05-03-’09, donderdag, dag 25
Rustig starten we de dag. Het is toch te warm om ons te haasten.
Enig doel vandaag: camper in orde brengen. Nu we met zijn drieën zijn, is het huren betaalbaar. We hebben enkele adressen, sommigen zijn te ver voor te wandelen dus hopen we op een goed aanbod bij de dichtstbijzijnde rentalplace.
Een vriendelijk gast groet ons, maar zegt al snel dat Jucy ons niet kan helpen. Hij is echter bereid om andere rentals op te bellen, den braven. Na anderhalf uur van bellen, overleggen, wikken en wegen zijn we er uit. Travellers Auto Barn wordt het. We danken de mannen van Jucy hartelijk voor hun bewezen diensten en gaan – voor de verandering – de stad in: Tan heeft een nieuw fototoestel nodig.
We dineren opnieuw bij Jojo’s en komen op de terugweg een studentencafé tegen. ‘We zijn internationale studenten’ is de zin die Tan, 17 en nog uit oud genoeg om te drinken, moet gebruiken om zonder problemen wat te kunnen drinken. De pooltafels lonken naar ons. Wat later worden we vergezeld door 3 kerels, die ’n poolwedstrijd wel zien zitten. Helaas verliest ‘mijn’ groep.
Een lange wandeling later komen we in de hostel aan waar we onze laatste nacht vertoeven.
PS: Gelukkige verjaardag Tjip!
--------------------------------------------------------------------
06-03-’09, vrijdag, dag 26
8 AM: get-up-time
9 AM: bus tot the Transit Center
9.27 AM: take the train to Browen Hills
10 AM: pick up the campervan.
Na uitleg en papierwerk vertrekken we, met enige schrik, zuidwaarts. Het rijden gaat verrassend vlot. Dat alles aan de andere kant gebeurt ben ik inmiddels gewoon, dat speelt in mijn voordeel. Na een uurtje komen we aan in Surfers Paradise, waar we de nacht doorbrengen op een parking.
Surfers Paradise is zoals Culture Club: ‘zien en gezien worden’, maar dan in een stadsversie, jippie!
’s Avonds gaan we even langs de promenade waar een avondmarkt aan de gang is. We zijn moe van de zeelucht en de oh zo lastige activiteiten dat we deden: zwemmen, zonnen, insmeren, zonnen, eten. Ho ho, soms is het zo lastig!
Alles even installeren in ons huis op willen en slaaptijd.
--------------------------------------------------------------------
07-03-’09, zaterdag, dag 27
3 mensen die dicht tegen elkaar aan slapen + kleine ruimte + zonsopgang = warm!
De dag start vroeg. Een ontbijtje aan het strand en overleggen wat de dag brengen zal.
We horen van onze parkingburen dat er een surfcompetition aan de gang is wat verderop. Na enkele inkopen en een laatste keer door Culture Club-stad te paraderen (want zo hoort het hier!) gaan we verder. We stoppen in Coolangatta. Het surfen zit er al op voor de dag dus blijven we morgen nog om het nader te bekijken.
We installeren onze camper op een parking (de camping was veel te duur) en bereiden het avondmaal. Grappige reacties op het tafereel van wij die op de parking ons eten verorberen.
Een jongeheer, lichtjes aangeschoten, komt erbij. Een T-shirt op zijn hoofd (‘des omdat ik kaal word en dan valt het minder op’), toch wat vreemd vonden we dat. ‘Oké, misschien is het beter als het af is!’ De schaar en het scheermesje worden bovengehaald. Het duurt even voor zijn bros kopke kaal is, maar waar een wil is, is een weg. Inmiddels hebben we nieuwe vrienden bij gekregen, één voor één met alcohol in het bloed. Het is nog maar 11 PM en zowat de hele jeugdige OZ bevolking is al dronken. De pubs sluiten hier voreg dus hoeven ze meer alcohol te verzetten op een kortere tijd. Wij houden het echter rustig en zoeken ons bed op.
Rond 1 AM wordt er op onze deur gebonkt. Onze kale vriend staat er, maar we laten hem en zijn alcoholgeur mooi buiten staan. Nog wat later zijn de anderen er ook, oh dolletjes! Reünie!
Handig dat Tan het nummer van eentje had, zodat Mitch (het eentje) zijn vrienden vriendelijk kon vragen onze kamperruimte te verlaten. Slapen lukt vanaf dan oké.
--------------------------------------------------------------------
08-03-’09, zondag, dag 28
Warm! Heet! Het overvalt ons. Al veel mensen op straat om 8 AM. We beslissen hen te volgen en trekken wat verderop om de surfcontest (Quicksilver Pro) te volgen. Veel volk op het strand. En warm, ooo zo warm!
Mijn interesse in het surfen is al snel weg. Een klein lief meisje komt naar me toe en we slaan een praatje. Wat een liefje! Zo wil ik er later 1000.
Onze nieuwe vriend Mitch laat het toe dat we zijn elektriciteit gebruiken om gsm’s en dergelijke op te laden. Ouders Pete en Joanne (wat een vriendelijke mensen!) stellen voor dat we de camper op hun oprit zetten, het zwembad gebruiken, een douche nemen en nu we hier toch zijn ook mee-eten. Geweldig!
Het zwembadwater zorgt voor de nodige afkoeling. We benutten het internet, praten met de oudertjes en schuiven onze voetjes onder tafel. Smullen maar. Mitch moet even naar een verjaardagsdrink terwijl wij verder pa en ma entertainen. Als Mitch terug is, kijken we een film maar 30 minuten later liggen we allemaal al te knorren in de zetel (mét dekentje – de airco stond te koud). Wijselijk gaan we slapen en zeggen ‘Merci pa en ma Mitch!’.
--------------------------------------------------------------------
09-03-’09, maandag, dag 29
Joke is vandaag jarig! Hoera hoera, driewerf hoera!
Het is minder warm dan normaal, goed voor ons want dan slapen we wat langer. Lucky de hond komt bij ons als we rustig in de tuin ontwaken. Ik sluip naar de camper, roffel in mijn hoopje rommel, ga terug en zeg ‘Joke, ogen dicht en handen open!’ Vol spanning en licht giechelend wacht ze –met de handen open – af. En hupla, de vele kaartjes worden overhandigd. Niet onmiddellijk wetend van wie dit allemaal is, lezend en wenend van ontroering. Oh, hoe lief! Tevreden, wat zeg ik, meer dan tevreden was ze! Missie geslaagd, tsjakka!
We benutten nogmaals internet (Joke heeft mensen te bedanken), douchen, ontbijten en zeggen ‘Dank je Mitch en veel plezier op je trip naar Zuid-Amerika!’ en gaan richting Lamington National Park.
We verlaten de kustlijn en na 20 minuten rijden zien we een totaal anders landschap dan voordien. Bergen, bossen, heuvels… het lijkt wat op Frankrijk en ik voel me dichter bij huis. Een typische Franse slingerbaan leidt ons verder. We vinden zonder problemen onze stopplaats ‘Binna Burra’, een campergrond in het National Park. We installeren ons, verkennen het terrein en gaan even op wandel. Op een uur tijd zagen we: enkele hagedissen, 2 slangen en een kleine kangoeroe. Dat belooft voor morgen als we enkele uren op pad gaan! (‘Dit is anders. Te voet naar de Brugse Poort is te ver.’)
We maken pannenkoeken voor Joke, maar het blijft bij een vuil prakkie. Nou, ook goed. We houden verder nog een echte ladies-avond – mét peelingmaskertjes. Dolletjes!
PS: de schoonzoon van ‘Van vlees en bloed’ zou zich hier kostelijk amuseren, in dit National Park!
maandag 30 maart 2009
zondag 29 maart 2009
zaterdag 28 maart 2009
Brisbane, dag 22 tem 24
02-03-’09, maandag, dag 22
Deze namiddag komt Tan aan bij ons. Voor haar komst trekken we nog even de stad in, benutten we het gratis internet in de bieb en houden we het verder rustig. En zo bleef het de hele dag. Een uitgebreid ontvangstcomité voor Tan later zijn we opnieuw in de stad en laten we haar Brisbane zien: Southbank, winkelstraat, ‘onze Graslei’,…
Een lekker avondmaal in Jojo’s.
We boekten voor morgen en overmorgen een 2 daagse tour op Moreton Islang. Relaxen en strandactiviteiten staan ons te wachten.
--------------------------------------------------------------------
03-03-’09, dinsdag, dag 23
7 AM worden we aan het Transit Central verwacht voor de tour. We waren dus op tijd wakker, deze dinsdag. We delen de taxi met een Franse die ons de komende dagen zal vergezellen. Leuk, lijkt dat. Tot ik er – na 20 minuten – achter kom dat haar vaak kinderlijk gedrag (‘Waaw, kijk, een vis!!’ en aandachttrekkerij (‘En hier ben ik dit aan het doen, ‘En hier ben ik dat aan het doen’, ‘En oh, hier, dat was zo leuk…’ BLA BLA BLA) niet mijn dada is.
Nou goed, we pikken nog een Canadees op, rijden naar de haven waar we de ferry nemen naar Moreton. Een uur later komen we aan en start het avontuur. Gidsen Shane en nieuweling Logan nemen ons eerst mee naar het prachtige strand (een plaatje zeg ik u!) voor de eerste frisse duik en een partijtje surfen. De golven waren minder dan de keer in Sydney maar desondanks blijft het om te doen. Na de lunch trokken we met de 4x4 (noodzakelijk op de zandwegen!) verder om het pracht en praal te bewonderen. Prachtige uitzichten, oogverblindende standen, hemelsblauw water… Mondje toe en genieten!
Voordat we aan de barbie aansteken, worden we naar de ‘Blue Lagoon’ gebracht. Prachtig water, perfecte temperatuur, mooie omgeving! Dit (het is een grote vijver, dus ook wel een klein meertje) wil ik later in mijn tuin Jelle!
Een barbie als avondeten, met enkele aperitiefhapjes (mmmm spring rolls). Nog een avondwandeling waarbij de zaklamp onmisbaar is: schijn goed voor je of je trapt op een slang. En bijna was het ook zo bij ons. Een python kruist ons pad.
We voelden de zeelucht in ons lijf hangen en de vermoeidheid stak snel te kop op. Elk in zijn tentje en slaapke doen.
--------------------------------------------------------------------
04-03-’09, woensdag, dag 24
Vogels die ‘fluiten’ als krijsende apen maken me wakker. Auw, pijn aan mijn schouder en rug. Ik kan de slaap niet meer vatten dus kruip ik snel onder de buitendouche. Het boek waarin ik lees (jawel, ik lees) is te leuk om niet in één ruk uit te lezen. Stilletjes aan worden ook de anderen wakker, ik ben inmiddels 3 hoofdstukken verder.
Dikke pannenkoeken en muesli als ontbijt. We hebben het al heet en de dag is nog maar begonnen, du-us nemen we een heerlijke duik op een prachtig stukje strand. Het leuke aan dit eiland is dat het niet overladen is met toeristen. Je komt soms andere mensen (vnl groepen) tegen maar gelukkig is het beperkt. Een mooi – lees: oogverblindend – stukje weinig gekend natuur.
We gaan nog even langs de lagoon voor we een vroege lunch hebben. De als aap roepende vogels zijn ook weer van de partij.
Vooraleer we naar de voor mij leukste activiteit gaan, trekken we wat weg van de zeer om op een groot zandterrein te komen. Daar wordt aan ‘sandboarden’ gedaan. Een veel te hoge berg moeten we trotseren voor we van start gaan. Hoogtes zijn mijn ding niet en dit gecombineerd met rondvliegend zand (dat op alle plaatsen plakt, kleeft en hangt waar het niet moet plakken, kleven en hangen), hhhhmmm… neen, dank je ik kon er echter niet van onderuit gezien Logan stond te popelen om Tan en mij een duwtje te geven. Nou, de nieuweling moet nog leren om naar de wensen van zijn klanten te luisteren. Ik hield het dan ook voor bekeken toen ik langs mijn voorkant van kop tot teen (inclusief oren, mond, ogen en neus) bedolven was onder het zand.
Opnieuw de 4x4 in, hobbel en bobbel richting zee om te snorkelen! Juich! Geen risico nemen om opnieuw mijn ogen (lees: lenzen) te verliezen in het water. Duikbril zorgvuldig aanspannen en testen: jawel, klaar en duidelijk zie ik mijn voeten op de bodem. Een oud verroest, ooit gezonken, schip ligt vlakbij de beach. Beeldschone vissen zoals in ‘Finding Nemo’ zwemmen vlak onder ons. En wat zijn ze maar al te blij met het brood! Het leek alsof minuscule tandjes stukjes afbeten. De Franse: ‘Oh, brrr, hier een vis!’. Oooh, sissy! Dit is - zonder de Franse rond me - zeker voor herhaling vatbaar!
Terug de ferry op, voor het laatst een blik werpen op Moreton Island en weten dat ik een verdomde gelukzak ben.
Een avond achter de pc warbij ik Jelle na een maand eindelijk terugzie! Wat is de technologie toch goed!
Moreton Island is:
wit zand blauwe hemel zon doorschijnend water rustig beestjes om me hee-een
Deze namiddag komt Tan aan bij ons. Voor haar komst trekken we nog even de stad in, benutten we het gratis internet in de bieb en houden we het verder rustig. En zo bleef het de hele dag. Een uitgebreid ontvangstcomité voor Tan later zijn we opnieuw in de stad en laten we haar Brisbane zien: Southbank, winkelstraat, ‘onze Graslei’,…
Een lekker avondmaal in Jojo’s.
We boekten voor morgen en overmorgen een 2 daagse tour op Moreton Islang. Relaxen en strandactiviteiten staan ons te wachten.
--------------------------------------------------------------------
03-03-’09, dinsdag, dag 23
7 AM worden we aan het Transit Central verwacht voor de tour. We waren dus op tijd wakker, deze dinsdag. We delen de taxi met een Franse die ons de komende dagen zal vergezellen. Leuk, lijkt dat. Tot ik er – na 20 minuten – achter kom dat haar vaak kinderlijk gedrag (‘Waaw, kijk, een vis!!’ en aandachttrekkerij (‘En hier ben ik dit aan het doen, ‘En hier ben ik dat aan het doen’, ‘En oh, hier, dat was zo leuk…’ BLA BLA BLA) niet mijn dada is.
Nou goed, we pikken nog een Canadees op, rijden naar de haven waar we de ferry nemen naar Moreton. Een uur later komen we aan en start het avontuur. Gidsen Shane en nieuweling Logan nemen ons eerst mee naar het prachtige strand (een plaatje zeg ik u!) voor de eerste frisse duik en een partijtje surfen. De golven waren minder dan de keer in Sydney maar desondanks blijft het om te doen. Na de lunch trokken we met de 4x4 (noodzakelijk op de zandwegen!) verder om het pracht en praal te bewonderen. Prachtige uitzichten, oogverblindende standen, hemelsblauw water… Mondje toe en genieten!
Voordat we aan de barbie aansteken, worden we naar de ‘Blue Lagoon’ gebracht. Prachtig water, perfecte temperatuur, mooie omgeving! Dit (het is een grote vijver, dus ook wel een klein meertje) wil ik later in mijn tuin Jelle!
Een barbie als avondeten, met enkele aperitiefhapjes (mmmm spring rolls). Nog een avondwandeling waarbij de zaklamp onmisbaar is: schijn goed voor je of je trapt op een slang. En bijna was het ook zo bij ons. Een python kruist ons pad.
We voelden de zeelucht in ons lijf hangen en de vermoeidheid stak snel te kop op. Elk in zijn tentje en slaapke doen.
--------------------------------------------------------------------
04-03-’09, woensdag, dag 24
Vogels die ‘fluiten’ als krijsende apen maken me wakker. Auw, pijn aan mijn schouder en rug. Ik kan de slaap niet meer vatten dus kruip ik snel onder de buitendouche. Het boek waarin ik lees (jawel, ik lees) is te leuk om niet in één ruk uit te lezen. Stilletjes aan worden ook de anderen wakker, ik ben inmiddels 3 hoofdstukken verder.
Dikke pannenkoeken en muesli als ontbijt. We hebben het al heet en de dag is nog maar begonnen, du-us nemen we een heerlijke duik op een prachtig stukje strand. Het leuke aan dit eiland is dat het niet overladen is met toeristen. Je komt soms andere mensen (vnl groepen) tegen maar gelukkig is het beperkt. Een mooi – lees: oogverblindend – stukje weinig gekend natuur.
We gaan nog even langs de lagoon voor we een vroege lunch hebben. De als aap roepende vogels zijn ook weer van de partij.
Vooraleer we naar de voor mij leukste activiteit gaan, trekken we wat weg van de zeer om op een groot zandterrein te komen. Daar wordt aan ‘sandboarden’ gedaan. Een veel te hoge berg moeten we trotseren voor we van start gaan. Hoogtes zijn mijn ding niet en dit gecombineerd met rondvliegend zand (dat op alle plaatsen plakt, kleeft en hangt waar het niet moet plakken, kleven en hangen), hhhhmmm… neen, dank je ik kon er echter niet van onderuit gezien Logan stond te popelen om Tan en mij een duwtje te geven. Nou, de nieuweling moet nog leren om naar de wensen van zijn klanten te luisteren. Ik hield het dan ook voor bekeken toen ik langs mijn voorkant van kop tot teen (inclusief oren, mond, ogen en neus) bedolven was onder het zand.
Opnieuw de 4x4 in, hobbel en bobbel richting zee om te snorkelen! Juich! Geen risico nemen om opnieuw mijn ogen (lees: lenzen) te verliezen in het water. Duikbril zorgvuldig aanspannen en testen: jawel, klaar en duidelijk zie ik mijn voeten op de bodem. Een oud verroest, ooit gezonken, schip ligt vlakbij de beach. Beeldschone vissen zoals in ‘Finding Nemo’ zwemmen vlak onder ons. En wat zijn ze maar al te blij met het brood! Het leek alsof minuscule tandjes stukjes afbeten. De Franse: ‘Oh, brrr, hier een vis!’. Oooh, sissy! Dit is - zonder de Franse rond me - zeker voor herhaling vatbaar!
Terug de ferry op, voor het laatst een blik werpen op Moreton Island en weten dat ik een verdomde gelukzak ben.
Een avond achter de pc warbij ik Jelle na een maand eindelijk terugzie! Wat is de technologie toch goed!
Moreton Island is:
wit zand blauwe hemel zon doorschijnend water rustig beestjes om me hee-een
vrijdag 27 maart 2009
Alice Springs Tour, dag 19 + Brisbane, dag 20 en 21
27-02-’09, vrijdag, dag 19
Voor het eerst in een week kunnen we nog eens uitslapen (nou, zo lang is dat nu ook wel niet geleden). Voor lunchtijd boeken we onze hostel in Brisbane (Backpackers Resort), voorlopig voor 3 nachten. Marijn ontmoette gisteren iemand die aan gratis Australian footballkaarten (ALF) kon geraken, iets wat we niet lieten liggen.
We zwemmen ’s namiddags in ‘the milk-pool’ (wit van de zonnecrème) en eten ’s avonds een lekkere pasta à la Marijn (spinazie, champignons, roomsausje). Met zijn 6’n trekken we richting stadion. Er zijn heel veel abo’s te bespeuren en de drankgeur is ook niet ver af.
We kennen de regels van het spel niet maar juichen voor elk punt dat gemaakt word. ‘OH!’, ‘AAAHH!’, ‘HA’-klanken weergalmen in het stadion. Een familie (half blank, half abo) legt het spel wat uit en de kleinen weet me te zeggen ‘that that player Brody is’ (‘hole this ball’). Na 3 maal 20 minuten houden we het voor bekeken en gaan we voor het laatste naar Toddy’s waar de anderen zijn. Een laatste afscheid, de laatste foto’s.
De match is net gedaan wanneer we Toddy’s verlaten. Dronken mensen op straat, wat relletjes her en der, politie die ons aanraadt een taxi te nemen. En goed ook, er werd goed wat afgezopen met alle fysieke gevolgen.
De andere kamergenoten zijn inmiddels weg en er is slecht 1 (van de 6 andere) bed gevuld met wat kledij. Tijdens de nacht zal die man zijn pullen komen halen zonder te slapen. Blijkbaar gebeurt dit hier meer: een kamer boeken en betalen zonder te benutten.
PS: kom je een krokodil tegen, loop dan zigzaggend weg.
--------------------------------------------------------------------
28-02-’09, zaterdag, dag 20
Om 5AM sta ik op om onze shuttle naar de airport te reserveren. Enkele uurtjes later staan we echt op, nuttigen we ons ontbijt, praten we nog wat met Ralf en Marijn.
9.45 AM vertrek naar vliegveld. Nog een laatste keer mijn vingers in Ralf’s oren steken (nu ik het niet bij Jelle kan doen, is hij het gewillige slachtoffer – citaat van Ralf: ‘jullie zijn liefde’), kus en knuffel en wuiven maar! Daag Ralf en Marijn! Tot op de Gentse Feesten 2010!
Op de airport zien we nog enkele tourgenoten die hun tocht ook verder zetten, maar ze gaan andere richtingen uit.
11.45 AM gaan de motoren van het Qantas-toestel aan en na 2u vliegen (+1 uur tijdsverschil) landen we in Brisbane. Een shuttle dienst dropt iedereen op zijn bestemming; wij zijn bij de laatste en hebben zo de stad al wat gezien. Leuk lijkt het hier wel. Volgens velen niet heel veel te doen (een surferstadje is het), dus enkele dagen hier vertoeven zal voldoende zijn.
We inspecteren onze – rommelige! – 8 persoonskamer, doen – eindelijk! – de was, checken mail en gaan op zoek naar een Coles (supermarkt). Die laatste was echter gesloten dus nuttigden we een lichte dinner in een fish en chippery. Lekker en voldaan, maar natuurlijk nog plaats voor een ijsje.
We gaan richting Southbank (zowat onze Blaarmeersen maar dan in het stad met een aangelegd strandje en zwembad – pipi van 100 kindertjes), langs Brisbane River (‘De graslei is bij ons’), en raken aan de praat met een Spanjaard. Wijselijk waren we de naam van onze hostel opeens vergeten.
We kruipen op tijd in bed, maar slapen lukt me moeilijk met die airco op mijn kop gericht.
PS: Gelukkige verjaardag Annelies.
--------------------------------------------------------------------
01-03-’09, zondag, dag 21
op een fatsoenlijk uur worden we wakker van de muziek van de Zweed. Na douche trekken we naar de Coles, die nu wel open is, voor de boodschappen.
De Hollandse van in Sydney (Tanika aka Tan) belt om te weten of ze haar trip met ons verder kan zetten. Relatiebreuk met het vriendje.
Morgen komt ze hier aan en zullen we met ons drieën verder gaan tot een onbekende bestemming.
De namiddag spenderen we aan het openbaar zwembad wat verderop. Het Southbank-zwembad is te vol gepist. De pompiers waren het aan het leegpompen.
Vanavond kijken we verder voor de komende dagen, waarschijnlijk 2 dagen Moreton Island (het 3de grootste zandeiland ter wereld). Hoe we uit Brisbane geraken… ik kan een beter antwoord geven op de vraag ‘hoe snelt groeit gras in de herfst?’ dan op deze.
Nou ja, mensen genoeg die hier ook vertrekken dus misschien kunnen we meerijden.
Een rustige avond met een telefoontje naar Jelle.
Voor het eerst in een week kunnen we nog eens uitslapen (nou, zo lang is dat nu ook wel niet geleden). Voor lunchtijd boeken we onze hostel in Brisbane (Backpackers Resort), voorlopig voor 3 nachten. Marijn ontmoette gisteren iemand die aan gratis Australian footballkaarten (ALF) kon geraken, iets wat we niet lieten liggen.
We zwemmen ’s namiddags in ‘the milk-pool’ (wit van de zonnecrème) en eten ’s avonds een lekkere pasta à la Marijn (spinazie, champignons, roomsausje). Met zijn 6’n trekken we richting stadion. Er zijn heel veel abo’s te bespeuren en de drankgeur is ook niet ver af.
We kennen de regels van het spel niet maar juichen voor elk punt dat gemaakt word. ‘OH!’, ‘AAAHH!’, ‘HA’-klanken weergalmen in het stadion. Een familie (half blank, half abo) legt het spel wat uit en de kleinen weet me te zeggen ‘that that player Brody is’ (‘hole this ball’). Na 3 maal 20 minuten houden we het voor bekeken en gaan we voor het laatste naar Toddy’s waar de anderen zijn. Een laatste afscheid, de laatste foto’s.
De match is net gedaan wanneer we Toddy’s verlaten. Dronken mensen op straat, wat relletjes her en der, politie die ons aanraadt een taxi te nemen. En goed ook, er werd goed wat afgezopen met alle fysieke gevolgen.
De andere kamergenoten zijn inmiddels weg en er is slecht 1 (van de 6 andere) bed gevuld met wat kledij. Tijdens de nacht zal die man zijn pullen komen halen zonder te slapen. Blijkbaar gebeurt dit hier meer: een kamer boeken en betalen zonder te benutten.
PS: kom je een krokodil tegen, loop dan zigzaggend weg.
--------------------------------------------------------------------
28-02-’09, zaterdag, dag 20
Om 5AM sta ik op om onze shuttle naar de airport te reserveren. Enkele uurtjes later staan we echt op, nuttigen we ons ontbijt, praten we nog wat met Ralf en Marijn.
9.45 AM vertrek naar vliegveld. Nog een laatste keer mijn vingers in Ralf’s oren steken (nu ik het niet bij Jelle kan doen, is hij het gewillige slachtoffer – citaat van Ralf: ‘jullie zijn liefde’), kus en knuffel en wuiven maar! Daag Ralf en Marijn! Tot op de Gentse Feesten 2010!
Op de airport zien we nog enkele tourgenoten die hun tocht ook verder zetten, maar ze gaan andere richtingen uit.
11.45 AM gaan de motoren van het Qantas-toestel aan en na 2u vliegen (+1 uur tijdsverschil) landen we in Brisbane. Een shuttle dienst dropt iedereen op zijn bestemming; wij zijn bij de laatste en hebben zo de stad al wat gezien. Leuk lijkt het hier wel. Volgens velen niet heel veel te doen (een surferstadje is het), dus enkele dagen hier vertoeven zal voldoende zijn.
We inspecteren onze – rommelige! – 8 persoonskamer, doen – eindelijk! – de was, checken mail en gaan op zoek naar een Coles (supermarkt). Die laatste was echter gesloten dus nuttigden we een lichte dinner in een fish en chippery. Lekker en voldaan, maar natuurlijk nog plaats voor een ijsje.
We gaan richting Southbank (zowat onze Blaarmeersen maar dan in het stad met een aangelegd strandje en zwembad – pipi van 100 kindertjes), langs Brisbane River (‘De graslei is bij ons’), en raken aan de praat met een Spanjaard. Wijselijk waren we de naam van onze hostel opeens vergeten.
We kruipen op tijd in bed, maar slapen lukt me moeilijk met die airco op mijn kop gericht.
PS: Gelukkige verjaardag Annelies.
--------------------------------------------------------------------
01-03-’09, zondag, dag 21
op een fatsoenlijk uur worden we wakker van de muziek van de Zweed. Na douche trekken we naar de Coles, die nu wel open is, voor de boodschappen.
De Hollandse van in Sydney (Tanika aka Tan) belt om te weten of ze haar trip met ons verder kan zetten. Relatiebreuk met het vriendje.
Morgen komt ze hier aan en zullen we met ons drieën verder gaan tot een onbekende bestemming.
De namiddag spenderen we aan het openbaar zwembad wat verderop. Het Southbank-zwembad is te vol gepist. De pompiers waren het aan het leegpompen.
Vanavond kijken we verder voor de komende dagen, waarschijnlijk 2 dagen Moreton Island (het 3de grootste zandeiland ter wereld). Hoe we uit Brisbane geraken… ik kan een beter antwoord geven op de vraag ‘hoe snelt groeit gras in de herfst?’ dan op deze.
Nou ja, mensen genoeg die hier ook vertrekken dus misschien kunnen we meerijden.
Een rustige avond met een telefoontje naar Jelle.
woensdag 25 maart 2009
Foto's bekijken
Om de -prachtige- foto's te bekijken:
* klik, in de blog, rechts op mijn profielfoto
* je komt dan in een ander venster van Picasa
* rechts klikken op 'foto's van Jolene'
Je moet je niet registeren. Wat een luxe!
Om berichten achter te laten - wat ik ten volle apprecieer - moet je wel geregistreerd zijn. Goed dat dat maar een werkje van 2 mintuen is.
Enjoy!
* klik, in de blog, rechts op mijn profielfoto
* je komt dan in een ander venster van Picasa
* rechts klikken op 'foto's van Jolene'
Je moet je niet registeren. Wat een luxe!
Om berichten achter te laten - wat ik ten volle apprecieer - moet je wel geregistreerd zijn. Goed dat dat maar een werkje van 2 mintuen is.
Enjoy!
Alice Springs Tour, dag 17 en 18
25-02-’09, woensdag, dag 17
Veel te vroeg gaat de wekker af. Er wacht een zonsopgang op ons. En ja hoor, dat was vroeg. Dat gebeurt wel eens dat de zon er vroeg is. Vader zal trots op me zijn dat ik hier zonder problemen op geraak en amper last heb van ochtendhumeur. Het goede leven hé…
Met de bus op weg naar the lookout. Ook daar voldoende volk aanwezig. We weten intussen hoe ‘diene steen’ er uit ziet dus iets vroeger dan gepland zetten we ons dagprogramma verder.
De culture tour van gisteren – in de bus – werd vandaag al wandelend afgelegd. Water bij de hand is de belangrijkste tip bij het afleggen van wandelingen en hikes. 8 AM, de tocht start en het is al fucking heet!
Enkele uurtjes later zijn we aan het lunchen en zeggen we de resort ‘tot straks’.
Er stond opnieuw een hike op het programma - na een 4 uur durende rit door de desert – langs Kings Canyon deze maal. Het enthousiasme daarvoor was echter onder nul en de beslissing om dit voor morgen te houden was snel gemaakt. Het zwembad lonkte te hard. Ze hebben geweten dat wij er waren…
’n Lekkere pasta met paddenstoelen als laatste tour-avondmaal.
Het zwembad was nog open wanneer we ons buikje vol hadden dus een plonske doen lieten we niet liggen. Een koppel die wat verder stonden met hun tent en auto (niet betalend nota bene), vond dat echter minder fijn en wou onze pret bederven dor hun auto-alarm te laten af gaan; alsof ons dat tegen hield!
We laggen net in onze swags wanneer een dingo een kijktje komt nemen. Wiet er wat uit als een windhond, zat rustig te kijken, op zoek naar iets lekkers. Alle spullen dus in de rugzak en in de bus was de boodschap, anders zitten ze te snuffelen in je spullen, scheuren ze alles open en zijn ze er met weg.
Gelukkig werd er geen baby uit een tent genomen vadertje.
--------------------------------------------------------------------
26-02-’09, donderdag, dag 18
We worden wakker met ‘fly-o-clock’, het uur dat de vliegen hun dag starten en rond je hoofd komen hangen – bij zonsopgang is dat dus. De dingo heeft niets mispeuterd deze nacht, de lieverd…
Voor de laatste maal gaan we deze dag hiken in Kings Canyon, een mooie bergketen dicht bij de Uluru.
De hike start met enorm stijle trappen. Ik voelde onmiddellijk dat mijn conditie ondermaats is. Gelukkig was het begin het ergste (‘the best is yet to come’) en kon ik van de rest goed genieten.
Tegen lunchtijd waren we opnieuw in de resort waar we nog vlug wat zwommen en eten in onze mond staken. Er stonden nog 500 km op het namiddagprogramma. Die rit duurde echt te lang. We hoorden steeds dezelfde muziek (na 7 dagen wil je wel eens wat anders horen), slapen ging niet even goed, om den duur ben je wat uitgepraat.
Rond 6.30 PM kwamen ze op de eindebestemming aan: Alice Springs! Een stad met 30000 inwoners waar veel abo’s wonen. Een gevaarlijke stad (Brook zegt: ‘één van de gevaarlijkste ter wereld’ – laten we dat met een zakje zout nemen) waar je ’s avonds best niet alleen over straat loopt.
Een uur na aankomst werden we in hostel Toddy’s vewacht. Het officiële laatste avondmaal met de groep was een feit. Een kerel speelde op gitaar, een andere een didgeridoo. De heupen wiegden van links naar rechts, armen en benen zagen alle kanten van het terras.
Wat later werden we met de shuttle naar een pub gebracht, waar we kennismaakten met het OZ uitgaansleven, in de outback dan nog wel. De boel stond op zijn stelten, Duister Daniel pike een meid op, Zwitser Lei werd versierd door een mislukte cowboy.
De keet sloot om 1u30. Te vroeg voor ons, waardoor we wat later opnieuw in Toddy’s waren.
Rond 4AM gingen we – in groep, dat spreekt voor zich – richting hostel. De 20 minuten duurden nu toch wel iets langer (hé Ralf ;-) ).
Stilletjes sluipen we onze kamer binnen waar 6 anderen al goed aan het ronken zijn.
Veel te vroeg gaat de wekker af. Er wacht een zonsopgang op ons. En ja hoor, dat was vroeg. Dat gebeurt wel eens dat de zon er vroeg is. Vader zal trots op me zijn dat ik hier zonder problemen op geraak en amper last heb van ochtendhumeur. Het goede leven hé…
Met de bus op weg naar the lookout. Ook daar voldoende volk aanwezig. We weten intussen hoe ‘diene steen’ er uit ziet dus iets vroeger dan gepland zetten we ons dagprogramma verder.
De culture tour van gisteren – in de bus – werd vandaag al wandelend afgelegd. Water bij de hand is de belangrijkste tip bij het afleggen van wandelingen en hikes. 8 AM, de tocht start en het is al fucking heet!
Enkele uurtjes later zijn we aan het lunchen en zeggen we de resort ‘tot straks’.
Er stond opnieuw een hike op het programma - na een 4 uur durende rit door de desert – langs Kings Canyon deze maal. Het enthousiasme daarvoor was echter onder nul en de beslissing om dit voor morgen te houden was snel gemaakt. Het zwembad lonkte te hard. Ze hebben geweten dat wij er waren…
’n Lekkere pasta met paddenstoelen als laatste tour-avondmaal.
Het zwembad was nog open wanneer we ons buikje vol hadden dus een plonske doen lieten we niet liggen. Een koppel die wat verder stonden met hun tent en auto (niet betalend nota bene), vond dat echter minder fijn en wou onze pret bederven dor hun auto-alarm te laten af gaan; alsof ons dat tegen hield!
We laggen net in onze swags wanneer een dingo een kijktje komt nemen. Wiet er wat uit als een windhond, zat rustig te kijken, op zoek naar iets lekkers. Alle spullen dus in de rugzak en in de bus was de boodschap, anders zitten ze te snuffelen in je spullen, scheuren ze alles open en zijn ze er met weg.
Gelukkig werd er geen baby uit een tent genomen vadertje.
--------------------------------------------------------------------
26-02-’09, donderdag, dag 18
We worden wakker met ‘fly-o-clock’, het uur dat de vliegen hun dag starten en rond je hoofd komen hangen – bij zonsopgang is dat dus. De dingo heeft niets mispeuterd deze nacht, de lieverd…
Voor de laatste maal gaan we deze dag hiken in Kings Canyon, een mooie bergketen dicht bij de Uluru.
De hike start met enorm stijle trappen. Ik voelde onmiddellijk dat mijn conditie ondermaats is. Gelukkig was het begin het ergste (‘the best is yet to come’) en kon ik van de rest goed genieten.
Tegen lunchtijd waren we opnieuw in de resort waar we nog vlug wat zwommen en eten in onze mond staken. Er stonden nog 500 km op het namiddagprogramma. Die rit duurde echt te lang. We hoorden steeds dezelfde muziek (na 7 dagen wil je wel eens wat anders horen), slapen ging niet even goed, om den duur ben je wat uitgepraat.
Rond 6.30 PM kwamen ze op de eindebestemming aan: Alice Springs! Een stad met 30000 inwoners waar veel abo’s wonen. Een gevaarlijke stad (Brook zegt: ‘één van de gevaarlijkste ter wereld’ – laten we dat met een zakje zout nemen) waar je ’s avonds best niet alleen over straat loopt.
Een uur na aankomst werden we in hostel Toddy’s vewacht. Het officiële laatste avondmaal met de groep was een feit. Een kerel speelde op gitaar, een andere een didgeridoo. De heupen wiegden van links naar rechts, armen en benen zagen alle kanten van het terras.
Wat later werden we met de shuttle naar een pub gebracht, waar we kennismaakten met het OZ uitgaansleven, in de outback dan nog wel. De boel stond op zijn stelten, Duister Daniel pike een meid op, Zwitser Lei werd versierd door een mislukte cowboy.
De keet sloot om 1u30. Te vroeg voor ons, waardoor we wat later opnieuw in Toddy’s waren.
Rond 4AM gingen we – in groep, dat spreekt voor zich – richting hostel. De 20 minuten duurden nu toch wel iets langer (hé Ralf ;-) ).
Stilletjes sluipen we onze kamer binnen waar 6 anderen al goed aan het ronken zijn.
dinsdag 24 maart 2009
Alice Springs Tour, dag 15 en 16
23-02-’09, maandag, dag 15
Enkele wekkers gaan af, het geluid van slippers wordt goed hoorbaar, lichten gaan aan. Tijd om op te staan. Het is nog vroeg maar toch al aangenaam warm. Douchen, etn, lunch bereiden en – akke akke tuut tuut – weg zijn wij.
Er staat een tocht van 800 km voor de boeg. Het wordt de langste dag op de bus, deze 4de dag van de expeditie (helaas wonder de gebroeders Tuplevs met hun duplex doos).
We maken de nodige sanitaire tussenstops, slapen, dansen, eten nog wat, drinken voldoende. De partybus zet zijn koers verder en stops in een dorpje (APY: aboriginalland) waar de Indulkana Communicty woont. We bezochten ‘Iwantja Arts & Crafts’ waar abo’s kunst maken en verkopen. Verschillenden waren dingen aan het maken terwijl ‘een blanke’ wat uitleg geeft. En wij, wij staan te kijken naar hen als aapjes in de zoo (Jel, het was alsof Tanja, Katja en Karel bij elkaar zaten). Souveniers worden door sommigen aangekocht maar gezien mijn rugzak al goed vol zit, sloeg ik dat toch over (verwacht je dus niet aan souveniers, wel aan straffe verhalen!)
Er worden nog talrijke km’s afgelegd en zo kwamen we rond 6 PM op bestemming, ‘Yulara & Ayers Rock Resort’, aan. Na een duik in het zwembad (nu meer dan 2 op 2 meter en 1,7 meter diep) en een fax uit darmstad gingen we hogerop om de zon te zien ondergaan bij de Uluru (zowat het symbool voor OZ). Lichte teleurstelling; de kleuren kwamen minder goed uit als gewenst. Nou goed, morgenavond zijn we hier ook nog.
De goede sfeer wordt verstoord door een oneerlijk verloop in het opdrinken van –in groep – aangekocht bier (sommigen drinken meer dan waar ze voor betaalden). Een raadsel wie er tussen zit…
De swags worden weer uitgerold, nog wat bijkletsen met het overgebleven bier nabij en tijd om dodo te doen.
PS: check steeds je swag voor je er in kruipt. Slangen vinden het namelijk heerlijk om die plekjes op te zoeken.
--------------------------------------------------------------------
24-02-’09, dinsdag, dag 16
6.24 AM kwam de zon op en stonden we op dezelfde plaats waar we gisterenavond stonden. Nu ook niet dat wat het moest zijn. Op foto leek het spectaculairder. Helaas, op google zullen vast prachtige kiekjes staan.
Een stevig ontbijt, mét Nutella-choco, want energie habben we nodig voor de wandeling van de Olga’s die ons te wachten stond.
Een 4 uur durende hike! Was me dat afzien. Mooie landschappen, echt prachtig, maar de concentratie lag vooral op het hiken. De zon brandde hard dus na de lunch: zwemtijd! Een leuke namiddag met dolle zwembadtijden!
In de late namiddag nog een culturele tour rond de Uluru met veel nieuwe weetjes als gevolg.
Sommige delen van de Uluru zijn beschermd (heilig aboriginalland) en mogen niet gefotografeerd worden. Doe je het toch en het wordt gevonden op internet, riskeer je een boete van A$4500 (€2300) per foto.
De Uluru mag in theorie ook niet beklommen worden. Als je echt wil kan het maar het wordt door iedereen ten sterkte afgeraden. Gevaarlijk (fatale afloop mogelijk) en om aboriginal-redenen.
We reden verder door naar ‘the sunset lookout’ waar veel toeristen naar afgezakt waren. Wij, met de esky’s (frigoboksen), chips en stoeltjes onder de arm, zochten het wat verder op waar we alleen waren en dus genoeg lawaai konden produceren. Want dat doen we zeker, met die partybus van ons.
Deze keer wel mooie kleurschakeringen op de Uluru! Score!
Nog een laat avondmaal en opnieuw de swag in.
PS: in de outback sluiten de wc-deuren anders. Verwarrend. Hoe de wc doorspoelt is me nog niet duidelijk. Soms klokwaarts, soms niet klokwaarts, soms niets (maar gewoon rechtdoor op de berg stront). Ik wacht nog op antwoord van de buurt die 2000 km verder woont hoe het bij hem is. Voor de zekerheid is die bij zijn buur, 1525 km verderop, ook een kijkje gaan nemen.
Enkele wekkers gaan af, het geluid van slippers wordt goed hoorbaar, lichten gaan aan. Tijd om op te staan. Het is nog vroeg maar toch al aangenaam warm. Douchen, etn, lunch bereiden en – akke akke tuut tuut – weg zijn wij.
Er staat een tocht van 800 km voor de boeg. Het wordt de langste dag op de bus, deze 4de dag van de expeditie (helaas wonder de gebroeders Tuplevs met hun duplex doos).
We maken de nodige sanitaire tussenstops, slapen, dansen, eten nog wat, drinken voldoende. De partybus zet zijn koers verder en stops in een dorpje (APY: aboriginalland) waar de Indulkana Communicty woont. We bezochten ‘Iwantja Arts & Crafts’ waar abo’s kunst maken en verkopen. Verschillenden waren dingen aan het maken terwijl ‘een blanke’ wat uitleg geeft. En wij, wij staan te kijken naar hen als aapjes in de zoo (Jel, het was alsof Tanja, Katja en Karel bij elkaar zaten). Souveniers worden door sommigen aangekocht maar gezien mijn rugzak al goed vol zit, sloeg ik dat toch over (verwacht je dus niet aan souveniers, wel aan straffe verhalen!)
Er worden nog talrijke km’s afgelegd en zo kwamen we rond 6 PM op bestemming, ‘Yulara & Ayers Rock Resort’, aan. Na een duik in het zwembad (nu meer dan 2 op 2 meter en 1,7 meter diep) en een fax uit darmstad gingen we hogerop om de zon te zien ondergaan bij de Uluru (zowat het symbool voor OZ). Lichte teleurstelling; de kleuren kwamen minder goed uit als gewenst. Nou goed, morgenavond zijn we hier ook nog.
De goede sfeer wordt verstoord door een oneerlijk verloop in het opdrinken van –in groep – aangekocht bier (sommigen drinken meer dan waar ze voor betaalden). Een raadsel wie er tussen zit…
De swags worden weer uitgerold, nog wat bijkletsen met het overgebleven bier nabij en tijd om dodo te doen.
PS: check steeds je swag voor je er in kruipt. Slangen vinden het namelijk heerlijk om die plekjes op te zoeken.
--------------------------------------------------------------------
24-02-’09, dinsdag, dag 16
6.24 AM kwam de zon op en stonden we op dezelfde plaats waar we gisterenavond stonden. Nu ook niet dat wat het moest zijn. Op foto leek het spectaculairder. Helaas, op google zullen vast prachtige kiekjes staan.
Een stevig ontbijt, mét Nutella-choco, want energie habben we nodig voor de wandeling van de Olga’s die ons te wachten stond.
Een 4 uur durende hike! Was me dat afzien. Mooie landschappen, echt prachtig, maar de concentratie lag vooral op het hiken. De zon brandde hard dus na de lunch: zwemtijd! Een leuke namiddag met dolle zwembadtijden!
In de late namiddag nog een culturele tour rond de Uluru met veel nieuwe weetjes als gevolg.
Sommige delen van de Uluru zijn beschermd (heilig aboriginalland) en mogen niet gefotografeerd worden. Doe je het toch en het wordt gevonden op internet, riskeer je een boete van A$4500 (€2300) per foto.
De Uluru mag in theorie ook niet beklommen worden. Als je echt wil kan het maar het wordt door iedereen ten sterkte afgeraden. Gevaarlijk (fatale afloop mogelijk) en om aboriginal-redenen.
We reden verder door naar ‘the sunset lookout’ waar veel toeristen naar afgezakt waren. Wij, met de esky’s (frigoboksen), chips en stoeltjes onder de arm, zochten het wat verder op waar we alleen waren en dus genoeg lawaai konden produceren. Want dat doen we zeker, met die partybus van ons.
Deze keer wel mooie kleurschakeringen op de Uluru! Score!
Nog een laat avondmaal en opnieuw de swag in.
PS: in de outback sluiten de wc-deuren anders. Verwarrend. Hoe de wc doorspoelt is me nog niet duidelijk. Soms klokwaarts, soms niet klokwaarts, soms niets (maar gewoon rechtdoor op de berg stront). Ik wacht nog op antwoord van de buurt die 2000 km verder woont hoe het bij hem is. Voor de zekerheid is die bij zijn buur, 1525 km verderop, ook een kijkje gaan nemen.
Alice Springs Tour, dag 12 tem 14
20-02-’09, vrijdag, dag 12
5.30 AM
Veel te vroeg gaat de wekker af. Ik weet dat er fijne tijden te wachten staan dus sta ik vlug in de douche. Anderhalf uur en een telefoontje naar thuis later zijn we aan het wachten op onze lift. Een enthousiaste OZ groet ons en zet de trip naar andere hostels verder. Mensen nemen plaats, rugzakken vullen de aanhangwagen. We vertrekken vanuit Adelaide en zetten de trektocht noordwaarts in, de enige richting voor de komende week. We maken enkele stops in Quorn, Katyaka (ooit een stadje geweest in de jaren 1860), Port Augusta en andere plaatsen waar de naam van vergeten mag worden.
We zetten onze toch voort en bivakken voor deze nacht in Parachilna. Een mooi domein met prachtige uitzichten over bergen en valleien. Verder is Parachilna één supermarkt, één pub en één hotel en dat allemaal in éénzelfde gebouw. Dat moet je maar kunnen! Het was warm deze dag en dat belooft niet anders te worden. Gelukkig is de sunblock nabij.
Het terrein wordt verkend, pictures worden genomen, banden worden gesmeed, de barbie (bbq) wordt aangemaakt. In de keuken snijden vrouwtjes de groenten terwijl de mannen het vuur onder controle houden - oerinstincten komen naar boven. Alles goed en ook nu heeft mijn vegetarische ik voldoende voedsel. Chauffeur en gids Brook (een meisjesnaam voor een beer van een kerel) legt ons de regels en knepen van het samen rondtrekken uit, terwijl de barbie wordt opgesmuld. Een dingo komt een kijkje nemen maar wordt al snel door Brook weggejaagd; je zou voor minder weglopen! De dingo bleek trouwens een vos te zijn.
Ik meimer over de mooie momenten dat ik hier al had en die nog zullen komen. Het is hier zo mooi en rustgevend, onbeschrijflijk.
Ik kijk al uit naar morgen, wanneer de partybus (met vette schijven) zijn tocht verderzet.
-------------------------------------------------------------------
21-02-’09, zaterdag, dag 13
Niet de beste nachtrust gehad: mijn Engelse buurvrouw snurkt vrij hard en laat haar wekker verschillende keren afgaan zonder zelf op te staan – heerlijk dus!
Bij het krieken van de dag verlaten we Parachilna en gaan we verder de woestijn in. De partybus is weer vertrokken! Vette platen en dito meezingers passeren de revu. De wiegende bewegingen van de bus op de zandweg zijn zoals het in de baarmoeder was – ik herinner me het nog levendig – en al snel ben ik aan het dutten.
We houden halt bij Alf, een oude man die met zijn hond in een godverlaten plaatsje woont. Alf, ook zel ‘Talk Alf’ genaamd, weet veel over de aboriginals en van die dingen.
Het is weer een het dag dus veel drinken is de boodschap. En van drinken moet je plassen, dus moet er hier en daar gestopt worden. Toeristische tussenstops in Leigh Creek (ooit een stad geweest die ze letterlijk hebben verhuisd (spullen opheffen en moven), dat was goedkoper dan elektriciteit en dergelijke te leggen), een zoutmeer dat om de 12 jaar eens vol loopt en een plaatsje (naam vergeten) waar de abo’s hun ‘ochre’ halen om zich oa met te beschilderen.
Het kompas op de thermometer wijst 44° in de zon aan; verfrissing is gewenst. Brook kent de outback uit zijn broekzak en weet een zwembad zijn. Zwembad = 2 op 2 meter diepe put van 1,70 meter. Met zijn allen er natuurlijk in, wat grappige taferelen oplevert.
We overnachten in William Creek, een dorpje met 8 inwoners. De populatie wisselt wel eens. Soms blijven enkele backpackers daar om wat te werken, maar laten we het om de vrede te bewaren op deze 8 houden. De pub staat op stelen wanneer we toekomen: wat een massa volk opeens. De pub van William Creek wordt druk bezocht door backpackers. Overal waar je kijkt hangt wel iets buitenlands op: foto’s, briefjes, ondergoed, bh’s, posters,… De pub is nu ook een Stubru-sticker rijker, een mooie toevoeging aan de collectie me dunkt.
Zoals elke avond helpt (in theorie) iedereen een handje om het eten te bereiden: rijst, kip (tonijn pour moi) en coconutsauce wordt het. Smullen!
Geen hostel voor ons deze nacht, maar wel de buitenlucht met een ONGELOOFLIJKE sterrenhemel! De ‘swags’ (slaapzak met matje in, in zo legerstof) wordt opengerold, iedereen installeert zich en dan… GENIETEN!
--------------------------------------------------------------------
22-02-’09, zondag, dag 14
Ik open mijn ogen, ik kijk rond en wat zie ik? De opkomende zon! Mooi met de grote M!
We waren dus opnieuw vroeg wakker, maar niet erg want er staan weer wat km’s voor de boeg.
Verder de woestijn in. Links: woestijn, soms wat bomen. Rechts: woestijn, soms wat bomen. Voor ons: de weg die ons te wachten staat. Achter ons: de weg die we bereden.
Iets voor de middag komen we al op bestemming aan (het aantal km’s bleef uiteindelijk wel beperkt): Coober Pedy. We krijgen door een plaatselijke jonge dame uitleg over het stadje: Coober Pedy staat bekend om ‘the opal town in the world’. Een stadje waar 46 verschillende nationaliteiten wonen, alles door elkaar maar de abo’s hebben toch hun stek achter de berg.
Een vrije namiddag. Met Ester trek ik de stad in: tijd om wat mails te checken (Jel heeft vast gemaild). Vlak erbij is een underground church die ze nader bekijken (lekker koel). Onze tijdsinschatting was niet ideaal. Ipv naar het zwembad te trekken zoals iedereen keren we huiswaarts, anderhalf uur te vroeg. Nou ja... Daar aangekomen genieten we van de pracht en praal die we voor ons zien en van de heerlijke zon (douche in, opdrogen, douche in, smeren, opdrogen, douche in…). Er staat pizza op het avondmaal en daarvoor trekken we de stad in. Met drank bij de hand worden de pizza’s in een sneltempo naar binnen gespeeld. Plezier en vertier! Vervolgens is het tijd om de beentjes eens goed te plooien en de heupen te doen wiegen. De pub is druk bevolkt: 2 mannen en 2 voze wijven zijn op deze zondagavond naar hier afgezakt. De voze wijven voelen zich snel geïntimideerd door onze aanwezigheid (schrik dat hun mannen worden ingenomen – yeah right!) en halen – volledig uit de maat – hun beste danstalenten naar boven. Tientalle foto’s worden genomen en voos wijf 1 heeft haar naam door (‘Voor op facebook, dan worden we vrienden’).
We overnachten in een ‘hostel’ dat op gelijke manier is gebouwd als veel andere huizen in Coober Pedy, in een rots en onder de grond (steeds 20°-23°). Engelsman Matt is weer hevig aan het snurken waardoor slaap vatten geen pretje is. De slaapruimte bestaat uit verschillende compartimenten met elk 2 stapelbedden. Plaats zat dus!
Joke en ik kletsen nog wat bij, delen weetjes, giechelen als jonge schoolmeisjes en zeggen dan toch ‘slaapwel’.
5.30 AM
Veel te vroeg gaat de wekker af. Ik weet dat er fijne tijden te wachten staan dus sta ik vlug in de douche. Anderhalf uur en een telefoontje naar thuis later zijn we aan het wachten op onze lift. Een enthousiaste OZ groet ons en zet de trip naar andere hostels verder. Mensen nemen plaats, rugzakken vullen de aanhangwagen. We vertrekken vanuit Adelaide en zetten de trektocht noordwaarts in, de enige richting voor de komende week. We maken enkele stops in Quorn, Katyaka (ooit een stadje geweest in de jaren 1860), Port Augusta en andere plaatsen waar de naam van vergeten mag worden.
We zetten onze toch voort en bivakken voor deze nacht in Parachilna. Een mooi domein met prachtige uitzichten over bergen en valleien. Verder is Parachilna één supermarkt, één pub en één hotel en dat allemaal in éénzelfde gebouw. Dat moet je maar kunnen! Het was warm deze dag en dat belooft niet anders te worden. Gelukkig is de sunblock nabij.
Het terrein wordt verkend, pictures worden genomen, banden worden gesmeed, de barbie (bbq) wordt aangemaakt. In de keuken snijden vrouwtjes de groenten terwijl de mannen het vuur onder controle houden - oerinstincten komen naar boven. Alles goed en ook nu heeft mijn vegetarische ik voldoende voedsel. Chauffeur en gids Brook (een meisjesnaam voor een beer van een kerel) legt ons de regels en knepen van het samen rondtrekken uit, terwijl de barbie wordt opgesmuld. Een dingo komt een kijkje nemen maar wordt al snel door Brook weggejaagd; je zou voor minder weglopen! De dingo bleek trouwens een vos te zijn.
Ik meimer over de mooie momenten dat ik hier al had en die nog zullen komen. Het is hier zo mooi en rustgevend, onbeschrijflijk.
Ik kijk al uit naar morgen, wanneer de partybus (met vette schijven) zijn tocht verderzet.
-------------------------------------------------------------------
21-02-’09, zaterdag, dag 13
Niet de beste nachtrust gehad: mijn Engelse buurvrouw snurkt vrij hard en laat haar wekker verschillende keren afgaan zonder zelf op te staan – heerlijk dus!
Bij het krieken van de dag verlaten we Parachilna en gaan we verder de woestijn in. De partybus is weer vertrokken! Vette platen en dito meezingers passeren de revu. De wiegende bewegingen van de bus op de zandweg zijn zoals het in de baarmoeder was – ik herinner me het nog levendig – en al snel ben ik aan het dutten.
We houden halt bij Alf, een oude man die met zijn hond in een godverlaten plaatsje woont. Alf, ook zel ‘Talk Alf’ genaamd, weet veel over de aboriginals en van die dingen.
Het is weer een het dag dus veel drinken is de boodschap. En van drinken moet je plassen, dus moet er hier en daar gestopt worden. Toeristische tussenstops in Leigh Creek (ooit een stad geweest die ze letterlijk hebben verhuisd (spullen opheffen en moven), dat was goedkoper dan elektriciteit en dergelijke te leggen), een zoutmeer dat om de 12 jaar eens vol loopt en een plaatsje (naam vergeten) waar de abo’s hun ‘ochre’ halen om zich oa met te beschilderen.
Het kompas op de thermometer wijst 44° in de zon aan; verfrissing is gewenst. Brook kent de outback uit zijn broekzak en weet een zwembad zijn. Zwembad = 2 op 2 meter diepe put van 1,70 meter. Met zijn allen er natuurlijk in, wat grappige taferelen oplevert.
We overnachten in William Creek, een dorpje met 8 inwoners. De populatie wisselt wel eens. Soms blijven enkele backpackers daar om wat te werken, maar laten we het om de vrede te bewaren op deze 8 houden. De pub staat op stelen wanneer we toekomen: wat een massa volk opeens. De pub van William Creek wordt druk bezocht door backpackers. Overal waar je kijkt hangt wel iets buitenlands op: foto’s, briefjes, ondergoed, bh’s, posters,… De pub is nu ook een Stubru-sticker rijker, een mooie toevoeging aan de collectie me dunkt.
Zoals elke avond helpt (in theorie) iedereen een handje om het eten te bereiden: rijst, kip (tonijn pour moi) en coconutsauce wordt het. Smullen!
Geen hostel voor ons deze nacht, maar wel de buitenlucht met een ONGELOOFLIJKE sterrenhemel! De ‘swags’ (slaapzak met matje in, in zo legerstof) wordt opengerold, iedereen installeert zich en dan… GENIETEN!
--------------------------------------------------------------------
22-02-’09, zondag, dag 14
Ik open mijn ogen, ik kijk rond en wat zie ik? De opkomende zon! Mooi met de grote M!
We waren dus opnieuw vroeg wakker, maar niet erg want er staan weer wat km’s voor de boeg.
Verder de woestijn in. Links: woestijn, soms wat bomen. Rechts: woestijn, soms wat bomen. Voor ons: de weg die ons te wachten staat. Achter ons: de weg die we bereden.
Iets voor de middag komen we al op bestemming aan (het aantal km’s bleef uiteindelijk wel beperkt): Coober Pedy. We krijgen door een plaatselijke jonge dame uitleg over het stadje: Coober Pedy staat bekend om ‘the opal town in the world’. Een stadje waar 46 verschillende nationaliteiten wonen, alles door elkaar maar de abo’s hebben toch hun stek achter de berg.
Een vrije namiddag. Met Ester trek ik de stad in: tijd om wat mails te checken (Jel heeft vast gemaild). Vlak erbij is een underground church die ze nader bekijken (lekker koel). Onze tijdsinschatting was niet ideaal. Ipv naar het zwembad te trekken zoals iedereen keren we huiswaarts, anderhalf uur te vroeg. Nou ja... Daar aangekomen genieten we van de pracht en praal die we voor ons zien en van de heerlijke zon (douche in, opdrogen, douche in, smeren, opdrogen, douche in…). Er staat pizza op het avondmaal en daarvoor trekken we de stad in. Met drank bij de hand worden de pizza’s in een sneltempo naar binnen gespeeld. Plezier en vertier! Vervolgens is het tijd om de beentjes eens goed te plooien en de heupen te doen wiegen. De pub is druk bevolkt: 2 mannen en 2 voze wijven zijn op deze zondagavond naar hier afgezakt. De voze wijven voelen zich snel geïntimideerd door onze aanwezigheid (schrik dat hun mannen worden ingenomen – yeah right!) en halen – volledig uit de maat – hun beste danstalenten naar boven. Tientalle foto’s worden genomen en voos wijf 1 heeft haar naam door (‘Voor op facebook, dan worden we vrienden’).
We overnachten in een ‘hostel’ dat op gelijke manier is gebouwd als veel andere huizen in Coober Pedy, in een rots en onder de grond (steeds 20°-23°). Engelsman Matt is weer hevig aan het snurken waardoor slaap vatten geen pretje is. De slaapruimte bestaat uit verschillende compartimenten met elk 2 stapelbedden. Plaats zat dus!
Joke en ik kletsen nog wat bij, delen weetjes, giechelen als jonge schoolmeisjes en zeggen dan toch ‘slaapwel’.
Aankomst Watsonia
Trouwe lezertjes,
hier ben ik terug met mijn spannende meeslepend verhalen.
Gisteren kwamen Joke en ik (Joke blijft even hier) aan bij de familie in Watsonia North. Watsonia North, deel van Watsonia (Watsonia South of andere windstreken bestaan echter niet), is een rustige wijk. En in een wijk staan huizen, veel huizen. Winkeltjes zijn er in Watsonia, maar dat is beperkt tot de meest noodzakelijke overlevingsproducten. Op een 5-tal minuten rijden is er hier wel dichtbij een grotere stad mét klerenwinkels.
Nu Hannelore op school zit en Florian slaapt, heb ik tijd om al mijn verhaaltjes op de virtuele manier aan jullie mee te delen. Ook verse foto's zijn te verspeuren. DOLLETJES!
hier ben ik terug met mijn spannende meeslepend verhalen.
Gisteren kwamen Joke en ik (Joke blijft even hier) aan bij de familie in Watsonia North. Watsonia North, deel van Watsonia (Watsonia South of andere windstreken bestaan echter niet), is een rustige wijk. En in een wijk staan huizen, veel huizen. Winkeltjes zijn er in Watsonia, maar dat is beperkt tot de meest noodzakelijke overlevingsproducten. Op een 5-tal minuten rijden is er hier wel dichtbij een grotere stad mét klerenwinkels.
Nu Hannelore op school zit en Florian slaapt, heb ik tijd om al mijn verhaaltjes op de virtuele manier aan jullie mee te delen. Ook verse foto's zijn te verspeuren. DOLLETJES!
woensdag 11 maart 2009
Byron Bay
Gisteren aangekomen in Byron Bay, waar we nog een nacht blijven. Morgen trekken we verder want we hebben nog veel km's af te leggen.
Ik vul intussen mn dagboek goed aan, maar zal dit pas kunnen typen als ik bij de familie ben. Dus, jullie geduld wordt beloond mijn beste lezertjes.
Getekend,
Jolien
Ik vul intussen mn dagboek goed aan, maar zal dit pas kunnen typen als ik bij de familie ben. Dus, jullie geduld wordt beloond mijn beste lezertjes.
Getekend,
Jolien
woensdag 4 maart 2009
Vers van de pers
De nieuwste stand van zaken:
vandaag trekken we naar enkele campervansverhuurders. Nu we met zijn drieen (de Hollandse van in Sydney vervoegt ons wegens relatiebreuk) zijn, is dit wel te bekostigen.
Bedoeling is om morgen dan in Brisbane te vertrekken en de kustlijn te volgen.
Ons backpackersleven krijgt een nieuwe dimensie.
vandaag trekken we naar enkele campervansverhuurders. Nu we met zijn drieen (de Hollandse van in Sydney vervoegt ons wegens relatiebreuk) zijn, is dit wel te bekostigen.
Bedoeling is om morgen dan in Brisbane te vertrekken en de kustlijn te volgen.
Ons backpackersleven krijgt een nieuwe dimensie.
Adelaide, dag 10 en 11
18-02-'09, woensdag, dag 10
Walt raadde mij aan om naar Mount Lofty te gaan omdat the view prachtig schijnt te zijn. We checken of het openbaar vervoer ons daar kan brengen, maar ontdekken al snel dat het moeilijk wordt.
Het is heet, bloedheet als we aan de fietsenverhuur staan. In Adelaide kan je gratis fietsen huren; ons dagprogramma was dus snel gekozen. Met de fiets naar het strand, jippie! We volgden de Torrens River en kwamen na een goed uur aan White Beach. WOW! Een filmplaatje! Amper een kat te bespeuren. Als een klein kind spureten we het water in. Aussies zisten ons te zeggen dat er dolfijnen zitten en jawel, al gauw zagen we een groepje in de verte. De max!
De fietsen moesten op tijd terug dus het zonnen, bakken en braden bleef beperkt dus niet te kort. Terug door de mooie wijken ('Neighbours... everyone needs good neighbours...'), langs de – op sommige plaatsen droge – rivier, richting stad. Net zoals de auto's links rijden is het met de fiets ook zo. Aanpassen!
Na het droppem van fiets en helm (verplicht in OZ) gaan we naar de Coles (winkelketen) voor wat spijs en drank. Niet eenvoudig om onze 2 eetstijlen te mengen, doch slaagden we er tot nu toe altijd in. Goed van ons.
Bij het kiezen van de kaas spreekt een leeftijdsgenote ons in het Nederlands aan. Onze eerste Belg in Adelaide, met haar Italiaanse vriend op tocht. Telefoonnummers worden uitgewisseld om later op de avond samen iets te gaan drinken. Uiteindelijk worden de plannen gecanceld gezien ze comfy naar een film aan het kijken waren. Geen probleem, de vermoeidheid sloeg toch toe.
Moe maar voldaan kruipen we ons bedje in.
--------------------------------------------------
19-02-'09, donderdag, dag 11
De hostel heeft goede bedden en dat is aan onze slaapritmes te merken. Om 10u staan we op, nuttigen we ontbijt en checken we de mails. Programma voor vandaag: boeken van de vlucht van Alice Springs naar Brisbane, naar de bank en genieten.
We nemen rustig onze tijd, no worries. Na het bankbezoekje zoeken we een mooi plekje op de kleine honger te stillen. We passeerden het museum van South Australia. Gelukkig was het gratis want veel meer dan wat opgezette dieren en uitleg over de aboriginals (wel interessanter dan dode beesten bekijken) was het niet. We genoten erna van de zon op ons muiltje voordat we gratis internet in de bieb benutten. Klik, klak, even later was de vlucht geboekt. Na Alice zakken we af naar Brisbane, aan de oostkust. Van daaruit gaan we naar beneden zodat we eind maart in Melbourne zijn waar ik mijn werkmaanden start.
We gingen voor de laatste keer naar de markt in Adelaide voor goedkoop fruit en groenten. Opeens hoorde ik Vlaams praten. En neen, het waren niet de stemmen in mijn hoofd maar drie Belgische kerels die mijn pad kruisten.
De avond verliep rustig. Herorganiseren van de rugzak (a thing to do everytime we go to another place), koken, eten, lezen, kletsen...
Morgen komen ze ons al om 6.45 AM halen dus maken we het niet te laat.
Alice Springs, here we come!
Walt raadde mij aan om naar Mount Lofty te gaan omdat the view prachtig schijnt te zijn. We checken of het openbaar vervoer ons daar kan brengen, maar ontdekken al snel dat het moeilijk wordt.
Het is heet, bloedheet als we aan de fietsenverhuur staan. In Adelaide kan je gratis fietsen huren; ons dagprogramma was dus snel gekozen. Met de fiets naar het strand, jippie! We volgden de Torrens River en kwamen na een goed uur aan White Beach. WOW! Een filmplaatje! Amper een kat te bespeuren. Als een klein kind spureten we het water in. Aussies zisten ons te zeggen dat er dolfijnen zitten en jawel, al gauw zagen we een groepje in de verte. De max!
De fietsen moesten op tijd terug dus het zonnen, bakken en braden bleef beperkt dus niet te kort. Terug door de mooie wijken ('Neighbours... everyone needs good neighbours...'), langs de – op sommige plaatsen droge – rivier, richting stad. Net zoals de auto's links rijden is het met de fiets ook zo. Aanpassen!
Na het droppem van fiets en helm (verplicht in OZ) gaan we naar de Coles (winkelketen) voor wat spijs en drank. Niet eenvoudig om onze 2 eetstijlen te mengen, doch slaagden we er tot nu toe altijd in. Goed van ons.
Bij het kiezen van de kaas spreekt een leeftijdsgenote ons in het Nederlands aan. Onze eerste Belg in Adelaide, met haar Italiaanse vriend op tocht. Telefoonnummers worden uitgewisseld om later op de avond samen iets te gaan drinken. Uiteindelijk worden de plannen gecanceld gezien ze comfy naar een film aan het kijken waren. Geen probleem, de vermoeidheid sloeg toch toe.
Moe maar voldaan kruipen we ons bedje in.
--------------------------------------------------
19-02-'09, donderdag, dag 11
De hostel heeft goede bedden en dat is aan onze slaapritmes te merken. Om 10u staan we op, nuttigen we ontbijt en checken we de mails. Programma voor vandaag: boeken van de vlucht van Alice Springs naar Brisbane, naar de bank en genieten.
We nemen rustig onze tijd, no worries. Na het bankbezoekje zoeken we een mooi plekje op de kleine honger te stillen. We passeerden het museum van South Australia. Gelukkig was het gratis want veel meer dan wat opgezette dieren en uitleg over de aboriginals (wel interessanter dan dode beesten bekijken) was het niet. We genoten erna van de zon op ons muiltje voordat we gratis internet in de bieb benutten. Klik, klak, even later was de vlucht geboekt. Na Alice zakken we af naar Brisbane, aan de oostkust. Van daaruit gaan we naar beneden zodat we eind maart in Melbourne zijn waar ik mijn werkmaanden start.
We gingen voor de laatste keer naar de markt in Adelaide voor goedkoop fruit en groenten. Opeens hoorde ik Vlaams praten. En neen, het waren niet de stemmen in mijn hoofd maar drie Belgische kerels die mijn pad kruisten.
De avond verliep rustig. Herorganiseren van de rugzak (a thing to do everytime we go to another place), koken, eten, lezen, kletsen...
Morgen komen ze ons al om 6.45 AM halen dus maken we het niet te laat.
Alice Springs, here we come!
Adelaide, dag 9
17-2-'9, dinsdag, dag 9
De wekker gaat onmenselijk vroeg af! 4 AM was het van dat. Het is raar om te vertrekken nu we het net gewoon aan het worden waren in Sydney, de hostel, de mensen. Nou, het backpackersleven.... het is me wat....
Een snelle douche en klein ontbijt later waren we aan het wachten op de shuttle die ons naar het vliegveld brengt.
6.35 AM vertrekt onze vlucht. Dit keer een kleiner vliegtuig, zonder eten, lakentje en tv. Als een blok val ik in slaap en word ik bij de landing (8AM – een uur tijdsverschil met Sydney) tot in Adelaide. Met de bus naar de city. Het verschil met Sydney is groot. Het is alsof je van Brussel naar Beervelde gaat. We vinden de hostel (My Place Adelaide Backpackers) vrij snel en zien dat het goed is. Een stuk properder, maar ook kleiner. We zagen al enkele kamergenoten maar zoals ik het zelf graag heb liet ik ze rustig ontwaken.
De plannen voor vandaag: rustig aan en genieten van de zon (10AM en al 30 graden – dat wordt smeren) en stad.
We trokken naar een verfrissingspauze de stad in. Adelaide is mooi; het voelt ruimer dan Sydney doordat hier weinig wolkenkrabbers zijn. De stad ziet er wat uit als een westernfilm. Verschillende huizen, pubs, resto's lijken geknipt en geplakt uit een westernmovie. Mooi!
We gaan verder en komen de Botanic Gardens tegen. Ik vermoed dat ze dit in elke grote stad hebben. We vidnen een mooi rustig plekje onder een boom. Schaduw is gewenst want de zon is op haar best. Zon, vlindertjes, duiven met kuiven, verliefde koppeltjes zijn alom aanwezig... was Jelle hier maar...
De hitte maakt me loom en al snel val ik in slaap. Een kleine 2 uurtjes later zord ik wakken en zegt mijn maag dat het tijd wordt voor voedsel. Terug de stad in. In Rundle Mall (wat lijkt op onze Meir) vinden we wat we zoeken en trekken we huiswaarts.
2 Zwitserse dames vragen ons mee om 's avonds naar Glenelg Beach te gaan. Deal! Na douche en eten zitten we op de tram die ons 20min later op bestemming brengt. Prachtig, doorschijnend water, zacht zand tussen de tenen.... wijs!
De wind stak op dus tijd om terug te keren. Op tijd in bed om 's anderdaags uitgerust van de dag te kunnen genieten.
De wekker gaat onmenselijk vroeg af! 4 AM was het van dat. Het is raar om te vertrekken nu we het net gewoon aan het worden waren in Sydney, de hostel, de mensen. Nou, het backpackersleven.... het is me wat....
Een snelle douche en klein ontbijt later waren we aan het wachten op de shuttle die ons naar het vliegveld brengt.
6.35 AM vertrekt onze vlucht. Dit keer een kleiner vliegtuig, zonder eten, lakentje en tv. Als een blok val ik in slaap en word ik bij de landing (8AM – een uur tijdsverschil met Sydney) tot in Adelaide. Met de bus naar de city. Het verschil met Sydney is groot. Het is alsof je van Brussel naar Beervelde gaat. We vinden de hostel (My Place Adelaide Backpackers) vrij snel en zien dat het goed is. Een stuk properder, maar ook kleiner. We zagen al enkele kamergenoten maar zoals ik het zelf graag heb liet ik ze rustig ontwaken.
De plannen voor vandaag: rustig aan en genieten van de zon (10AM en al 30 graden – dat wordt smeren) en stad.
We trokken naar een verfrissingspauze de stad in. Adelaide is mooi; het voelt ruimer dan Sydney doordat hier weinig wolkenkrabbers zijn. De stad ziet er wat uit als een westernfilm. Verschillende huizen, pubs, resto's lijken geknipt en geplakt uit een westernmovie. Mooi!
We gaan verder en komen de Botanic Gardens tegen. Ik vermoed dat ze dit in elke grote stad hebben. We vidnen een mooi rustig plekje onder een boom. Schaduw is gewenst want de zon is op haar best. Zon, vlindertjes, duiven met kuiven, verliefde koppeltjes zijn alom aanwezig... was Jelle hier maar...
De hitte maakt me loom en al snel val ik in slaap. Een kleine 2 uurtjes later zord ik wakken en zegt mijn maag dat het tijd wordt voor voedsel. Terug de stad in. In Rundle Mall (wat lijkt op onze Meir) vinden we wat we zoeken en trekken we huiswaarts.
2 Zwitserse dames vragen ons mee om 's avonds naar Glenelg Beach te gaan. Deal! Na douche en eten zitten we op de tram die ons 20min later op bestemming brengt. Prachtig, doorschijnend water, zacht zand tussen de tenen.... wijs!
De wind stak op dus tijd om terug te keren. Op tijd in bed om 's anderdaags uitgerust van de dag te kunnen genieten.
Sydney, dag 6 en 7
14-02-'09, zaterdag, dag 6
2de indruk van Sydney: mooi, groots, zeer vriendelijke mensen, de stad toch wel proper (maar nog steeds zag ik geen vuilkar) – behalve op het einde van onze straat.
De Sydney-inwoners (laat ik ze 'Sydneysezen' noemen) zien zichzelf graag. Ze zijn ijdel en doen re veel voor om er gestroomlijnd te blijven uitzien. Overal zie je mensen joggen, door weer en wind. Je moet er natuurlijk iets voor over hebben.
Ook zijn ze trots op hun land. En terecht ook.
The Blue Mountains is een groot en mooi nationaal park net buiten Sydney. Er zijn 26 dorpen in gevestigd, prachtig om te wonen dus.
7 A.M.
Ik voel spieren waarvan ik het bestaan niet afwist. Bij het doen van mijn dagelijks ochtendgym (starjumps beebie) voel ik dat mijn armen nog ok zijn. Goed, ik kan de dag verder door geraken. 45Min later zitten wij - met honger - in een busje met Simon, 'n Outback Luke-lookalike. Na het oppikken van nog andere mensen reden we richting Blue Mountains. We maakten een tussenstop (breakfastbreak) in het Olympisch Dorp dat voor de Spelen van 2000 werd gebouwd. Dit wordt nog steeds benut voor sportacitiviteiten en anderen culture dingen. Gigantisch groot is het! Beervelde is niets ivm dat dorp.
30 min later kwamen we aan in Euroka, een vulkanisch gebied begroeid met prachtige flora en founa. En, mijn eerste kangoeroe is een feit! Zonder enige argwaan bleef hij/zij verder eten. Wat verderop zat een groepje van 3. WIJS!
Erna nam Simon ons mee naar The Mountains. Eerst enkele dorpjes doorkruisen voordat we aan onze ontdekkingstocht konden beginnen. We stopten enkele keren om het uitzicht te spotten, een mooi zicht over de vallei waar beneden regenwoud is. Mooi zou het geweest zijn moest er geen mist zijn. Een witte muur verpeste ons uitzicht. En neen, het klaarde niet op. Integendeel, er kwam regen bij. Echt balen, want zoals je op internet kan vinden zijn The B M prachtig!
Gezien de weersomstandigen niets waren, werd er snel gelunched (veel te duur voor iets slechts). 's Namiddags trokken we het regenwoud in. En REGENwoud was het. Door de regen en een bijna platte camerabatterij zijn het aantal foto's beperkt.
We zagen het bos door de bomen niet meer (of is het omgekeerd?) en waren wat verveeld door het slechte weer dus troken we richting 'exit' waar we ons met de lotgenoten vervoegden.
Voordeel van de regen: het woud stond in bloei en dus op zijn mooist. Ik zal maar aan de voordelen denken...
Een 2 uur durende terugrit bracht ons naar de hostel waar we 's avonds met onze kamergenoten een kaartspel speelden. Ook fijn!
PS: dinosaurussen zijn de max!
--------------------------------------------------------------------
15-20-'09, zondag, dag 7
Op deze 7de dag van de week, en inmiddels een week weg van het Belgenlandje, sliep ik uit. 9.45 AM werden we wakker, net te laat voor het ontbijt. Dus maar naar de winkel om zelf wat samen te stellen. De keuze was snel gemaakt bij het zien van – jawel – Cote d'Or! Broodje toasten, chocolade erop... mmmm....
“Het is niet omdat het zondag is, de 7de dag van de week en inmiddels een week weg van het Belgenlandje, dat we niets gaan doen”, zeiden we tegen elkander. Dus trokken we door China Town naar een overdekte markt. Net zoals ze er veel in de toeristische delen van Turkije hebben ('I give you good price'), maar dan vol met Aziaten. Het was druk, heel druk! Ik kocht nieuwe slippers en een pet (de 1ste in mijn hele leven), iets wat ik goed zal kunen bezigen in de woestijn waar we vrijdag naartoe trekken.
Oogjes dicht, snaveltjes toe!
2de indruk van Sydney: mooi, groots, zeer vriendelijke mensen, de stad toch wel proper (maar nog steeds zag ik geen vuilkar) – behalve op het einde van onze straat.
De Sydney-inwoners (laat ik ze 'Sydneysezen' noemen) zien zichzelf graag. Ze zijn ijdel en doen re veel voor om er gestroomlijnd te blijven uitzien. Overal zie je mensen joggen, door weer en wind. Je moet er natuurlijk iets voor over hebben.
Ook zijn ze trots op hun land. En terecht ook.
The Blue Mountains is een groot en mooi nationaal park net buiten Sydney. Er zijn 26 dorpen in gevestigd, prachtig om te wonen dus.
7 A.M.
Ik voel spieren waarvan ik het bestaan niet afwist. Bij het doen van mijn dagelijks ochtendgym (starjumps beebie) voel ik dat mijn armen nog ok zijn. Goed, ik kan de dag verder door geraken. 45Min later zitten wij - met honger - in een busje met Simon, 'n Outback Luke-lookalike. Na het oppikken van nog andere mensen reden we richting Blue Mountains. We maakten een tussenstop (breakfastbreak) in het Olympisch Dorp dat voor de Spelen van 2000 werd gebouwd. Dit wordt nog steeds benut voor sportacitiviteiten en anderen culture dingen. Gigantisch groot is het! Beervelde is niets ivm dat dorp.
30 min later kwamen we aan in Euroka, een vulkanisch gebied begroeid met prachtige flora en founa. En, mijn eerste kangoeroe is een feit! Zonder enige argwaan bleef hij/zij verder eten. Wat verderop zat een groepje van 3. WIJS!
Erna nam Simon ons mee naar The Mountains. Eerst enkele dorpjes doorkruisen voordat we aan onze ontdekkingstocht konden beginnen. We stopten enkele keren om het uitzicht te spotten, een mooi zicht over de vallei waar beneden regenwoud is. Mooi zou het geweest zijn moest er geen mist zijn. Een witte muur verpeste ons uitzicht. En neen, het klaarde niet op. Integendeel, er kwam regen bij. Echt balen, want zoals je op internet kan vinden zijn The B M prachtig!
Gezien de weersomstandigen niets waren, werd er snel gelunched (veel te duur voor iets slechts). 's Namiddags trokken we het regenwoud in. En REGENwoud was het. Door de regen en een bijna platte camerabatterij zijn het aantal foto's beperkt.
We zagen het bos door de bomen niet meer (of is het omgekeerd?) en waren wat verveeld door het slechte weer dus troken we richting 'exit' waar we ons met de lotgenoten vervoegden.
Voordeel van de regen: het woud stond in bloei en dus op zijn mooist. Ik zal maar aan de voordelen denken...
Een 2 uur durende terugrit bracht ons naar de hostel waar we 's avonds met onze kamergenoten een kaartspel speelden. Ook fijn!
PS: dinosaurussen zijn de max!
--------------------------------------------------------------------
15-20-'09, zondag, dag 7
Op deze 7de dag van de week, en inmiddels een week weg van het Belgenlandje, sliep ik uit. 9.45 AM werden we wakker, net te laat voor het ontbijt. Dus maar naar de winkel om zelf wat samen te stellen. De keuze was snel gemaakt bij het zien van – jawel – Cote d'Or! Broodje toasten, chocolade erop... mmmm....
“Het is niet omdat het zondag is, de 7de dag van de week en inmiddels een week weg van het Belgenlandje, dat we niets gaan doen”, zeiden we tegen elkander. Dus trokken we door China Town naar een overdekte markt. Net zoals ze er veel in de toeristische delen van Turkije hebben ('I give you good price'), maar dan vol met Aziaten. Het was druk, heel druk! Ik kocht nieuwe slippers en een pet (de 1ste in mijn hele leven), iets wat ik goed zal kunen bezigen in de woestijn waar we vrijdag naartoe trekken.
Oogjes dicht, snaveltjes toe!
zondag 1 maart 2009
Korte update
Momenteel - maandag - in Brisbane. Morgen en overmorgen 2 dagen naar Moreton Island, het grootste zandeiland ter wereld. Donderdag hier vertrekken, richting Byron Bay.
Zaterdag kwamen we hier toe en verkenden we wat de stad. Het is warm, dus we houden het rustig.
Later meer nieuws.
Foto's oploaden lukt niet altijd. Enkele foto's van de tour zijn te vinden op Facebook.
Getekend,
Jolien
Zaterdag kwamen we hier toe en verkenden we wat de stad. Het is warm, dus we houden het rustig.
Later meer nieuws.
Foto's oploaden lukt niet altijd. Enkele foto's van de tour zijn te vinden op Facebook.
Getekend,
Jolien
Sydney, dag 8
16-2'9, maandag, dag 8
7.30 AM
Uitgeslapen, luisterend naar de mp3. Onze Franse kamergenoten verhuisden naar een andere kamer, waardoor er enkele bedden vrij waren. Klokslag 7.32 AM gaat de deur open en begroet ik de nieuweling, een Zweed deze keer.
Ik nuttig wat later mijn laatste ontbijt in Sydney. De plannen voor vandaag: 'Sydney Aquarium'. Inmiddels zijn de andere leggen bedden ingenomen.
Joke en ik gaan even langs de bank en meeten de anderen aan de aquarium. Jah, mooi maar vissen zijn ook maar vissen, ook hier in Australie (zou de mijjnen eigenlijk nog leven?). De zon toont zich van zijn beste kant dus het moment om de nieuwelingen mee te nemen naar de stad. Als echte kenners gaan we, langs de Opera House, naar de Botanic Gardens. Er was opeens weer regen dus huiswaarts keren was de beste optie. De rest van de namiddag vertoefden we opnieuw met de kamergenoten – een leuke bende is het.
Joke en ik legden de laatste hand aan de voorbereidingen voor de trip naar Adelaide en die van Adelaide naar Alice Springs. Avondactiviteit: kaarten met de kamergenoten. Het was kaas- en wijnavond in de hostel, waarbij voornamelijk de 'goon' (goedkope wijn uit van die dozen) soldaat werd gemaakt. Er werden weddenschappen tussen de Hollandse en de Zweed, die er net een tocht van 33u had opzitten, gesloten: nachtje doorsteken... Het was snel duidelijk wie dat zou winnen.
Ook niet onbelangrijk voor ons was het herorganiseren en opnieuw in- en uitpakken van de rugzak. Conclusie: veel te veel kleren mee! Dit weet ik alvast voor de volgende trip.
We zeiden 'slaapwel, salut en tot de volgende' en vielen snel in slaap.
7.30 AM
Uitgeslapen, luisterend naar de mp3. Onze Franse kamergenoten verhuisden naar een andere kamer, waardoor er enkele bedden vrij waren. Klokslag 7.32 AM gaat de deur open en begroet ik de nieuweling, een Zweed deze keer.
Ik nuttig wat later mijn laatste ontbijt in Sydney. De plannen voor vandaag: 'Sydney Aquarium'. Inmiddels zijn de andere leggen bedden ingenomen.
Joke en ik gaan even langs de bank en meeten de anderen aan de aquarium. Jah, mooi maar vissen zijn ook maar vissen, ook hier in Australie (zou de mijjnen eigenlijk nog leven?). De zon toont zich van zijn beste kant dus het moment om de nieuwelingen mee te nemen naar de stad. Als echte kenners gaan we, langs de Opera House, naar de Botanic Gardens. Er was opeens weer regen dus huiswaarts keren was de beste optie. De rest van de namiddag vertoefden we opnieuw met de kamergenoten – een leuke bende is het.
Joke en ik legden de laatste hand aan de voorbereidingen voor de trip naar Adelaide en die van Adelaide naar Alice Springs. Avondactiviteit: kaarten met de kamergenoten. Het was kaas- en wijnavond in de hostel, waarbij voornamelijk de 'goon' (goedkope wijn uit van die dozen) soldaat werd gemaakt. Er werden weddenschappen tussen de Hollandse en de Zweed, die er net een tocht van 33u had opzitten, gesloten: nachtje doorsteken... Het was snel duidelijk wie dat zou winnen.
Ook niet onbelangrijk voor ons was het herorganiseren en opnieuw in- en uitpakken van de rugzak. Conclusie: veel te veel kleren mee! Dit weet ik alvast voor de volgende trip.
We zeiden 'slaapwel, salut en tot de volgende' en vielen snel in slaap.
Abonneren op:
Posts (Atom)
+2.jpg)