Mission Beach, dag 234 en 235

30-09-'09, woendag, dag 234

Na iets meer dan 2 weken Cairns is het tijd om verder te trekken.
Het is vroeg in de ochtend (6 am) wanneer ik voor het laatste ontwaak ten huize Timo-Sam. Laatstgenoemde moet gaan werken en wuift me uit. Ik sluip stilletjes Timo’s kamer binnen om gedag te zeggen en hem een gelukkige verjaardag te wensen – ik struikel daarbij bijna over Nick die op de grond aan het tukken is.

De skydivecompanie pikt mij – en 5 anderen – op, 2u later zijn we in Mission Beach. Vlug wat papieren intvullen, even langs de wc en vanaf dan gaat alles heel snel. Ik word in een harnas gehesen, krijg een korte maar krachtige uitleg over de aan te nemen houding en hup, het busje op en op naar de luchthaven. 30 min later en met veel adrenaline in mijn lijf hangen we in de lucht. Iedereen is vol spanning en dat is duidelijk te merken aan alle gezichten en kreten dat we uitslaan. We stijgen tot een hoogte van 14000 feet (4,2 km) om de jump te doen. De deur gaat open, de wind zuigt je bijna naar buiten, je voelt kriebels en spanning door je lijf gieren! Ik ben als tweede aan de beurt. ‘Oh god, dit is spannend!’ Bruce, de instructor die aan mij vasthangt, zegt nogmaals watt e doen en zoef, daar gaan we! ‘HOLY SHIT!’ wil ik uitroepen maar door de snelheid is dit niet haalbaar. Het is moeilijker ademen zo hoog boven de grond. Todd neemt intussen foto’s, waarbij ik zo’n deftig mogelijk gezicht probeer te trekken – onmogelijke opdracht. Mijn gezicht wappert zo hard dat ik Bruce bijna KO sla.
Na ‘n volledige minuut vrije val aan 200 km/uur trekt Bruce de parachute open en is het volop genieten. We vliegen zo’n 4 minuten voor w de grond raken, boven het regenwoud, het strand, de oceaan. MOOI!
De landing is wat hard (ik land met mijn gezicht in het zand) maar wat was dit kicken! ‘Let’s do this again!’

De verdere dag verloopt veel rustiger. Ik check in in het hostel, maak eten (het duurt godverdikke een uur eer het water kookt!), wandel wat op het strand en vertoef enige tijd aan en in het zwembad. Chillen man!

PS: Gelukkige verjaardag Katrien! Happy b-day Timothy!

-------------------------------------------------------------------------------------

01-10-'09, donderdag, dag 235

Het hostel bevindt zich in Wongaling (dat samen met North Mission Beach, Mission Beach, South Mission Beach het geheel Mission Beach vormt) waar er weinig te beleven valt. Het is hier echter wel enorm mooi en zeker een stop van 2 dagen waard.

Met mijn knapzak (water, fruit, zonnecreme en pet) onder de arm start ik de wandeling ‘Kennedy Track’, zo’n 7 km door het regenwoud en over het strand.
Mission staat gekend om zijn grote populatie cassowaries (remember, de grote vogels die ook in Cape Trib te vinden zijn) en de kans is dus groot er tegen te komen. Oz heft de 8 meest giftigste slangen dus ik hou mijn ogen goed op mijn voeten gericht. Ik verschiet me een bult als ik opens opkijk en oog in oog sta met die cassowary, op zo’n 2 meter van me verwijderd. ‘Het kunnen gevaarlijke beesten zijn’ herinner ik me en neem vlug een veilige afstand in. Op zijn gemak eet hij verder terwijl ik kiekjes neem.
Even later kom ik op het strand uit, helemaal voor mezelf. Het is er hemels mooi en ik profiteer ervan door een lange tijd ter plekke te vertoeven.
Volgens mijn tijdsinschatting heb ik nog zo’n uur voordat ik terug moet keren om de bus te nemen. Ik zet mijn tocht verder door het regenwoud. De rivier komt dichter, het bord waarschuwt me voor crocs, mijn alertheid neemt – nog meer – toe. Zo vlug als tellen sprut ik weg van de rivierbedding, de crocs favo plekje. Geritsel. Gekraak. Er zit een beest in het woud en het komt dichtbij! Ik kan zijn hele lijf niet zien maar zijn voorpoten verraden zijn identiteit: een croc! Gelukkig heeft hij meer schrik van mij dan ik van hem. Feit dat de crocs zo dichtbij zijn is reden genoeg om terug te keren.
Een goede tijdsinschatting want 5 min later is de lokale bus er die me terug naar mijn startpunt brengt.

Na mijn lunch wandel ik naar Mission Beach, een mooie strandwandeling van zo’n 40 min. Ik vind het vreemd dat er zo weinig mensen zijn op een mooi strand als dit.
Mission bestaat uit niet veel meer dan enkele hostels, souvenierwinkeltjes, een supermarktje, 4 pubs en een boekenwinkel. Ik heb het daar dus vlug gezien en zet mijn tocht huiswaarts in voordat het donker is en de rivier van ep in vloed overgaat.

Doodop van het vele wandelen kruip ik in bed. Onze kamer heeft een extra bewoner: een diftige dike vette en spuglelijke pad. Als je aan zijn rug lekt word je high, leer ik.