laat liggen.
Met dit in gedachten kan er wel wat gedronken worden en zo geschiedde. 2 zakken/dozen ‘goon’ (de wijn die geen wijn is, maar zo geliefd bij arme backpackers en studenten) wordt aangeschaft, dit voor 7 m/v.
We gaan avondeten in een Aziatische keet. Ja, keet is het woord wel. Het woord ‘restaurant’ komt niet in me op als ik er aan terug denk. Het voelt en lijkt wat op een schoolkantine maar belangrijker: de sfeer is hartstikke goed en het eten lekker én goedkoop. Wat willen we nog meer?
$12 voor loempia’s, ‘dumblings’ (gefrituurde vlees en groenten in bladerdeeg – ook in vege-versie), rijst, noedels,… all you can eat. Er wordt gelachen, gezongen (een kerel van de andere tafel is jarig en dat moest iedereen weten – de hele keet zingt voor de jongeman; wat vindt ie het leuk), gedronken, geboeft (ik moet mijn broeksknop open doen) en drinkspelletjes gespeeld. België wordt goed opgenomen in de groep en het is reuzefijn!
Rond 10 PM worden we buiten gezet, ‘tijd om te boel te sluiten mannen’ zegt de – veel te zware – uitbater.
‘Goed, feest nu!’
De groep splitst zich – ongewild – op. Brad, Alice en lief en ik gaan naar Night Cat, een nightclub in Fitzroy (een buitenwijk van ’t stad), terwijl de anderen naar Cookie gaan.
Live music (jazz) vullen mijn orgen wanneer we Night Cat binnengaan. Wijntje bestellen en ‘proost op de wijze avond!’ De band doet het goed, de dansvloer is goed gevuld.
Tegen 1 AM zegt Brad dat hij het niet lang meer zal trekken. ‘No worries mate’, antwoord ik als een echte Aussie chick. We nemen de taxi huiswaarts, waar Cam ook al terug is.
1.30 AM en al terug thuis, niet mijn gewoonte maar oké. De vermoeidheid zat toch al wat in de benen.
Ik krijg de zetel en 2 dekens (net iets te koud) voor de nacht door te komen en start mijn eerste couchsurfervaring. Helaas komt het straatlawaai goed binnen. Ik draai en keer, wring en vrikkel (is dat een woord?) me in slaap…
…Enkele uren later (22-08-’09, zaterdag, dag 195) word ik wakker van het gedaver van een camion. ‘9 AM, nog even blijven liggen’. Een uur later is Brad wakker en besluit ik huiswaarts te keren.
‘Merci voor de wijze avond en voor de slaapplaats. Hopelijk tot gauw!’
Eenmaal ‘Watsonia thuis’ verfris ik me vlug, eet wat en hop, terug weg naar de fitness met Hannelore.
Na de actieve bezigheid rijden we door naar Epping, waar klasgenootje Tamara haar verjaardagsfeestje doet. Het feest is van 2 – 4 PM. Jammer voor Hannelore dat de gym tot 3 PM duurt en het een half uur rijden is naar Epping.
Na wat zoeken vinden we ‘Rug Rats’, een binnenspeeltuin. Oh my god! Wat een kabaal, wat een leven! Kinderen schieten door mijn benen, roepen in mijn oren. Hemeltje lief! Dit is er net te veel aan.
Na de (ijs)taart is het tijd om te gaan. Thuis blijft het verder een rustige avond waarbij ik pasta en spinazie in de roomsaus maak. J A M M I E !
Mlijn gaat 's avonds uit en Danny is sinds deze namiddag naar Ballarat voor muziekgedoe tot morgennamiddag.
--------------------------------------------------------------------
23-08-’09, zondag, dag 196
Rustige dag.
Spelen.
Pasta met pesto.
Middagdutje.
Vrijdagavond uitgaansavond.
Zodra Hannelore om 8 PM thuis is van Jordan’s pyjamaparty vertrek ik naar ’t stad. De tocht gaat vlotjes en ook de zoektocht naar een parking gaat verbazingwekkend goed.
Ik sms Frank (couchsurfer) om te vragen waar hij is (‘I’m on my way’) en ook Daniel – die met een bende surfers afsprak – wordt gesmst. Van Daniel verneem ik de hele avond niets.
Gelukkig zijn er Frank en vriend Liam, 2 Brazilianen die al 7 jaar in Melbourne wonen. Frank met een Ozzie accent, Liam met de Braziliaanse klanken nog duidelijk in zijn stem (Liam lijkt op mijn maat Michael – de gelijkenissen zijn treffend!).
Ik wacht aan bar/nachtclub Cookie op bovengenoemde mannen en kijk. Ik kijk naar de mensen die passeren (oh, het is weer carnaval!). Na enkele minuten komt een breed glimlachende kerel op me af. Dat moet Frank zijn!
Leuke babbels, diepzinnige gesprekken, veel gelach en gezever. Wijze keet ook, die Cookie met zijn 4 verdiepingen én dakterras.
Wanneer Henry (cs) aankomt, gaan the Brazilian guys hun weg op. Morgen werkedag dus op tijd in bed jongens.
Een heuse wandeltocht met Henry als gids, op zoek naar dat ene cafeetje. We wandelen door de graffitisteegjes (de onze in Gent is net zo mooi, zelfs mooier) van Melbourne. De naam van het café ontglipt me, maar het is er fijn zitten in het minimalistische, strakke interieur.
’s Anderdaags heeft Henry examen dus besluiten we het niet te laat te maken.
3 AM, slaaptijd.
--------------------------------------------------------------------
15-08-’09, zaterdag, dag 188
Ik slaap lang, heerlijk lang.
Bij het ontwaken is het te laat om te ontbijten en te vroeg om te lunchen. Er wordt dus gebruncht.
De cocktails van gisterenavond zijn lichtjes voelbaar.
Vlug wat eten, sportzak bij elkaar scharrelen en weg zijn wij.
‘Sporten is gezond, want van sporten krijg je spieren’ en dat zo’n 2 uur. Moe maar voldaan spring ik nadien onder de douche waar ik mijn zangtalent verder bijschaaf.
Verder een rustige namiddag, waarbij Skypen met Jelle (terug van reis) en me klaarmaken voor ’t feest centraal staat.
Om 7 PM sta ik Gil op te wachten aan Watsonia station. Gil is mijn date vanavond (sorry schat). We starten de tocht naar Mooroolbark (zo’n 50 min rijden – ik rij verkeerd mét gps :-s Laat het duidelijk zijn dat komt door de onduidelijkheid van de gps-tekening), waar het 21ste verjaardagsfeest van gymbuddy Bianca doorgaat. Het feest waar ze al maanden over spreekt. 21 worden is voor haar blijkbaar a big deal.
Er zijn al verschillende kuddes vrienden wanneer wij onze kop tonen. Ik word voorgesteld als ‘Jules, the Belgian chick’ en zeg steeds – ha ha – ‘I came all the way down because I wouldn’t miss this party!’ En zo brak het ijs.
Gil heeft honger. De kerel heeft nog niet gegeten. We spotten potjes chips, olijven, droge (doch lekkere) koekjes op de tafels. Onze blikken kruisen en onmiddellijk weten we wat te doen. We verplaatsen ons naar tafel 1, eten daar de olijven zo goed als allemaal op en gaan door naar tafel 2. Er zijn zo’n 6 tafels in totaal af te gaan. Waarschijnlijk zullen wij de naam ‘the olive eaters’ opgestempeld krijgen, maar nem, dat maakt mij niet uit!
Ik word hier en daar nog wat voorgesteld aan familie en vrienden, terwijl zich iedereen verzameld rond het podium. Moeder Bi neemt het woord. Belachelijke maar heerlijk grappige verhalen over jonge Bi worden uit de doeken gedaan. Enkele vriendinnen vervoegen moeder Bi en haar meest genante momenten worden bovengehaald. Lachen! Een diareeks en wat cadeau’s later wordt de volumeknop wat hoger gedraaid en wagen enkele durvers zich aan een danske. Ook oma Bi is zich zwaar aan ’t geven (Gil is onder de indruk!). Wanneer zij wat later rondkomt met pizza’s kan Gil zich niet houden om haar te complimenteren over haar danscapaciteiten. Haar blozende kaken zeggen genoeg. En even, heel even, voel ik me het 5de wiel aan de wagen.
Rond middernacht vinden we het goed geweest. Afsluiten in schoonheid, niewaar. We scharrelen nog vlug een cupcake mee, dat we smakelijk in de auto opeten.
Ik drop Gil thuis af, las daar een plaspauze in om de tocht naar huis – pipiblaasvrij – verder te zetten.
Om 2 AM kruip ik onder de wol.
--------------------------------------------------------------------
16-08-’09, zondag, dag 189
Uitslapen. Mlijn weg. ’s Namiddags met de kinderen kijken hoe Danny dirigeert.
--------------------------------------------------------------------
17-08-’09, maandag, dag 190
Ik trek voor lunchtijd naar de fitness waar ik mijn programma (1,5 uur) doe. Vervolgens een lekker hapje eten in de taverne/resto naast de deur.
’t Zonnetje schijnt binnen en het voelt heerlijk warm achter het glas. De lente begint in het land te komen.
Nog even langs de bieb voor vers leesvoer. Boek 3 gaat vandaag van start.
--------------------------------------------------------------------
18-08-’09, dinsdag, dag 191
Normale dag waar weinig over te zeggen valt.
--------------------------------------------------------------------
19-08-’09, woensdag, dag 192
Flo’s eerste crèchedag. Vol enthousiasme loopt hij naar de kleuterruimte (hij wijst me de weg) en gaat onmiddellijk spelen. Niet te veel tralala, kort afscheid en weg ben ik. Een blitzbezoek aan de gym voor een half uur lopen en wat buikspieroefeningen.
Douchen en naar huis, want Mlijn heeft de auto nodig.
Ik geniet van de zon met het nieuwe boek in de hand.
--------------------------------------------------------------------
20-08-’09, donderdag, dag 193
Kuisdag. Spelen. Parkwandeling. Sporten. Na het sporten gaan we in ’t cafeetje ernaast een chocomelk drinken met enkele boksgenoten. Roddeltijd!
PS: Helmut Lotti is big in Australia! Eind september start zijn Aussie tour. Go Helmut!
PSS: ik vind het heerlijk om de mensen in de fitness te checken en ze te linken aan mensen die ik ken. Zo loopt er een Jantje Smit rond (ik moet mijn lach altijd inhouden als ik hem zie), een Robbie, Tim en Bart (maar dan in ’t klein). Tja, ge moet een bezigheid hebben hé.
PSSS: Nanny bevalt van Jonah! Hoera hoera driewerf hoera! De eerste baby in de vriendinnenkring is een feit.
--------------------------------------------------------------------
21-08-’09, vrijdag, dag 194
Een dag voor mezelf. Ik zet de kids af aan school en kindergarten, maar weer een fitness-blitzbezoek en ga door naar het shoppingcenter. Op mijn gemak slenter ik alle winkels af, drink een smakelijke chocomelk en lees de roddelboekjes en slenter wat verder.
Na 2 uur slenteren houd ik het voor bekeken en doe ik de nodige boodschappen. Flo oppikken en weer naar huis.
Ik maak me klaar voor ’n avondje uit. Afgesproken met couchsurfer Brad. Plannen: afspreken bij hem thuis en zien wat de avond brengt.
De gps brengt me op bestemming. Daar aangekomen vind ik de straat toch niet. Hmm… vreemd. Gelukkig ziet een kerel dat ik wat verloren ben en toont hij mij de correcte weg naar mijn bestemming.
Brad komt net thuis met een vriendin (en ook cs’er), Alice. Wijn wordt gekraakt, bier wordt gedronken. Fijne, grappige babbels waarbij Alice een verhaal verteld hoe haar rat de dood vond. We wachten en wachten op huisgenoot Cam (verdacht veel gelijkenissen met Sam Taelman) en zijn aanhangsels. 2 uur later komen ze eindelijk toe. Het voorstel om met de auto naar ’t centrum te gaan wordt vriendelijk afgewezen en de tocht met de tram wordt ingezet. Brad zegt dat ik steeds in zijn zetel kan crashen, een aanbod dat ik niet links laat liggen.
Met dit in gedachten kan er wel wat gedronken worden en zo geschiedde. 2 zakken/dozen ‘goon’ (de wijn die geen wijn is, maar zo geliefd bij arme backpackers en studenten) wordt aangeschaft, dit voor 7 m/v.
We gaan avondeten in een Aziatische keet. Ja, keet is het woord wel. Het woord ‘restaurant’ komt niet in me op als ik er aan terug denk. Het voelt en lijkt wat op een schoolkantine maar belangrijker: de sfeer is hartstikke goed en het eten lekker én goedkoop. Wat willen we nog meer?
$12 voor loempia’s, ‘dumblings’ (gefrituurde vlees en groenten in bladerdeeg – ook in vege-versie), rijst, noedels,… all you can eat. Er wordt gelachen, gezongen (een kerel van de andere tafel is jarig en dat moest iedereen weten – de hele keet zingt voor de jongeman; wat vindt ie het leuk), gedronken, geboeft (ik moet mijn broeksknop open doen) en drinkspelletjes gespeeld. België wordt goed opgenomen in de groep en het is reuzefijn!
Rond 10 PM worden we buiten gezet, ‘tijd om te boel te sluiten mannen’ zegt de – veel te zware – uitbater.
‘Goed, feest nu!’
De groep splitst zich – ongewild – op. Brad, Alice en lief en ik gaan naar Night Cat, een nightclub in Fitzroy (een buitenwijk van ’t stad), terwijl de anderen naar Cookie gaan.
Live music (jazz) vullen mijn orgen wanneer we Night Cat binnengaan. Wijntje bestellen en ‘proost op de wijze avond!’ De band doet het goed, de dansvloer is goed gevuld.
Tegen 1 AM zegt Brad dat hij het niet lang meer zal trekken. ‘No worries mate’, antwoord ik als een echte Aussie chick. We nemen de taxi huiswaarts, waar Cam ook al terug is.
1.30 AM en al terug thuis, niet mijn gewoonte maar oké. De vermoeidheid zat toch al wat in de benen.
Ik krijg de zetel en 2 dekens (net iets te koud) voor de nacht door te komen en start mijn eerste couchsurfervaring. Helaas komt het straatlawaai goed binnen. Ik draai en keer, wring en vrikkel (is dat een woord?) me in slaap…
…Enkele uren later (22-08-’09, zaterdag, dag 195) word ik wakker van het gedaver van een camion. ‘9 AM, nog even blijven liggen’. Een uur later is Brad wakker en besluit ik huiswaarts te keren.
‘Merci voor de wijze avond en voor de slaapplaats. Hopelijk tot gauw!’
Eenmaal ‘Watsonia thuis’ verfris ik me vlug, eet wat en hop, terug weg naar de fitness met Hannelore.
Na de actieve bezigheid rijden we door naar Epping, waar klasgenootje Tamara haar verjaardagsfeestje doet. Het feest is van 2 – 4 PM. Jammer voor Hannelore dat de gym tot 3 PM duurt en het een half uur rijden is naar Epping.
Na wat zoeken vinden we ‘Rug Rats’, een binnenspeeltuin. Oh my god! Wat een kabaal, wat een leven! Kinderen schieten door mijn benen, roepen in mijn oren. Hemeltje lief! Dit is er net te veel aan.
Na de (ijs)taart is het tijd om te gaan. Thuis blijft het verder een rustige avond waarbij ik pasta en spinazie in de roomsaus maak. J A M M I E !
Mlijn gaat 's avonds uit en Danny is sinds deze namiddag naar Ballarat voor muziekgedoe tot morgennamiddag.
--------------------------------------------------------------------
23-08-’09, zondag, dag 196
Rustige dag.
Spelen.
Pasta met pesto.
Middagdutje.
Abonneren op:
Posts (Atom)
+2.jpg)