23-04-’09, donderdag, dag 74
In tegenstelling tot de voorbije dagen is het weer nu aan de mindere kant. De zon schijnt, maar er steekt een windje op. Zolang het maar geen zuidenwind is, is het oké want anders is het koud. De zuidpool is vlakbij, weet je wel.
Het weer zal er niet op verbeteren, nu we al een maand in de herfst zitten. Dus gelieve geen smsjes, mailtjes,… te sturen hoe mooi het weer daar wel in en hoe leuk de bbq’s zijn. Dank u.
Maar om verder te gaan…
Voor het eerst besefte ik dat ik niet alleen in Australië heb rondgereisd (‘backpack part I’ zit er al op, ‘part II’ staat nog voor de deur) en gewerkt, maar ook effectief heb gewoond. Ha! Dat was me blijkbaar nog niet duidelijk. Nu ik de dagelijkse wandeling weer een paar keer gedaan heb en vertrouwde gezichten tegenkom, is het ‘woonbesef’ er meer en meer.
Flo en ik maken broodpudding met restanten wat ooit een Grieks paasbrood was. Kaneel, appel- en banaanstukjes, melk en wat suiker erbij en smullen maar!
Eenmaal de kindjes in bed liggen, is het ‘girlsnight’. We trekken een fles lekkere bubbels open, vreten chocolade, kleuren ons haar (ik doe mee) en roddelen erop los. Dolletjes!
--------------------------------------------------------------------
24-04-’09, vrijdag, dag 75
Voor het eerst sinds een maand sla ik de ochtendwandeling over en breng Hannelore met de auto naar school. Het regent namelijk en als er iets is dat ik niet fijn vind, is het wel regen.
Ik rijd, met Flo op de achterbank, door naar het Greensborough Plaza (winkelcentra in Greensborough, wat vrij logisch is) en koop een draagbare harde schijf.
Flo wordt echter te lastig waardoor huiswaarts keren de enige oplossing is.
Deze middag komt Jonathan van Sydney aan. Hij is een danspartner van Marjolijn en samen gaan ze volgend weekend aan de danscompetitie meedoen.
’s Avonds komen Lynda en Warren (of hoe schrijf je dat?) ook eten, lekker Vietnamees. Zij trekken er ’s avonds op uit en placeren verschillende danskes. Kwestie van er in te komen hé.
--------------------------------------------------------------------
25-04-’09, zaterdag, dag 76
25 april, Anzac-day. De dag waarop Australische en Nieuw-Zeelandse soldaten worden herdacht die in WOI vochten in Turkije. Een publieke verlofdag en dus geen gym.
M’lijn gaat met Jonathan dansen bij haar vaste danspartner. Ik blijf met de pagaders thuis en we knutselen erop los! En na knutselen volgt het opruimen, wat een heuse klus blijkt te zijn. Mooi maar voldaan ploffen we erna neer in de zetel en kijken we naar ‘Dora, superbabies’. De max!
--------------------------------------------------------------------
26-04-’09, zondag, dag 77
We trekken er met zijn allen op uit om stof te kopen. Stof om op Jonathan’s shirt te naaien zodat het mooi past bij Marjolijn’s kleed. Lynda is ook van de partij en wat blijkt? Zij kan kleren maken. Dat treft want ik wil kleren leren maken. Missie voor de komende 4 maanden: jurk en rok leren maken.
Terwijl Flo zijn noodzakelijk middagdutje doet, oefenen M’lijn en Jonathan nogmaals hun dansen. Ik kijk en zie dat het goed is!
’s Avonds gaan ze opnieuw dansen. Ik blijf thuis en vul de blog aan.
zondag 26 april 2009
dinsdag 21 april 2009
Watsonia, dag 69 tem 73
18-04-’09, zaterdag, dag 69
Flo blijft thuis bij moeke en papa, Joke en ik brengen Hannelore naar de gym. Terwijl laatstgenoemde haar energie kwijtspeelt, gaan wij shoppen. Leuk om niet constant rond te moeten kijken of ‘de kleinen’ wegloopt.
Verder verloopt de dag rustig: Joke doet haar was, strijkt en maakt haar backpack klaar. ’s Avonds maakt ze haar wereldbekende lasagne, deelt ze cadeautjes uit aan de familie Dielkens-Kindt en drinken we een glaasje op haar en haar verder backpackersbestaan.
Voor het laatst kijken we naar enkele afleveringen van Friends en naar een film waarvan de naam vergeten mag – ik bedoel: moet – worden.
--------------------------------------------------------------------
19-04-’09, zondag, dag 70
5.15 AM gaat de wekker af. Ik draai me nog even om.
5.25 AM gaat de wekker af. Ik sta op, kleed me aan, kijk in de spiegel, denk ‘oei’, eet een appel, kijkt achter me, zie Joke, ga naar de auto, help met Joke’s backpack in te laden, open de poort, start de auto en rijd.
Een half uur later komen we half slapend aan op de luchthaven. Iets later is haar (lees: Joke’s) vlucht naar Brisbane dus lang wachten hoeft ze niet. Een kus en knuffel (met de armen rond de backpack – het voelt wat als Jelle), ‘veilige rit en veel plezier op de farm jij boerenvrouwtje!’
Opnieuw een half uur later kruip ik terug in mijn bed. Dit is een uur waarop ik anders na het uitgaan onder de wol kruip. Alleen is de situatie nu wat anders.
Ik word – 2 uur later – wakker van het gelach van Florian, gepraat van Hannelore en stoelenverschuif van de ouders. Tijd dus om op te staan en mijn bedje te vullen.
Danny moet vandaag weg en ook M’lijn moet enkele uren weg om haar danscapaciteiten verder op te krikken. Binnen twee weken heeft ze namelijk een danswedstrijd.
Een warme, mooie dag met een wandelingetje naar het park en spelen op de speeltuin.
’s Avonds trekken de ouders er op uit. Ik blijf naar goede gewoonte thuis en waak met mijn leven over het huis en kindertjes.
--------------------------------------------------------------------
20-04-’09, maandag, dag 71
De paasvakantie zit erop. Tijd om de schooltas uit de kast te halen. ‘En vergeet je uniform niet Hannelore!’.
Vanaf nu telkens weer de ochtendlijke wandeling. Goed voor de conditie en bloedcirculatie. De route door het park is nog steeds dezelfde. Flo noemt de boomstronk nog steeds ‘kijk, een koala’ en blijft verbaasd over de vogels die langs alle kanten zich van hun beste kant laten tonen. Kaketoe’s maken een vreselijk geluid, neem het van mij aan. Mijn voorkeur gaat uit naar de kleine papegaaitjes, die met groene, rode, gele en blauwe veren.
Jawel, onze goede vriend ‘meneer de oversteekman’ is ook weer van de partij. Met zijn ‘stop’-bord en fluitje in aanslag doet hij alle auto’s stoppen in de buurt van de school. Tot op 2 km van de school zijn ze te vinden, deze mannetjes/vrouwtjes. Van veiligheid gesproken.
Het is maandag en wat is er op maandag te doen op school? Jawel, assembly. Alle kinderen verzamelen weer in de sportzaal, zingen het volkslied – ook de vaders, moeders en grootouders aan de zijlijn doen goed mee (met alle respect, maar het blijft grappig om zien) – de directrice heeft verse informatie mee (‘we gaan verbouwen’, ‘er komen goochelaars tijdens de education week’, ‘we nodigen alle ouders en aanverwanten uit voor het rock concert in mei’,’blabla’,…)
Opnieuw een stralende dag! Volgens Fox Radio is het zo’n 22°. Ja, mijn gat! ’t Is zeker 27°, of het voelt althans zo. Ik geniet dus volop en laat mijn lijf nog wat bijbruinen.
Buiten dat weinig veranderingen. Spelen met Flo is zowel op maandag als op dinsdag als op woensdag als op… ongeveer hetzelfde. Eens fietsen naar het park, voetballen, waterspelletjes,… Dat kereltje vermaakt zich goed.
--------------------------------------------------------------------
21-04-’09, dinsdag, dag 72
22-04-’09, woensdag, dag 73
Opstaan. Aankleden. Flo begroeten. Flo aankleden. Hannelore begroeten. Cornflakes klaarzetten. Boterhammen snijden. Lunch klaarmaken. Flo in de buddy zetten. Hannelore zeggen dat ze haar step mag nemen. Hannelore zeggen dat ze haar helm niet mag vergeten. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Hannelore uitwuiven.
Stappen. Stappen. Flo uit de buggy halen. Spelen. Spelen. Flo duwen op de schommel. Lezen. Spelen. Stappen. Stappen. Stappen. Deur openen. Buddy terugzetten. Spelen. Spelen. Boetseren. Smoothie maken. Springen op de trampoline. Smoothie opdrinken. Spelen. Tekenen. Eten. Flo klaarmaken voor zijn middagdutje. Zonnen. Lezen. Insmeren. Aankleden. Flo begroeten. Flo aankleden. Flo in de buddy zetten. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Hannelore begroeten. Praten met Lynda. Spelen. Spelen. Stappen. Stappen. Deur openen. Buddy terugzetten. Spelen. Springen op de trampoline. Eten klaarmaken. Eten. Opruimen. Smsen. Flo en Hannelore in bad steken. Flo in bed steken. Flo slaapwel wensen. Hannelore’s verhaaltje voorlezen. Hannelore slaapwel wensen. Internetten. Foto’s uploaden. Chatten. M’lijn begroeten. Weetjes uitwisselen. Afspraken maken. Friends bekijken. Skypen. Slapen.
Flo blijft thuis bij moeke en papa, Joke en ik brengen Hannelore naar de gym. Terwijl laatstgenoemde haar energie kwijtspeelt, gaan wij shoppen. Leuk om niet constant rond te moeten kijken of ‘de kleinen’ wegloopt.
Verder verloopt de dag rustig: Joke doet haar was, strijkt en maakt haar backpack klaar. ’s Avonds maakt ze haar wereldbekende lasagne, deelt ze cadeautjes uit aan de familie Dielkens-Kindt en drinken we een glaasje op haar en haar verder backpackersbestaan.
Voor het laatst kijken we naar enkele afleveringen van Friends en naar een film waarvan de naam vergeten mag – ik bedoel: moet – worden.
--------------------------------------------------------------------
19-04-’09, zondag, dag 70
5.15 AM gaat de wekker af. Ik draai me nog even om.
5.25 AM gaat de wekker af. Ik sta op, kleed me aan, kijk in de spiegel, denk ‘oei’, eet een appel, kijkt achter me, zie Joke, ga naar de auto, help met Joke’s backpack in te laden, open de poort, start de auto en rijd.
Een half uur later komen we half slapend aan op de luchthaven. Iets later is haar (lees: Joke’s) vlucht naar Brisbane dus lang wachten hoeft ze niet. Een kus en knuffel (met de armen rond de backpack – het voelt wat als Jelle), ‘veilige rit en veel plezier op de farm jij boerenvrouwtje!’
Opnieuw een half uur later kruip ik terug in mijn bed. Dit is een uur waarop ik anders na het uitgaan onder de wol kruip. Alleen is de situatie nu wat anders.
Ik word – 2 uur later – wakker van het gelach van Florian, gepraat van Hannelore en stoelenverschuif van de ouders. Tijd dus om op te staan en mijn bedje te vullen.
Danny moet vandaag weg en ook M’lijn moet enkele uren weg om haar danscapaciteiten verder op te krikken. Binnen twee weken heeft ze namelijk een danswedstrijd.
Een warme, mooie dag met een wandelingetje naar het park en spelen op de speeltuin.
’s Avonds trekken de ouders er op uit. Ik blijf naar goede gewoonte thuis en waak met mijn leven over het huis en kindertjes.
--------------------------------------------------------------------
20-04-’09, maandag, dag 71
De paasvakantie zit erop. Tijd om de schooltas uit de kast te halen. ‘En vergeet je uniform niet Hannelore!’.
Vanaf nu telkens weer de ochtendlijke wandeling. Goed voor de conditie en bloedcirculatie. De route door het park is nog steeds dezelfde. Flo noemt de boomstronk nog steeds ‘kijk, een koala’ en blijft verbaasd over de vogels die langs alle kanten zich van hun beste kant laten tonen. Kaketoe’s maken een vreselijk geluid, neem het van mij aan. Mijn voorkeur gaat uit naar de kleine papegaaitjes, die met groene, rode, gele en blauwe veren.
Jawel, onze goede vriend ‘meneer de oversteekman’ is ook weer van de partij. Met zijn ‘stop’-bord en fluitje in aanslag doet hij alle auto’s stoppen in de buurt van de school. Tot op 2 km van de school zijn ze te vinden, deze mannetjes/vrouwtjes. Van veiligheid gesproken.
Het is maandag en wat is er op maandag te doen op school? Jawel, assembly. Alle kinderen verzamelen weer in de sportzaal, zingen het volkslied – ook de vaders, moeders en grootouders aan de zijlijn doen goed mee (met alle respect, maar het blijft grappig om zien) – de directrice heeft verse informatie mee (‘we gaan verbouwen’, ‘er komen goochelaars tijdens de education week’, ‘we nodigen alle ouders en aanverwanten uit voor het rock concert in mei’,’blabla’,…)
Opnieuw een stralende dag! Volgens Fox Radio is het zo’n 22°. Ja, mijn gat! ’t Is zeker 27°, of het voelt althans zo. Ik geniet dus volop en laat mijn lijf nog wat bijbruinen.
Buiten dat weinig veranderingen. Spelen met Flo is zowel op maandag als op dinsdag als op woensdag als op… ongeveer hetzelfde. Eens fietsen naar het park, voetballen, waterspelletjes,… Dat kereltje vermaakt zich goed.
--------------------------------------------------------------------
21-04-’09, dinsdag, dag 72
22-04-’09, woensdag, dag 73
Opstaan. Aankleden. Flo begroeten. Flo aankleden. Hannelore begroeten. Cornflakes klaarzetten. Boterhammen snijden. Lunch klaarmaken. Flo in de buddy zetten. Hannelore zeggen dat ze haar step mag nemen. Hannelore zeggen dat ze haar helm niet mag vergeten. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Hannelore uitwuiven.
Stappen. Stappen. Flo uit de buggy halen. Spelen. Spelen. Flo duwen op de schommel. Lezen. Spelen. Stappen. Stappen. Stappen. Deur openen. Buddy terugzetten. Spelen. Spelen. Boetseren. Smoothie maken. Springen op de trampoline. Smoothie opdrinken. Spelen. Tekenen. Eten. Flo klaarmaken voor zijn middagdutje. Zonnen. Lezen. Insmeren. Aankleden. Flo begroeten. Flo aankleden. Flo in de buddy zetten. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Stappen. Hannelore begroeten. Praten met Lynda. Spelen. Spelen. Stappen. Stappen. Deur openen. Buddy terugzetten. Spelen. Springen op de trampoline. Eten klaarmaken. Eten. Opruimen. Smsen. Flo en Hannelore in bad steken. Flo in bed steken. Flo slaapwel wensen. Hannelore’s verhaaltje voorlezen. Hannelore slaapwel wensen. Internetten. Foto’s uploaden. Chatten. M’lijn begroeten. Weetjes uitwisselen. Afspraken maken. Friends bekijken. Skypen. Slapen.
vrijdag 17 april 2009
Watsonia, dag 65 tem 68
14-04-’09, dinsdag, dag 65
Het belooft een zonnige dag te worden dus trekken we gepakt en gezakt naar de zee. St-Kilda is op een goede 30min bereikt. Voorlopig is het nog rustig op het strand. Geleidelijk aan volgen anderen ons voorbeeld. Net zoals er veel mensen zijn, zijn er veel kwallen te bespeuren. Opletten geblazen bij het zwemmen dus!
Na enkele uurtjes houden we het zwemmen, spelen, zonnen en zandkastelen maken voor bekeken en trakteren we de kindjes en onszelf op een welverdiend ijsje. Nog even langs de patisserie om een lekker appeltaartje voor mezelf en een groot stuk chocoladebiscuit voor Joke. “Dit is écht de laatste keer dat we zoveel calorieën opnemen”, maken we onszelf wijs.
Een leuke dag was het. De douche nadien is heerlijk. De taartjes smaken naar meer. We zijn weer een kilo bijgekomen. En Justin speelt goed zijn rol in ‘Alfa Dog’.
--------------------------------------------------------------------
15-04-’09, woensdag, dag 66
Ik word wakker van hevige wind en harde regenval. Oh nee, de herfst is er weer. Het typische Melbourne-weer komt zich tonen. Gelukkig verandert het gedurende de dag wat maar optimaal bruin-bakken-weer wordt het vandaag helaas niet.
Joke trekt de stad in. Ze heeft een sticker en stempel voor in voor haar visum nodig zodat ze kan werken.
Ik blijf met de ukkies thuis.
“Ik heb zin om naar de Charlatan te gaan”, zeg ik tegen Joke wanneer de kindjes in bed liggen. Onze blikken kruisen elkaar en denken hetzelfde: “laten we iets gaan drinken!” Klokslag half 9 verlaten we – in onze mooiste outfit en lichtjes opgemaakt – de woonst.
Na even zoeken vinden we parkeerplaats in hartje Melbourne. Nog wat later heffen we het glas op onze avond uit. En nog wat later komt ook Tan er bij. Het is haar laatste avond in Melbourne. Vervelende OZ’ers komen bij ons zitten maar al snel hebben ze door dat hun afwezigheid meer geapprecieerd wordt. Erg subtiel ben ik ook niet.
We zetten Tan af op haar slaapplaats. Deze week woonde ze met 2 Nederlanders in een huis van een OZ’ster die zelf de wijde wereld aan het verkennen is. Toffe knullen. Met de ene, Harold, trekt Tanika morgen naar Cairns. De anderen, Sander, blijft hier nog een maand. Prima dus voor mij, want nu heb ik een vriendje bij om eens met af te spreken.
Was leuk om er eens een avondje tussen uit te zijn. Meer van dat!
--------------------------------------------------------------------
16-04-’09, donderdag, dag 67
Ai! Mijn hoofd doet wat zeer. Kleine tumor waarneembaar.
Na een stevig ontbijt is dat helemaal verholpen en start de dag.
Weinig gebeurtenissen. Een filmpje ’s avonds, een spelletje overdag, een badje ’s avonds.
--------------------------------------------------------------------
17-04-’09, vrijdag, dag 68
Vandaag komt M’lijn terug naar huis. Ruim op tijd komen we ’s ochtends in Melbourne airport aan. Mensen komen en gaan.
Heel even, slechts een fractie van een seconde, wil ik naar huis. Overal waar je kijkt, zie je omhelzende mensen en traantjes van tevredenheid. Nota aan mezelf: vermijd luchthavens..
Het wachten duurt langer dan verwacht. Saai! Maar dan opeens komt ze er aan. De kindjes roepen en lopen in moeke’s armen. Schoon, schoon…
15 minuten na thuiskomst is de keukentafel bezaaid met cadeautjes. Cadeautjes voor de kindjes, cadeautjes voor Danny, cadeautjes voor zichzelf, cadeautjes voor vrienden, cadeautjes voor ons. Een mooi Mexicaanse halsketting maakt mijn hals nu nog mooier.
Verder een rustige dag. Boodschappen doen, verhalen vertellen, foto’s bekijken.
Het belooft een zonnige dag te worden dus trekken we gepakt en gezakt naar de zee. St-Kilda is op een goede 30min bereikt. Voorlopig is het nog rustig op het strand. Geleidelijk aan volgen anderen ons voorbeeld. Net zoals er veel mensen zijn, zijn er veel kwallen te bespeuren. Opletten geblazen bij het zwemmen dus!
Na enkele uurtjes houden we het zwemmen, spelen, zonnen en zandkastelen maken voor bekeken en trakteren we de kindjes en onszelf op een welverdiend ijsje. Nog even langs de patisserie om een lekker appeltaartje voor mezelf en een groot stuk chocoladebiscuit voor Joke. “Dit is écht de laatste keer dat we zoveel calorieën opnemen”, maken we onszelf wijs.
Een leuke dag was het. De douche nadien is heerlijk. De taartjes smaken naar meer. We zijn weer een kilo bijgekomen. En Justin speelt goed zijn rol in ‘Alfa Dog’.
--------------------------------------------------------------------
15-04-’09, woensdag, dag 66
Ik word wakker van hevige wind en harde regenval. Oh nee, de herfst is er weer. Het typische Melbourne-weer komt zich tonen. Gelukkig verandert het gedurende de dag wat maar optimaal bruin-bakken-weer wordt het vandaag helaas niet.
Joke trekt de stad in. Ze heeft een sticker en stempel voor in voor haar visum nodig zodat ze kan werken.
Ik blijf met de ukkies thuis.
“Ik heb zin om naar de Charlatan te gaan”, zeg ik tegen Joke wanneer de kindjes in bed liggen. Onze blikken kruisen elkaar en denken hetzelfde: “laten we iets gaan drinken!” Klokslag half 9 verlaten we – in onze mooiste outfit en lichtjes opgemaakt – de woonst.
Na even zoeken vinden we parkeerplaats in hartje Melbourne. Nog wat later heffen we het glas op onze avond uit. En nog wat later komt ook Tan er bij. Het is haar laatste avond in Melbourne. Vervelende OZ’ers komen bij ons zitten maar al snel hebben ze door dat hun afwezigheid meer geapprecieerd wordt. Erg subtiel ben ik ook niet.
We zetten Tan af op haar slaapplaats. Deze week woonde ze met 2 Nederlanders in een huis van een OZ’ster die zelf de wijde wereld aan het verkennen is. Toffe knullen. Met de ene, Harold, trekt Tanika morgen naar Cairns. De anderen, Sander, blijft hier nog een maand. Prima dus voor mij, want nu heb ik een vriendje bij om eens met af te spreken.
Was leuk om er eens een avondje tussen uit te zijn. Meer van dat!
--------------------------------------------------------------------
16-04-’09, donderdag, dag 67
Ai! Mijn hoofd doet wat zeer. Kleine tumor waarneembaar.
Na een stevig ontbijt is dat helemaal verholpen en start de dag.
Weinig gebeurtenissen. Een filmpje ’s avonds, een spelletje overdag, een badje ’s avonds.
--------------------------------------------------------------------
17-04-’09, vrijdag, dag 68
Vandaag komt M’lijn terug naar huis. Ruim op tijd komen we ’s ochtends in Melbourne airport aan. Mensen komen en gaan.
Heel even, slechts een fractie van een seconde, wil ik naar huis. Overal waar je kijkt, zie je omhelzende mensen en traantjes van tevredenheid. Nota aan mezelf: vermijd luchthavens..
Het wachten duurt langer dan verwacht. Saai! Maar dan opeens komt ze er aan. De kindjes roepen en lopen in moeke’s armen. Schoon, schoon…
15 minuten na thuiskomst is de keukentafel bezaaid met cadeautjes. Cadeautjes voor de kindjes, cadeautjes voor Danny, cadeautjes voor zichzelf, cadeautjes voor vrienden, cadeautjes voor ons. Een mooi Mexicaanse halsketting maakt mijn hals nu nog mooier.
Verder een rustige dag. Boodschappen doen, verhalen vertellen, foto’s bekijken.
donderdag 16 april 2009
maandag 13 april 2009
Watsonia, dag 62 tem 64
11-04-’09, zaterdag, dag 62
We spreken af met de moeder, Sue, van klasgenootje Tamara om samen te gaan zwemmen. Het is bewolkt dus laat het ons niet toe om buiten te zwemmen.
Vol enthousiasme schiet Hanne haar op de glijbaan, waar ze de komende 2u welgeteld 1u27min op vertoeven zal. Ook Flo vindt de glijbaan een leuk iets.
We houden het – terwijl Flo’s pamper explodeert – voor bekeken na 2u ploeteren in het water.
Joke bakt lekkere pannenkoeken die gretig naar binnen worden gewerkt door 4 hongerige monden.
’s Avonds bekijken wij een geweldige ‘familiefilm’; over weerwolven en zusterliefde: zo belachelijk dat het grappig wordt. De perfecte ontspanning!
--------------------------------------------------------------------
12-04-’09, zondag, dag 63
Een zingende Flo om 6.30 AM. Hanne beantwoordt al zingend.
Rondlopende kindertjes om 7.30 AM. De isolatie van het huis is niet zoals bij ons.
Ruziënde koters om 8.30 AM. De paashaas denkt er sterk aan om dit huisje voorbij te lopen.
Flo doet een middagdutje, Hanne leest in mijn dagboek mee (goed dat ze mijn geschrift niet kan lezen), wij genieten samen van de zon.
We wassen ons, trekken onze mooiste kleren aan (lekker luchtig want het is bijna 30°), kammen onze haartjes strak – met een mooie zijscheiding wat Flo beeldig staat! – en gaan naar Lynda en haar kroost. Op ons paasbest (pasen… paasbest… ha ha ha!) komen we daar aan.
Eerst en vooral tijd om eitjes te rapen! 100’n zijn er te zoeken, na een uur vindt Jack – zoontje van – er nog. De volwassenen aperitieven intussen en snijden brood en groenten. Vader Michael steekt de barbie aan en houdt alles – zoals een man het hoort te doen – alles onder controle.
We kletsen, kijken hoe Flo zichzelf eten geeft (met de helikopter), lachen en hebben plezier. Het verliep vlotter dan we hadden gedacht, fijn zo!
Het is al na bedtijd wanneer we Michael, Lynda, Jack en Jayda uitwuiven. We spreken af om volgende week samen ergens naartoe te trekken met de ukkies.
’s Avonds wat Skypen en internetgedoe.
--------------------------------------------------------------------
13-04-’09, maandag, dag 64
Warme dag. Rustige dag. Een dag waarop alle winkels gesloten zijn. De dag waarop Danny ’s avonds thuis komt. Een dag waarop paaseitjes gegeten worden.
Rustige, goede dag.
We spreken af met de moeder, Sue, van klasgenootje Tamara om samen te gaan zwemmen. Het is bewolkt dus laat het ons niet toe om buiten te zwemmen.
Vol enthousiasme schiet Hanne haar op de glijbaan, waar ze de komende 2u welgeteld 1u27min op vertoeven zal. Ook Flo vindt de glijbaan een leuk iets.
We houden het – terwijl Flo’s pamper explodeert – voor bekeken na 2u ploeteren in het water.
Joke bakt lekkere pannenkoeken die gretig naar binnen worden gewerkt door 4 hongerige monden.
’s Avonds bekijken wij een geweldige ‘familiefilm’; over weerwolven en zusterliefde: zo belachelijk dat het grappig wordt. De perfecte ontspanning!
--------------------------------------------------------------------
12-04-’09, zondag, dag 63
Een zingende Flo om 6.30 AM. Hanne beantwoordt al zingend.
Rondlopende kindertjes om 7.30 AM. De isolatie van het huis is niet zoals bij ons.
Ruziënde koters om 8.30 AM. De paashaas denkt er sterk aan om dit huisje voorbij te lopen.
Flo doet een middagdutje, Hanne leest in mijn dagboek mee (goed dat ze mijn geschrift niet kan lezen), wij genieten samen van de zon.
We wassen ons, trekken onze mooiste kleren aan (lekker luchtig want het is bijna 30°), kammen onze haartjes strak – met een mooie zijscheiding wat Flo beeldig staat! – en gaan naar Lynda en haar kroost. Op ons paasbest (pasen… paasbest… ha ha ha!) komen we daar aan.
Eerst en vooral tijd om eitjes te rapen! 100’n zijn er te zoeken, na een uur vindt Jack – zoontje van – er nog. De volwassenen aperitieven intussen en snijden brood en groenten. Vader Michael steekt de barbie aan en houdt alles – zoals een man het hoort te doen – alles onder controle.
We kletsen, kijken hoe Flo zichzelf eten geeft (met de helikopter), lachen en hebben plezier. Het verliep vlotter dan we hadden gedacht, fijn zo!
Het is al na bedtijd wanneer we Michael, Lynda, Jack en Jayda uitwuiven. We spreken af om volgende week samen ergens naartoe te trekken met de ukkies.
’s Avonds wat Skypen en internetgedoe.
--------------------------------------------------------------------
13-04-’09, maandag, dag 64
Warme dag. Rustige dag. Een dag waarop alle winkels gesloten zijn. De dag waarop Danny ’s avonds thuis komt. Een dag waarop paaseitjes gegeten worden.
Rustige, goede dag.
vrijdag 10 april 2009
Watsonia, dag 59 tem 61
08-04-’09, woensdag, dag 59
Vroeg in de ochtend en met voldoende decibels vertrekt Danny naar Sydney. 6 dagen weg voor zijn werk. Joke en ik nemen het volledige huishouden op ons.
Helmen, check! Fietsen, check! Harde banden, check! Boodschappenlijst, check! Conditie, hmmm…
‘k Ben geen fan van de fiets waar ik op moet rijden: half vooroverhangend met een wiebelende Flo achterop.
Nou goed, na wat gepuf en geroep dat Hanne aan de kant moet fietsen komen we aan in het dorpje waar we onze boodschappen doen. We herladen onze batterijen en keren huiswaarts; met de koters trek ik nog even naar het park, waar ze hun laatste restje energie verliezen op de speeltuin.
Een jammie lasagne vult onze magen. Ik zei het al: Joke moet een resto openen.
--------------------------------------------------------------------
09-04-’09, donderdag, dag 60
2 maand geleden kwamen we in OZ aan. Wat gaan de dagen snel vooruit…
Een rustige voormiddag met gezelschapspelletjes.
Hanne kijkt al van 9 AM uit naar 1 PM, het uur dat Lynda komt om inkopen te doen. Niet dat inkopen doen zo speciaal is, maar zoals het gezegde luidt: een kinderhand is snel gevuld.
Flo doet een middagdutje, Hanne gaat met me mee winkelen. Zondag houden we een barbie, dus slaan we de nodige groenten, vlees en vis in.
De weergoden zijn ons de afgelopen dagen weer gunstig: bikini’s worden bovengehaald, waterspelletjes worden gespeeld. Het spaart ons een bad uit. Dolletjes!
--------------------------------------------------------------------
10-04-’09, vrijdag, dag 61
Rustige dag met weinig nieuwtjes.
Vroeg in de ochtend en met voldoende decibels vertrekt Danny naar Sydney. 6 dagen weg voor zijn werk. Joke en ik nemen het volledige huishouden op ons.
Helmen, check! Fietsen, check! Harde banden, check! Boodschappenlijst, check! Conditie, hmmm…
‘k Ben geen fan van de fiets waar ik op moet rijden: half vooroverhangend met een wiebelende Flo achterop.
Nou goed, na wat gepuf en geroep dat Hanne aan de kant moet fietsen komen we aan in het dorpje waar we onze boodschappen doen. We herladen onze batterijen en keren huiswaarts; met de koters trek ik nog even naar het park, waar ze hun laatste restje energie verliezen op de speeltuin.
Een jammie lasagne vult onze magen. Ik zei het al: Joke moet een resto openen.
--------------------------------------------------------------------
09-04-’09, donderdag, dag 60
2 maand geleden kwamen we in OZ aan. Wat gaan de dagen snel vooruit…
Een rustige voormiddag met gezelschapspelletjes.
Hanne kijkt al van 9 AM uit naar 1 PM, het uur dat Lynda komt om inkopen te doen. Niet dat inkopen doen zo speciaal is, maar zoals het gezegde luidt: een kinderhand is snel gevuld.
Flo doet een middagdutje, Hanne gaat met me mee winkelen. Zondag houden we een barbie, dus slaan we de nodige groenten, vlees en vis in.
De weergoden zijn ons de afgelopen dagen weer gunstig: bikini’s worden bovengehaald, waterspelletjes worden gespeeld. Het spaart ons een bad uit. Dolletjes!
--------------------------------------------------------------------
10-04-’09, vrijdag, dag 61
Rustige dag met weinig nieuwtjes.
Watsonia, dag 54 tem 58
03-04-’09, vrijdag, dag 54
Opnieuw een stralende dag! Maar wat in België vaak het geval is, is hier in Melbourne ook: na enkele dagen warme temperaturen is er regen. Veel regen! Het valt met bakken uit de lucht en op 2 minuten ben je door en door nat.
Nou goed,
vandaag heeft vader Danny een – 2 wekelijks – optreden van zijn werk (het leger). Met Florian gaan we de boel even checken – misschien zijn er mooie militairkes te spotten. Van dit laatste niets te bespeuren. Wel zien we veel oude mensen (ze komen met bussen van het home), al dan niet slapend.
Zodra het orkest – met Danny aan de trompet – in gang schiet, haalt Florian zijn beste dirigeerkunsten boven. Als een echte kenner zwieren zijn vingers van links naar rechts, van onder naar boven, mooi op het ritme van de muziek. De niet slapende oudjes vermaken zich enig!
School is vandaag vroeger uit; de vakantie start om 2.30 PM. Een extra speeltuinuurtje dus.
Verder een rustige avond met ‘One Tree Hill’ dichtbij.
--------------------------------------------------------------------
04-04-’09, zaterdag, dag 55
05-04-’09, zondag, dag 56
Weinig speciaals: gym, boodschappen, spelen, filmpjes bekijken terwijl het buiten regent…
Weinig soeps.
Over soep gesproken: Joke heeft lekkere pompoensoep gemaakt! Joke moet een restaurant openen, me dunkt.
--------------------------------------------------------------------
06-04-’09, maandag, dag 57
Tijd voor actie! Na 2 dagen rustig aan is het tijd om onze kop eens buiten te steken.
Ik maak de lunch, Joke laadt de auto in (regenjassen bij de hand) en weg zijn we! We gaan naar Collongton Children`s Farm. Deze keer geen OZ-dieren, maar echte Vlaamse beesten. Koeien, paarden, kippen, vette varkens, schapen, geiten en zelfs een kat (wat je hier overigens nergens tegenkomt). Florian vliegt op de beestjes af; ‘aaike doen’. Meneer heeft van niets schrik.
Na de voerdertijd trekken we huiswaarts. De kindjes worden moe, wij hebben onze Europese beesten nu ook weer gezien dus kunnen weer verder voor een tijdje.
’s Avonds starten we aan de reeksen van ‘Prison Break’ terwijl Danny gaat dirigeren.
--------------------------------------------------------------------
07-04-’09, dinsdag, dag 58
We zien het thuisblijven niet zitten, dus zoeken we enkele adresjes van speeltuinen op. We vinden een leuke, vlakbij Melbourne. Na een halfuurtje zijn we op onze bestemming en moeten we concluderen dat de speeltuin op het internet leuker beschreven werd dan ie eigenlijk is.
Nou goed, maakt voor de kindertjes niet uit. Zij amuseren zich sowieso. Hannelore, sociaal dat ze is, heeft al snel enkele speelkameraadjes gevonden om zich op, onder, tussen, bovenop alle klimtuigen te vermaken.
’s Avonds gaan we uit eten bij de Italiaan. De kookkunsten van de chef overtreffen gelukkig het geluid van de wenende Florian. Niet altijd een pretje om met kindjes op restaurant te gaan eten.
PS: Joke en ik hebben een leuk liedje dat we tegen niet-Nederlandstalige mensen kunnen zingen. Het gaat als volgt:
(naam) kan het niet aan. Hij/zij is mentaal te zwak. Fysiek is hij/zij een nul. Wenen, wenen, mama, papa, wenen!
HA!
Opnieuw een stralende dag! Maar wat in België vaak het geval is, is hier in Melbourne ook: na enkele dagen warme temperaturen is er regen. Veel regen! Het valt met bakken uit de lucht en op 2 minuten ben je door en door nat.
Nou goed,
vandaag heeft vader Danny een – 2 wekelijks – optreden van zijn werk (het leger). Met Florian gaan we de boel even checken – misschien zijn er mooie militairkes te spotten. Van dit laatste niets te bespeuren. Wel zien we veel oude mensen (ze komen met bussen van het home), al dan niet slapend.
Zodra het orkest – met Danny aan de trompet – in gang schiet, haalt Florian zijn beste dirigeerkunsten boven. Als een echte kenner zwieren zijn vingers van links naar rechts, van onder naar boven, mooi op het ritme van de muziek. De niet slapende oudjes vermaken zich enig!
School is vandaag vroeger uit; de vakantie start om 2.30 PM. Een extra speeltuinuurtje dus.
Verder een rustige avond met ‘One Tree Hill’ dichtbij.
--------------------------------------------------------------------
04-04-’09, zaterdag, dag 55
05-04-’09, zondag, dag 56
Weinig speciaals: gym, boodschappen, spelen, filmpjes bekijken terwijl het buiten regent…
Weinig soeps.
Over soep gesproken: Joke heeft lekkere pompoensoep gemaakt! Joke moet een restaurant openen, me dunkt.
--------------------------------------------------------------------
06-04-’09, maandag, dag 57
Tijd voor actie! Na 2 dagen rustig aan is het tijd om onze kop eens buiten te steken.
Ik maak de lunch, Joke laadt de auto in (regenjassen bij de hand) en weg zijn we! We gaan naar Collongton Children`s Farm. Deze keer geen OZ-dieren, maar echte Vlaamse beesten. Koeien, paarden, kippen, vette varkens, schapen, geiten en zelfs een kat (wat je hier overigens nergens tegenkomt). Florian vliegt op de beestjes af; ‘aaike doen’. Meneer heeft van niets schrik.
Na de voerdertijd trekken we huiswaarts. De kindjes worden moe, wij hebben onze Europese beesten nu ook weer gezien dus kunnen weer verder voor een tijdje.
’s Avonds starten we aan de reeksen van ‘Prison Break’ terwijl Danny gaat dirigeren.
--------------------------------------------------------------------
07-04-’09, dinsdag, dag 58
We zien het thuisblijven niet zitten, dus zoeken we enkele adresjes van speeltuinen op. We vinden een leuke, vlakbij Melbourne. Na een halfuurtje zijn we op onze bestemming en moeten we concluderen dat de speeltuin op het internet leuker beschreven werd dan ie eigenlijk is.
Nou goed, maakt voor de kindertjes niet uit. Zij amuseren zich sowieso. Hannelore, sociaal dat ze is, heeft al snel enkele speelkameraadjes gevonden om zich op, onder, tussen, bovenop alle klimtuigen te vermaken.
’s Avonds gaan we uit eten bij de Italiaan. De kookkunsten van de chef overtreffen gelukkig het geluid van de wenende Florian. Niet altijd een pretje om met kindjes op restaurant te gaan eten.
PS: Joke en ik hebben een leuk liedje dat we tegen niet-Nederlandstalige mensen kunnen zingen. Het gaat als volgt:
(naam) kan het niet aan. Hij/zij is mentaal te zwak. Fysiek is hij/zij een nul. Wenen, wenen, mama, papa, wenen!
HA!
donderdag 9 april 2009
Watsonia
Watsonia: een dorp te vergelijken met Beervelde, maar dan op de Australische manier (lees: wat uitgestrekter). Een IGA (Delhaize), enkele beenhouwerij (Stijntje versus Pascani), bakkerij (Hilde en Mario), postkantoor, benzinestation, een pub (den Pax, maar dan zonder paal).
Gezien jullie de blog toch continu bestoken met reacties (zeer fijn), ook nog even dit:
voor zij die mij willen overladen met (liefdes)brieven, cadeautjes en meer van dat:
1 adres:
7 Chappell Drive, Watsonia North, Victoria 3087, Australia.
Gezien jullie de blog toch continu bestoken met reacties (zeer fijn), ook nog even dit:
voor zij die mij willen overladen met (liefdes)brieven, cadeautjes en meer van dat:
1 adres:
7 Chappell Drive, Watsonia North, Victoria 3087, Australia.
Watsonia, dag 52 tem 53
01-04-’09, woensdag, dag 52
Healesville Sanctuary (www.zoo.org.au/HealesvilleSanctuary) staat vandaag op het programma. Oorspronkelijk plan was om deze OZ-diertjes te bezichtigen in de vakantie, maar nu Walt en mama Monique er toch naartoe trekken kunnen we evengoed mee.
Florian vindt de dieren de max! ‘Kokoala’ alom!
We zien emu’s, verschillende slangen- en hagedissensoorten, wakkere, etende en slapende koala’s, wombats, (levende) kangoeroe’s, walabi’s, een vogelshow, operatie van een gewonde kangoeroe,…
Een beetje zoals Park Paradisio (‘oh oh oh, Paradi-isio’), maar dan met OZ-dieren. Plezier voor het hele gezin!
We zijn net op tijd terug om Hannelore van school op te halen. Cadeautjes van oma in België worden uitgedeeld, dus blije gezichtjes all over the place. Bumba is in ons middel.
--------------------------------------------------------------------
02-04-’09, donderdag, dag 53
We spelen een spel vandaag! We spelen… ramptoeristje! Wij Belgen, ervaringloos met bosbranden, zijn toch wel curieus hoe het gebied er uit ziet. We gaan naar Kinglake, een dorpje/stadje dat voor een groot stuk afgebrand is. De bruine grondkleur loopt over in de verschroeide bomen. Huizen zijn afgebrand, alleen de – stenen – schoorstenen blijven staan. Enkelen hebben geluk; hun – stenen – huis staat nog overeind. De buren hebben minder geluk. Veel mensen lieten het leven in de bosbranden, die volop woedden in Victoria. Terwijl de ene kant van het land overstroomd was, kon de andere kant het water wel goed gebruiken. Afschuwelijke verhalen van hoe mensen aan hun einde kwamen…
Walt en mama Monique pakken hun zakken, geven een afscheidskusje aan ons allen, lunchen voor het laatst in Watsonia. Ik breng hen naar Melbourne airport, wuif hen uit en zeg ‘Tot 9 mei Walt, enne… geniet!’
De overige tijd genieten we van het stralende weer en spelen we op de speeltuin (ook de kindjes doen mee).
Healesville Sanctuary (www.zoo.org.au/HealesvilleSanctuary) staat vandaag op het programma. Oorspronkelijk plan was om deze OZ-diertjes te bezichtigen in de vakantie, maar nu Walt en mama Monique er toch naartoe trekken kunnen we evengoed mee.
Florian vindt de dieren de max! ‘Kokoala’ alom!
We zien emu’s, verschillende slangen- en hagedissensoorten, wakkere, etende en slapende koala’s, wombats, (levende) kangoeroe’s, walabi’s, een vogelshow, operatie van een gewonde kangoeroe,…
Een beetje zoals Park Paradisio (‘oh oh oh, Paradi-isio’), maar dan met OZ-dieren. Plezier voor het hele gezin!
We zijn net op tijd terug om Hannelore van school op te halen. Cadeautjes van oma in België worden uitgedeeld, dus blije gezichtjes all over the place. Bumba is in ons middel.
--------------------------------------------------------------------
02-04-’09, donderdag, dag 53
We spelen een spel vandaag! We spelen… ramptoeristje! Wij Belgen, ervaringloos met bosbranden, zijn toch wel curieus hoe het gebied er uit ziet. We gaan naar Kinglake, een dorpje/stadje dat voor een groot stuk afgebrand is. De bruine grondkleur loopt over in de verschroeide bomen. Huizen zijn afgebrand, alleen de – stenen – schoorstenen blijven staan. Enkelen hebben geluk; hun – stenen – huis staat nog overeind. De buren hebben minder geluk. Veel mensen lieten het leven in de bosbranden, die volop woedden in Victoria. Terwijl de ene kant van het land overstroomd was, kon de andere kant het water wel goed gebruiken. Afschuwelijke verhalen van hoe mensen aan hun einde kwamen…
Walt en mama Monique pakken hun zakken, geven een afscheidskusje aan ons allen, lunchen voor het laatst in Watsonia. Ik breng hen naar Melbourne airport, wuif hen uit en zeg ‘Tot 9 mei Walt, enne… geniet!’
De overige tijd genieten we van het stralende weer en spelen we op de speeltuin (ook de kindjes doen mee).
woensdag 8 april 2009
Watsonia, dag 50 en 51
30-03-’09, maandag, dag 50
School start op maandag om 8.50 AM, 10 minuten vroeger dan anders. Er wordt dan tijd vrijgemaakt om het volkslied te zingen (ik kom niet verder dan ‘O dierbaar België, o heilig land der vaad'ren’), de sportuitslagen mee te delen, (paas)tombolaprijzen uit te delen,... Kortom, quality time en ode aan het vaderland.
De zonnecrème wordt bovengehaald, Florian zet zijn petje op, alle zonnebescherming is welkom want het is een warme dag!
En op warme dagen houdt ne mens het best rustig. Buiten spelen, boekje lezen, op tijd en stond afkoeling zoeken, iets eten, iets drinken.
Spelen op de speeltuin na schooltijd. Avondeten, badje, verhaaltje en bedje in.
--------------------------------------------------------------------
31-30-’09, dinsdag, dag 51
Vandaag vertrekt Marjolijn naar Mexico. Haar zus woont daar en heeft een baby’tje, vers van de pers. Voor de doop trekt Marjolijn tot 17 april naar daar.
We vertrekken mooi op tijd en zoeken nog enkele cadeautjes voor de Mexicanen.
‘Ti amo!’, ‘Daag moeke!’, ‘Tata moeke!’ roepen de kindjes hard tot moeke uit het zicht is.
Het is weer een warme dag, dus houden we het vrij rustig. Terwijl Hannelore na schooltijd haar uitleeft in de gym, trekken wij naar het winkelcentrum voor het inslaan van spijs en drank.
Walt trekt opnieuw naar de luchthaven waar hij zijn mamatje ophaalt. Samen gaan ze drie weken in OZ rondtrekken. Mama Monique keert dan terug huiswaarts, terwijl Walt Nieuw-Zeeland drie weken onveilig maakt.
En zo zag ik op deze dinsdagavond een ander (iets of wat) vertrouwd gezicht terug. Altijd fijn!
Het Nieuwsblad wordt uitgelezen (maar we laten nog wat letters over voor de anderen), verhalen worden verteld, er wordt gedronken en gelachen.
Een goede afsluiter van een goede dag.
School start op maandag om 8.50 AM, 10 minuten vroeger dan anders. Er wordt dan tijd vrijgemaakt om het volkslied te zingen (ik kom niet verder dan ‘O dierbaar België, o heilig land der vaad'ren’), de sportuitslagen mee te delen, (paas)tombolaprijzen uit te delen,... Kortom, quality time en ode aan het vaderland.
De zonnecrème wordt bovengehaald, Florian zet zijn petje op, alle zonnebescherming is welkom want het is een warme dag!
En op warme dagen houdt ne mens het best rustig. Buiten spelen, boekje lezen, op tijd en stond afkoeling zoeken, iets eten, iets drinken.
Spelen op de speeltuin na schooltijd. Avondeten, badje, verhaaltje en bedje in.
--------------------------------------------------------------------
31-30-’09, dinsdag, dag 51
Vandaag vertrekt Marjolijn naar Mexico. Haar zus woont daar en heeft een baby’tje, vers van de pers. Voor de doop trekt Marjolijn tot 17 april naar daar.
We vertrekken mooi op tijd en zoeken nog enkele cadeautjes voor de Mexicanen.
‘Ti amo!’, ‘Daag moeke!’, ‘Tata moeke!’ roepen de kindjes hard tot moeke uit het zicht is.
Het is weer een warme dag, dus houden we het vrij rustig. Terwijl Hannelore na schooltijd haar uitleeft in de gym, trekken wij naar het winkelcentrum voor het inslaan van spijs en drank.
Walt trekt opnieuw naar de luchthaven waar hij zijn mamatje ophaalt. Samen gaan ze drie weken in OZ rondtrekken. Mama Monique keert dan terug huiswaarts, terwijl Walt Nieuw-Zeeland drie weken onveilig maakt.
En zo zag ik op deze dinsdagavond een ander (iets of wat) vertrouwd gezicht terug. Altijd fijn!
Het Nieuwsblad wordt uitgelezen (maar we laten nog wat letters over voor de anderen), verhalen worden verteld, er wordt gedronken en gelachen.
Een goede afsluiter van een goede dag.
dinsdag 7 april 2009
Watsonia, dag 49
29-03-’09, zondag, dag 49
Zoals er tupperware- en upperdare-party’s zijn, zijn er ook underwear party’s. En dit was het geval op deze zondag, de eerste zondag ten huize Dielkens-Kindt. De avond voordien maakten Joke en ik (allé, Joke maakte) tiramisu en chocoladebiscuit. De OZ’ers waren maar al te blij met deze versnaperingen. ‘Bring a plate’ is een goede traditie die we moeten overnemen: iedereen maakt iets klaar en brengt dat mee. Zo waren er dus veel lekkere dingen te smullen.
Bh’s worden getoond, bijhorende slipjes worden gekeurd. Lekkere hapjes met een drankje. Iedereen laat zijn oog op iets vallen. De madame doet goede zaken.
’s Avonds trekken de anderen de stad in, terwijl Joke en ik onze ‘One Tree Hill’-avonturen verderzetten.
Zoals er tupperware- en upperdare-party’s zijn, zijn er ook underwear party’s. En dit was het geval op deze zondag, de eerste zondag ten huize Dielkens-Kindt. De avond voordien maakten Joke en ik (allé, Joke maakte) tiramisu en chocoladebiscuit. De OZ’ers waren maar al te blij met deze versnaperingen. ‘Bring a plate’ is een goede traditie die we moeten overnemen: iedereen maakt iets klaar en brengt dat mee. Zo waren er dus veel lekkere dingen te smullen.
Bh’s worden getoond, bijhorende slipjes worden gekeurd. Lekkere hapjes met een drankje. Iedereen laat zijn oog op iets vallen. De madame doet goede zaken.
’s Avonds trekken de anderen de stad in, terwijl Joke en ik onze ‘One Tree Hill’-avonturen verderzetten.
zaterdag 4 april 2009
KM'S
Sydney – Adelaide
1375 km
Adelaide – Alice Springs
20 februari - 27 februari
3200 km
Alice Springs – Brisbane
2537 km
Brisbane – Melbourne
3449 km
A total of 10561 km in a period of 6,5 weeks
1375 km
Adelaide – Alice Springs
20 februari - 27 februari
3200 km
Alice Springs – Brisbane
2537 km
Brisbane – Melbourne
3449 km
A total of 10561 km in a period of 6,5 weeks
Watsonia, dag 47 en 48
27-03-’09, vrijdag, dag 47
Hannelore naar school brengen. Met Florian spelen, Florian in bed leggen voor zijn middagdutje (lang leve siësta’s). De boel wat opruimen. Hannelore van school halen. Spelen op de speeltuin met de kindjes. Praten met Lynda.
De gewone weekdagen hier zijn rustig.
Walt haalt M’lijn ’s avonds op, op de luchthaven. Dinsdag vertrekt ze voor 18 dagen naar Mexico (haar zus woont daar), dus heeft ze veel was- en strijkwerk te doen.
Rustige avond met dvd’tjes bekijken.
--------------------------------------------------------------------
28-03-’09, zaterdag, dag 48
Het is weekend en we proberen wat langer te slapen. Dat is buiten de energieke Florian en Hannelore gerekend. Springende kindjes op ons bed.
’s Namiddags brengen M’lijn en ik Hannelore naar de gym en gaan we zelf inkopen doen.
Later op de namiddag worden we verwacht bij Lynda; dochtertje Jeida is 4 vandaag en dat wordt gevierd met een – veel te zoete – prinsessentaart, cola en snoepjes. Het is heet op deze herfstdag. Terwijl de kindertjes met Walt op het springkasteel zitten, doen de vrouwen aan koffieklets.
Walt en M’lijn gaan ’s avonds een housewarmingparty. Danny is uit werken. Joke en ik blijven thuis voor de kindjes.
We ontdekken nieuwe afleveringen van ‘One Tree Hill’ op Walt’s harde schijf dus we hebben bezigheid. Tsjakka, melige vrouwenprogramma’s alom!
Hannelore naar school brengen. Met Florian spelen, Florian in bed leggen voor zijn middagdutje (lang leve siësta’s). De boel wat opruimen. Hannelore van school halen. Spelen op de speeltuin met de kindjes. Praten met Lynda.
De gewone weekdagen hier zijn rustig.
Walt haalt M’lijn ’s avonds op, op de luchthaven. Dinsdag vertrekt ze voor 18 dagen naar Mexico (haar zus woont daar), dus heeft ze veel was- en strijkwerk te doen.
Rustige avond met dvd’tjes bekijken.
--------------------------------------------------------------------
28-03-’09, zaterdag, dag 48
Het is weekend en we proberen wat langer te slapen. Dat is buiten de energieke Florian en Hannelore gerekend. Springende kindjes op ons bed.
’s Namiddags brengen M’lijn en ik Hannelore naar de gym en gaan we zelf inkopen doen.
Later op de namiddag worden we verwacht bij Lynda; dochtertje Jeida is 4 vandaag en dat wordt gevierd met een – veel te zoete – prinsessentaart, cola en snoepjes. Het is heet op deze herfstdag. Terwijl de kindertjes met Walt op het springkasteel zitten, doen de vrouwen aan koffieklets.
Walt en M’lijn gaan ’s avonds een housewarmingparty. Danny is uit werken. Joke en ik blijven thuis voor de kindjes.
We ontdekken nieuwe afleveringen van ‘One Tree Hill’ op Walt’s harde schijf dus we hebben bezigheid. Tsjakka, melige vrouwenprogramma’s alom!
Melbourne, dag 46
26-03-’09, donderdag, dag 46
Vandaag is Tan 18! En dat vieren wij met haar. Met de trein gaan we tegen lunchtijd naar Melbourne. We gaan direct naar St-Kilda. Melbourne staat dees dagen in teken van de Grand Prix, die hier zondag doorgaat. Dju toch, een prachtcarrière als formule 1 piloot liet ik liggen…
Om 3 PM worden we verwacht in Vooddoo Ink. Tan voelt de zenuwen door haar lichaam gieren. Ik stel haar gerust dat het allemaal wel in orde komt, maar verwittig dat het pijn zal doen. Een lekkere lunch ter afleiding en terug naar de tattooshop.
Vooddoo Ink mag dan wel awards gekregen hebben voor hun kunsten, maar aan hun trage laptops moeten ze toch wel iets doen. We verliezen tijd, Tan wordt zenuwachtig, de laptop blokkeert, tattoeur (of schrijf je dat anders?) van dienst kent het Chinese symbool dat Tan wilt nie, Tan wordt nog zenuwachtiger. Uiteindelijk slagen we erin om het symbool duidelijk en klaar af te drukken.
Iedereen neemt zijn positie in: tattoeur pakt naald en inkt in de hand, Tan neemt plaats op de tafel en knijpt in mij hand, Joke legt die moment vast op beeld.
Het duurt slecht een kwartiertje en het resultaat is dik in orde! Mijn hand ziet paars van het vele duwen, maar dat neem ik er graag bij. Tatt’s are wicked man!
Verschillende etalages van patissiers roepen ons! ‘Eet ons op! Hé, jij daar met je kleedje, eet mij op!’ We konden daarop geen ‘neen’ zeggen en verwennen onszelf met een lekker taartje. Het kiezen is moeilijk, heel moeilijk. Na wat wikken en wegen zitten we vol spanning op het terras en ‘aanvalle-en!’. 3 teleurgestelde gezichten als gevolg… Het zicht was beter dan de inhoud (dat heb ik nog al gehad).
Niets kan Jelle’s brownies – mmm, brownies als ik op Zaventem aankom – overtreffen.
We zitten vol (sorry mémé, ‘we zijn voldaan’), maar toch overwegen we om een tweede taartje te eten. Maar eerst even wat calorieën afwandelen. We stappen richting zee, uiteindelijk te ver van de patissiers verwijderd om een tweede taartje in onze maag te stampen.
We nemen afscheid van Tan. En nu is het een echt afscheid. We zien elkaar volgend jaar in Eindhoven.
Vandaag is Tan 18! En dat vieren wij met haar. Met de trein gaan we tegen lunchtijd naar Melbourne. We gaan direct naar St-Kilda. Melbourne staat dees dagen in teken van de Grand Prix, die hier zondag doorgaat. Dju toch, een prachtcarrière als formule 1 piloot liet ik liggen…
Om 3 PM worden we verwacht in Vooddoo Ink. Tan voelt de zenuwen door haar lichaam gieren. Ik stel haar gerust dat het allemaal wel in orde komt, maar verwittig dat het pijn zal doen. Een lekkere lunch ter afleiding en terug naar de tattooshop.
Vooddoo Ink mag dan wel awards gekregen hebben voor hun kunsten, maar aan hun trage laptops moeten ze toch wel iets doen. We verliezen tijd, Tan wordt zenuwachtig, de laptop blokkeert, tattoeur (of schrijf je dat anders?) van dienst kent het Chinese symbool dat Tan wilt nie, Tan wordt nog zenuwachtiger. Uiteindelijk slagen we erin om het symbool duidelijk en klaar af te drukken.
Iedereen neemt zijn positie in: tattoeur pakt naald en inkt in de hand, Tan neemt plaats op de tafel en knijpt in mij hand, Joke legt die moment vast op beeld.
Het duurt slecht een kwartiertje en het resultaat is dik in orde! Mijn hand ziet paars van het vele duwen, maar dat neem ik er graag bij. Tatt’s are wicked man!
Verschillende etalages van patissiers roepen ons! ‘Eet ons op! Hé, jij daar met je kleedje, eet mij op!’ We konden daarop geen ‘neen’ zeggen en verwennen onszelf met een lekker taartje. Het kiezen is moeilijk, heel moeilijk. Na wat wikken en wegen zitten we vol spanning op het terras en ‘aanvalle-en!’. 3 teleurgestelde gezichten als gevolg… Het zicht was beter dan de inhoud (dat heb ik nog al gehad).
Niets kan Jelle’s brownies – mmm, brownies als ik op Zaventem aankom – overtreffen.
We zitten vol (sorry mémé, ‘we zijn voldaan’), maar toch overwegen we om een tweede taartje te eten. Maar eerst even wat calorieën afwandelen. We stappen richting zee, uiteindelijk te ver van de patissiers verwijderd om een tweede taartje in onze maag te stampen.
We nemen afscheid van Tan. En nu is het een echt afscheid. We zien elkaar volgend jaar in Eindhoven.
donderdag 2 april 2009
Melbourne, dag 43 + Watsonia, dag 44 en 45
23-03-'09, maandag, dag 43
Tevreden blik ik terug op de voorbije weken. 7 weken geleden kwam ik in OZ aan. Inmiddels heb ik al veel van het land gezien. Veel km’s hebben we afgelegd. Nieuwe vriendschapsbanden werden gesmeed, contacten werden gelegd.
Geen druk programma vandaag: Melbourne is vlakbij, het is wel druk en even zoeken naar een carwash maar als volwaardige dagtrippers vinden we het nog vrij vlot.
Het makkelijkste is om eerst onze spullen (elk zo’n kleine 20 kg) in de hostel te droppen. Een wijs ogend gebouw is het, onze hostel voor vanavond (Coffee Palace) in een even wijze buurt (St-Kilda). Vervolgens droppen we de camper. Wij hadden hem zowel van binnen als van buiten geboend, wat uiteindelijk niet nodig bleek. Ze checkte enkel de fuel-level. Geen vraag of alles in orde was, niets. Ze zal dan zelf wel zien dat de kast kapot is (zo kregen we het in handen, voor alle duidelijkheid).
Bon, de stad roept ons.
Al snel wordt duidelijk dat Melbourne een stad naar mijn wens is. Veel leuke winkeltjes, diversiteit aan mensen (mooie mannen incluis), genoeg te doen en te zien. Prima met de grote P. Tan wilt op haar verjaardag donderdag een tattoo (‘a tatt’) laten zetten dus hupla, op zoek naar Vooddoo Ink in St-Kilda (waar ze leuke vintage winkeltjes hebben, dolletjes!). Bij het horen van het tatoeëren en de geur van de inkt wil ik ook nog eentje.
De avond vullen we met lekker eten in Toporilos, praten over voorbijgangers, delen van oude reisverhalen (‘dikke teuter’). Een zatte vrouw nodigt ons uit om ’s anderdaags op een zeilboot van de bekende zeiler ik-weet-niet-meer-wie te komen, een aanbod dat we wijselijk afslaan als 1 van haar maten te veel interesse toont.
De nacht verloopt wat hectisch; mensen komen in de hostelkamer binnen en buiten, te luide muziek houdt me wakker.
Geen al te beste nachtrust, zeker niet na het zien van de film ‘Hostel’.
Tip: kijk niet – NOOIT! – naar ‘Hostel’ als je in een hostel verblijft.
--------------------------------------------------------------------
24-03-’09, dinsdag, dag 44
‘Aan de kant! Dringend plassen! Mijn blaas staat op springen!’ Nu ik toch wakker ben, kan ik ook wakker blijven. Er zijn al veel mensen op, waarschijnlijk allemaal werkmensen. HA!
Na rustig ontwaken, ontbijten en douchen verhuizen we. Tan heeft voor de komende dagen een ander hostel geboekt, dus droppen we onze spullen daar en trekken nog even de stad in. Melbourne heeft tenminste winkelstraten. Hier vind ik mijn gading wel.
Kort na de middag nemen we – voorlopig – afscheid van Tan. Joke en ik nemen de trein richting Hurstbridge en stappen af in Watsonia. Walt staat ons op te wachten. Wat vreemd, maar vooral leuk, om een vertrouwd gezicht te zien!
Op weg naar huis, waar moeke Marjolijn ons opwacht, vertelt Walt over zijn leven hier. Kort erna vertrekken we naar school om Hannelore op te halen. Wat is zij blij met haar nieuwe ‘grote zus’! Even langs de speeltuin en op naar de gym, wat Hannelore 2 maal per week doet.
’s Avonds wordt er bijgepraat, maken we kennis met papa Danny, vertelt Walt over zijn geliefde in den Belgique (natuurlijk komt Jel ook uitgebreid aan bod).
Ik zie opnieuw Jelle via skype. Joepie!
--------------------------------------------------------------------
25-03-’09, woensdag, dag 45
Op een vrij vroeg uur word ik wakker, tijd om Hannelore naar school te brengen. Door het park zijn we er op 20 minuten. Goed voornemen: elke keer te voet naar school, tenzij het weer het niet toelaat. 2 X 40 min = strak lichaam!
Het park ruikt zoals een park hoort te ruiken. De kaketoe’s zijn talrijk aanwezig en laten zich van hun beste kant horen (Florian is bang van het lawaai).
Een rustige dag vandaag. Danny is uit werken, Walt is vandaag taxichauffeur en brengt Marjolijn naar een stad 100 km verderop om haar erna naar de luchthaven te brengen. Ze moet voor haar werk 3 dagen naar Brisbane. Ik zet eindelijk foto’s online, speel met Florian, haal Hannelore van school, spelen, praten met Lynda (mijn nieuwe vriendin),…
Het is fijn om het weer rustig aan te kunnen doen.
Tevreden blik ik terug op de voorbije weken. 7 weken geleden kwam ik in OZ aan. Inmiddels heb ik al veel van het land gezien. Veel km’s hebben we afgelegd. Nieuwe vriendschapsbanden werden gesmeed, contacten werden gelegd.
Geen druk programma vandaag: Melbourne is vlakbij, het is wel druk en even zoeken naar een carwash maar als volwaardige dagtrippers vinden we het nog vrij vlot.
Het makkelijkste is om eerst onze spullen (elk zo’n kleine 20 kg) in de hostel te droppen. Een wijs ogend gebouw is het, onze hostel voor vanavond (Coffee Palace) in een even wijze buurt (St-Kilda). Vervolgens droppen we de camper. Wij hadden hem zowel van binnen als van buiten geboend, wat uiteindelijk niet nodig bleek. Ze checkte enkel de fuel-level. Geen vraag of alles in orde was, niets. Ze zal dan zelf wel zien dat de kast kapot is (zo kregen we het in handen, voor alle duidelijkheid).
Bon, de stad roept ons.
Al snel wordt duidelijk dat Melbourne een stad naar mijn wens is. Veel leuke winkeltjes, diversiteit aan mensen (mooie mannen incluis), genoeg te doen en te zien. Prima met de grote P. Tan wilt op haar verjaardag donderdag een tattoo (‘a tatt’) laten zetten dus hupla, op zoek naar Vooddoo Ink in St-Kilda (waar ze leuke vintage winkeltjes hebben, dolletjes!). Bij het horen van het tatoeëren en de geur van de inkt wil ik ook nog eentje.
De avond vullen we met lekker eten in Toporilos, praten over voorbijgangers, delen van oude reisverhalen (‘dikke teuter’). Een zatte vrouw nodigt ons uit om ’s anderdaags op een zeilboot van de bekende zeiler ik-weet-niet-meer-wie te komen, een aanbod dat we wijselijk afslaan als 1 van haar maten te veel interesse toont.
De nacht verloopt wat hectisch; mensen komen in de hostelkamer binnen en buiten, te luide muziek houdt me wakker.
Geen al te beste nachtrust, zeker niet na het zien van de film ‘Hostel’.
Tip: kijk niet – NOOIT! – naar ‘Hostel’ als je in een hostel verblijft.
--------------------------------------------------------------------
24-03-’09, dinsdag, dag 44
‘Aan de kant! Dringend plassen! Mijn blaas staat op springen!’ Nu ik toch wakker ben, kan ik ook wakker blijven. Er zijn al veel mensen op, waarschijnlijk allemaal werkmensen. HA!
Na rustig ontwaken, ontbijten en douchen verhuizen we. Tan heeft voor de komende dagen een ander hostel geboekt, dus droppen we onze spullen daar en trekken nog even de stad in. Melbourne heeft tenminste winkelstraten. Hier vind ik mijn gading wel.
Kort na de middag nemen we – voorlopig – afscheid van Tan. Joke en ik nemen de trein richting Hurstbridge en stappen af in Watsonia. Walt staat ons op te wachten. Wat vreemd, maar vooral leuk, om een vertrouwd gezicht te zien!
Op weg naar huis, waar moeke Marjolijn ons opwacht, vertelt Walt over zijn leven hier. Kort erna vertrekken we naar school om Hannelore op te halen. Wat is zij blij met haar nieuwe ‘grote zus’! Even langs de speeltuin en op naar de gym, wat Hannelore 2 maal per week doet.
’s Avonds wordt er bijgepraat, maken we kennis met papa Danny, vertelt Walt over zijn geliefde in den Belgique (natuurlijk komt Jel ook uitgebreid aan bod).
Ik zie opnieuw Jelle via skype. Joepie!
--------------------------------------------------------------------
25-03-’09, woensdag, dag 45
Op een vrij vroeg uur word ik wakker, tijd om Hannelore naar school te brengen. Door het park zijn we er op 20 minuten. Goed voornemen: elke keer te voet naar school, tenzij het weer het niet toelaat. 2 X 40 min = strak lichaam!
Het park ruikt zoals een park hoort te ruiken. De kaketoe’s zijn talrijk aanwezig en laten zich van hun beste kant horen (Florian is bang van het lawaai).
Een rustige dag vandaag. Danny is uit werken, Walt is vandaag taxichauffeur en brengt Marjolijn naar een stad 100 km verderop om haar erna naar de luchthaven te brengen. Ze moet voor haar werk 3 dagen naar Brisbane. Ik zet eindelijk foto’s online, speel met Florian, haal Hannelore van school, spelen, praten met Lynda (mijn nieuwe vriendin),…
Het is fijn om het weer rustig aan te kunnen doen.
Campertrip Brisbane - Melbourne, dag 40 tem 42
20-03-’09, vrijdag, dag 40
Iets voor 9 zeggen we ‘daag’ aan Steve en Cooma.
We willen morgen in Melbourne zijn. Volgens de locals geen probleem: ‘it’s just a 8 hours drive.’
Ligt het aan de Victoriaanse (je weet wel, van de staat Victoria) wegenkwaliteitof aan onze ingesteldheid? Het gaat vlotter dan voordien of het voelt althans zo. Melbourne is nog meer 200 km van ons verwijderd.
Langs de highway gaan we zuidwaarts. We lunchen in Cann River, eten in de late namiddag in Lakes Entrance en overnachten in Moe.
Een goede afstand afgelegd vandaag, de volle 413 km. Bij ons is dat op een 4-tal uur afgelegd, maar hier is dat met onze supercamper en de verkeersregels iets langer. Die laatste zijn me nog niet helemaal duidelijk. Voor de auto’s is de limiet duidelijk aangegeven, maar hoe zit het met de camions? Mogen die mij zo maar aan 90 km/uur voorbij steken? En dan ook die fietsers die je soms op de highway tegenkomt. Dat mag hier dus allemaal hé! Geflipt maat!
Ook een opvallend feit: je pikt hier voordat je op een rondpunt komt. Wil je de 3de afslag nemen (dus naar rechts gaan), dan pik je naar rechts nog voor je op het rondpunt bent. Een stuk beter dan bij ons waar je naar links pikt net voordat je wilt afslaan.
Opnieuw zagen we veel roadkill, vooral kangoeroe’s (eentje lag in de berm met zijn poten in de lucht). De waarschuwingsborden missen hun doel soms…
--------------------------------------------------------------------
21-03-’09, zaterdag, dag 41
Doel: Melbourne en start van de Great Ocean Road (GOR).
11 AM: aankomst Melbourne. Vlug tanken of we hebben een probleem: stilvallen op de highway waar het superdruk is, zonder reflecterende driehoek en een camper waar je de 4 pinkers niet mag aanzetten.
Na het vergaren van GOR-informatie in Geelong rijden we door naar Torquay, Bells Beach, Angelsea, Lorne, Apollo Bay. Allemaal lookouts over de GOR. Mooie views, prachtige stranden,…
We overnachten op een camping in Cape Otway. Boven onze hoofden zijn de koala’s hoog in de bomen een dutje aan het doen.
PS: gelukkige verjaardag Peter.
--------------------------------------------------------------------
22-03-’09, zondag, dag 42
We verlaten Cape Otway na een energierijk ontbijt en een 3-minuten douche ($1/3 min).
Het is koud op deze 2de herfstdag. De lange broek wordt bovengehaald, de trui haal ik van onder het stof. We zetten de GOR vandaag verder. Stopplaatsen zijn de 12 Apostels, Londen Bridge,…
Ik vrees dat het weer op mijn gemoedstoestand werkt. Na de 12 Apostels is de rest niet meer dan stenen in het water. Joke en Tan denken er ook zo over, dus strekken we terug naar de bewoonde wereld, daar waar wel onze gsm’s wel bereik hebben.
Het rijden is vermoeiend, zeker als eentje naast je slaapt en de ander vecht tegen de slaap. Een powernap is gewenst. Eerst tanken en wat eten. Ik heb terug energie waardoor de powernap wegvalt. We overnachten in een suburb van Melbourne. Voor de laatste keer op een parking. Een laatste avondmaal in de camper, een laatste keer slapen in de camper, alles voor de laatste keer.
Na 17 nachten is het wel mooi geweest. Een goed bed zal me goed doen.
Melbourne, here I come!
Iets voor 9 zeggen we ‘daag’ aan Steve en Cooma.
We willen morgen in Melbourne zijn. Volgens de locals geen probleem: ‘it’s just a 8 hours drive.’
Ligt het aan de Victoriaanse (je weet wel, van de staat Victoria) wegenkwaliteitof aan onze ingesteldheid? Het gaat vlotter dan voordien of het voelt althans zo. Melbourne is nog meer 200 km van ons verwijderd.
Langs de highway gaan we zuidwaarts. We lunchen in Cann River, eten in de late namiddag in Lakes Entrance en overnachten in Moe.
Een goede afstand afgelegd vandaag, de volle 413 km. Bij ons is dat op een 4-tal uur afgelegd, maar hier is dat met onze supercamper en de verkeersregels iets langer. Die laatste zijn me nog niet helemaal duidelijk. Voor de auto’s is de limiet duidelijk aangegeven, maar hoe zit het met de camions? Mogen die mij zo maar aan 90 km/uur voorbij steken? En dan ook die fietsers die je soms op de highway tegenkomt. Dat mag hier dus allemaal hé! Geflipt maat!
Ook een opvallend feit: je pikt hier voordat je op een rondpunt komt. Wil je de 3de afslag nemen (dus naar rechts gaan), dan pik je naar rechts nog voor je op het rondpunt bent. Een stuk beter dan bij ons waar je naar links pikt net voordat je wilt afslaan.
Opnieuw zagen we veel roadkill, vooral kangoeroe’s (eentje lag in de berm met zijn poten in de lucht). De waarschuwingsborden missen hun doel soms…
--------------------------------------------------------------------
21-03-’09, zaterdag, dag 41
Doel: Melbourne en start van de Great Ocean Road (GOR).
11 AM: aankomst Melbourne. Vlug tanken of we hebben een probleem: stilvallen op de highway waar het superdruk is, zonder reflecterende driehoek en een camper waar je de 4 pinkers niet mag aanzetten.
Na het vergaren van GOR-informatie in Geelong rijden we door naar Torquay, Bells Beach, Angelsea, Lorne, Apollo Bay. Allemaal lookouts over de GOR. Mooie views, prachtige stranden,…
We overnachten op een camping in Cape Otway. Boven onze hoofden zijn de koala’s hoog in de bomen een dutje aan het doen.
PS: gelukkige verjaardag Peter.
--------------------------------------------------------------------
22-03-’09, zondag, dag 42
We verlaten Cape Otway na een energierijk ontbijt en een 3-minuten douche ($1/3 min).
Het is koud op deze 2de herfstdag. De lange broek wordt bovengehaald, de trui haal ik van onder het stof. We zetten de GOR vandaag verder. Stopplaatsen zijn de 12 Apostels, Londen Bridge,…
Ik vrees dat het weer op mijn gemoedstoestand werkt. Na de 12 Apostels is de rest niet meer dan stenen in het water. Joke en Tan denken er ook zo over, dus strekken we terug naar de bewoonde wereld, daar waar wel onze gsm’s wel bereik hebben.
Het rijden is vermoeiend, zeker als eentje naast je slaapt en de ander vecht tegen de slaap. Een powernap is gewenst. Eerst tanken en wat eten. Ik heb terug energie waardoor de powernap wegvalt. We overnachten in een suburb van Melbourne. Voor de laatste keer op een parking. Een laatste avondmaal in de camper, een laatste keer slapen in de camper, alles voor de laatste keer.
Na 17 nachten is het wel mooi geweest. Een goed bed zal me goed doen.
Melbourne, here I come!
Campertrip Brisbane - Melbourne, dag 37 tem 39
17-03-’09, dinsdag, dag 37
Ook nu staan we op tijd op om de tocht voort te zetten. Een douche zit er niet in. Jammer, het zou wel van pas komen. Na 2 uur rijden stoppen we aan de service station, waar we – met een overdreven verhaal ‘we hebben ons al 3 dagen niet gewassen’ – de truckerdouches bezigen.
Fris als een hoentje en met Joke’s enthousiasme rijden we naar Palm Beach. Palm Beach ligt vlakbij Sydney. Schitterende huizen zijn op het heuvelachtig landschap gepland, allen hebben ze een prachtig uitzicht over de baaien en oceaan. Palm Beach is daar waar ‘Home & Away’ wordt opgenomen. Een die-hardfan als Joke mag dit nu niet zomaar voorbij laten gaan! Het is een typisch surfstadje waar jong en oud een surfboard onder de arm heeft. Ik vermoed dat ze zo geboren worden.
Vanaf vandaag hebben we een extra reiziger. Tot in Melbourne krijgen we het aangename gezelschap van het mannelijk geslacht. En wij zijn blij want hij is knap. Donker haar, opvallende ogen (zonder kleurlenzen), mooi atletisch lichaam en groot zoals een man hoort te zijn. Alleen zijn kledij en naam zijn iets minder: een spannend rood-blauw pakje dat zijn hele lichaam bedekt (balen!) en hij luistert naar de naam… Spiderman!
Bon, alle gekheid op een stokje…
2 PM. Terug op vertrekbasis, de plek waar het allemaal begon: Sydney! We rijden via Harbour Bridge de stad in. Het voelt als thuiskomen. Het is druk, het spitsuur bijna aangebroken. Desondanks vinden we de weg naar G’day Backpackers (onze 1ste hostel ooit) vrij snel. Post wordt opgehaald, Tan laat iets achter (hihi…), bijpraten met de werkes en weer weg. Even langs de bieb (gratis internet) en terug naar de camper. Onze 2 uur parkeertijd zitten er op. Gezien we hier al anderhalve week waren besluiten we om verder te gaan.
Jammer dat Joke’s gsmbatterij het eerder die dag had begeven, anders waren we misschien wat gebleven. Vrienden Marijn en Ralf van op de tour naar Alice Springs zakten namelijk die avond naar Sydney af. Bij deze nodig ik mezelf uit om hen in Nederland eens op te zoeken. Jullie zijn natuurlijk ook altijd welkom in ons mooi Belgenlandje.
Joke en ik hadden graag een concert van Kings of Leon meegepikt. Ze spelen morgen- en overmorgenavond hier. helaas waren de tickets al uitverkocht.
We slapen die avond in Shellharbour, op de parking van een motel. Alle campings in de buurt waren al gesloten wanneer we in dit kleine stadje aankwamen. Tan en ik kletsen ’s avonds bij terwijl Joke vroeg in bed kruipt.
--------------------------------------------------------------------
18-03-’09, woensdag, dag 38
In paniek schiet ik wakker. Ik kijk rond me, zie Joke en Tan, besef dat ik in OZ ben, check mijn gsm en adem opgelucht. Het was maar een nare droom…
Wanneer ik een uur later opnieuw wakker word, brandt de zon al weer hevig. 9 AM en al zeker 26°: dit is OZ!
We keren wat terug noordwaarts, naar Wollongong. De boeddhistische tempel ‘Nan Tien Temple’ is daar te bewonderen. India in Australië, de wereld is klein. Enkele gelovigen zijn aan het bidden. Wij houden ons rustig, fotograferen stiekem toch en bewonderen de architectuur. Er zijn verschillende bidtempels, rond een centrale tuin gebouwd. In elke ruimte andere buddha’s. Mooi en wijs om te zien. een kleine donatie en je mag een briefje nemen waar een wijze spreuk op geschreven staat (ik neem er stiekem twee).
We willen vanavond hoofdstak Canberra bereiken dus geef ik weer gas. Langs de highway naar de freeway. Tsjakka!
Adembenemende uitzichten met valleien, bossen, dorre delen,… - voor elk wat wils – staan op ons netvlies gebrand. De foto’s liegen er niet om.
Hoe dichter we Canberra naderen, hoe dorder (of is het dorrer?) het landschap wordt. Aan de ene kant bergen, bezaaid met bomen, aan de andere kant een droog land waar koeien op grazen. Vervang koeien, dode wombats en kangoeroe’s door leeuwen en giraffen en je waant je in Afrika.
We strekken de benen even op een wijngaard. We krijgen een rondleiding door een jonge OZ’ster. Ook hier een fantastische omgeving: eendjes in het meertje, bergen,…
‘Nog 150 km en we zijn in Canberra’, zeg ik rond 5 PM. Op weg naar hier zagen we veel dode dieren langs de kant (‘roadkill’). Arme beestjes, waarom plegen jullie toch zelfmoord?!
Gelukkig hebben we er ook levende gezien. Een grote kudde heeft het sportveld ingepalmd. We houden halt om hen van dichter te bekijken. Wat ’n kanjers!
Het is al donker als we op de camping arriveren. Een lekker eitjes met wat brood als avondmaal. Een avond vol schrijven en lezen (Joke vindt het een leuk boekje, ze pist bijna in haar broek van het lachen).
--------------------------------------------------------------------
19-03-’09, donderdag, dag 39
De herfst is in aantocht. Het is te merken aan de ochtend- en avondtemperaturen. De avondtemperatuur van ongeveer 27° maakt plaats voor 18°-20°, een opmerkelijk verschil.
En zo is het ook vandaag in Canberra. Het start fris – truitjesweer – maar al snel warmt het op. Vandaag een culture dag. We starten bij het Australian War Memorial, een gigantisch museum waar alle oorlogen met klank en beeld aangekaart worden. we gaan ook langs het oude en nieuwe parlement voordat we de stad in trekken. Een kleine versie van Sydney, zonder wolkenkrabbers. Waarom ze deze stad als hoofdstad hebben is me toch een raadsel.
We checken nog even de verschillende ambassades (de onze is véél mooier dan de Hollandse) en gaan verder.
Opnieuw de adembenemende landschappen van weleer. Schaapjes stappen mooi in een rij huiswaarts. Een dode wombat. Raven peuzelen aan het karkas van een kangoeroe. Het dorre landschap maakt plaats voor groene vlaktes langs links en bergen langs rechts. We stoppen in Cooma. De plaspauze loopt uit in uren pinten drinken met enkele locals. Zo hadden we ook weer een gratis slaapplaats, douche en ontbijt. Thank you Steve!
Een nachtzoentje voor vriend Spiderman en oogjes dicht.
PS: elk dorpje en stadje – hoe klein het ook moge zijn – heeft ene Mac Donalds. Geen wonder dat OZ het 2de land vol dikkerdjes is.
Ook nu staan we op tijd op om de tocht voort te zetten. Een douche zit er niet in. Jammer, het zou wel van pas komen. Na 2 uur rijden stoppen we aan de service station, waar we – met een overdreven verhaal ‘we hebben ons al 3 dagen niet gewassen’ – de truckerdouches bezigen.
Fris als een hoentje en met Joke’s enthousiasme rijden we naar Palm Beach. Palm Beach ligt vlakbij Sydney. Schitterende huizen zijn op het heuvelachtig landschap gepland, allen hebben ze een prachtig uitzicht over de baaien en oceaan. Palm Beach is daar waar ‘Home & Away’ wordt opgenomen. Een die-hardfan als Joke mag dit nu niet zomaar voorbij laten gaan! Het is een typisch surfstadje waar jong en oud een surfboard onder de arm heeft. Ik vermoed dat ze zo geboren worden.
Vanaf vandaag hebben we een extra reiziger. Tot in Melbourne krijgen we het aangename gezelschap van het mannelijk geslacht. En wij zijn blij want hij is knap. Donker haar, opvallende ogen (zonder kleurlenzen), mooi atletisch lichaam en groot zoals een man hoort te zijn. Alleen zijn kledij en naam zijn iets minder: een spannend rood-blauw pakje dat zijn hele lichaam bedekt (balen!) en hij luistert naar de naam… Spiderman!
Bon, alle gekheid op een stokje…
2 PM. Terug op vertrekbasis, de plek waar het allemaal begon: Sydney! We rijden via Harbour Bridge de stad in. Het voelt als thuiskomen. Het is druk, het spitsuur bijna aangebroken. Desondanks vinden we de weg naar G’day Backpackers (onze 1ste hostel ooit) vrij snel. Post wordt opgehaald, Tan laat iets achter (hihi…), bijpraten met de werkes en weer weg. Even langs de bieb (gratis internet) en terug naar de camper. Onze 2 uur parkeertijd zitten er op. Gezien we hier al anderhalve week waren besluiten we om verder te gaan.
Jammer dat Joke’s gsmbatterij het eerder die dag had begeven, anders waren we misschien wat gebleven. Vrienden Marijn en Ralf van op de tour naar Alice Springs zakten namelijk die avond naar Sydney af. Bij deze nodig ik mezelf uit om hen in Nederland eens op te zoeken. Jullie zijn natuurlijk ook altijd welkom in ons mooi Belgenlandje.
Joke en ik hadden graag een concert van Kings of Leon meegepikt. Ze spelen morgen- en overmorgenavond hier. helaas waren de tickets al uitverkocht.
We slapen die avond in Shellharbour, op de parking van een motel. Alle campings in de buurt waren al gesloten wanneer we in dit kleine stadje aankwamen. Tan en ik kletsen ’s avonds bij terwijl Joke vroeg in bed kruipt.
--------------------------------------------------------------------
18-03-’09, woensdag, dag 38
In paniek schiet ik wakker. Ik kijk rond me, zie Joke en Tan, besef dat ik in OZ ben, check mijn gsm en adem opgelucht. Het was maar een nare droom…
Wanneer ik een uur later opnieuw wakker word, brandt de zon al weer hevig. 9 AM en al zeker 26°: dit is OZ!
We keren wat terug noordwaarts, naar Wollongong. De boeddhistische tempel ‘Nan Tien Temple’ is daar te bewonderen. India in Australië, de wereld is klein. Enkele gelovigen zijn aan het bidden. Wij houden ons rustig, fotograferen stiekem toch en bewonderen de architectuur. Er zijn verschillende bidtempels, rond een centrale tuin gebouwd. In elke ruimte andere buddha’s. Mooi en wijs om te zien. een kleine donatie en je mag een briefje nemen waar een wijze spreuk op geschreven staat (ik neem er stiekem twee).
We willen vanavond hoofdstak Canberra bereiken dus geef ik weer gas. Langs de highway naar de freeway. Tsjakka!
Adembenemende uitzichten met valleien, bossen, dorre delen,… - voor elk wat wils – staan op ons netvlies gebrand. De foto’s liegen er niet om.
Hoe dichter we Canberra naderen, hoe dorder (of is het dorrer?) het landschap wordt. Aan de ene kant bergen, bezaaid met bomen, aan de andere kant een droog land waar koeien op grazen. Vervang koeien, dode wombats en kangoeroe’s door leeuwen en giraffen en je waant je in Afrika.
We strekken de benen even op een wijngaard. We krijgen een rondleiding door een jonge OZ’ster. Ook hier een fantastische omgeving: eendjes in het meertje, bergen,…
‘Nog 150 km en we zijn in Canberra’, zeg ik rond 5 PM. Op weg naar hier zagen we veel dode dieren langs de kant (‘roadkill’). Arme beestjes, waarom plegen jullie toch zelfmoord?!
Gelukkig hebben we er ook levende gezien. Een grote kudde heeft het sportveld ingepalmd. We houden halt om hen van dichter te bekijken. Wat ’n kanjers!
Het is al donker als we op de camping arriveren. Een lekker eitjes met wat brood als avondmaal. Een avond vol schrijven en lezen (Joke vindt het een leuk boekje, ze pist bijna in haar broek van het lachen).
--------------------------------------------------------------------
19-03-’09, donderdag, dag 39
De herfst is in aantocht. Het is te merken aan de ochtend- en avondtemperaturen. De avondtemperatuur van ongeveer 27° maakt plaats voor 18°-20°, een opmerkelijk verschil.
En zo is het ook vandaag in Canberra. Het start fris – truitjesweer – maar al snel warmt het op. Vandaag een culture dag. We starten bij het Australian War Memorial, een gigantisch museum waar alle oorlogen met klank en beeld aangekaart worden. we gaan ook langs het oude en nieuwe parlement voordat we de stad in trekken. Een kleine versie van Sydney, zonder wolkenkrabbers. Waarom ze deze stad als hoofdstad hebben is me toch een raadsel.
We checken nog even de verschillende ambassades (de onze is véél mooier dan de Hollandse) en gaan verder.
Opnieuw de adembenemende landschappen van weleer. Schaapjes stappen mooi in een rij huiswaarts. Een dode wombat. Raven peuzelen aan het karkas van een kangoeroe. Het dorre landschap maakt plaats voor groene vlaktes langs links en bergen langs rechts. We stoppen in Cooma. De plaspauze loopt uit in uren pinten drinken met enkele locals. Zo hadden we ook weer een gratis slaapplaats, douche en ontbijt. Thank you Steve!
Een nachtzoentje voor vriend Spiderman en oogjes dicht.
PS: elk dorpje en stadje – hoe klein het ook moge zijn – heeft ene Mac Donalds. Geen wonder dat OZ het 2de land vol dikkerdjes is.
Campertrip Brisbane - Melbourne, dag 33 tem 36
13-03’09, vrijdag, dag 33
Gitaarakkoorden komen door mijn oordoppen. Ben ik nu in België en is Jelle in zijn romantische beu? Nope, ik ben in OZ en er staat een Oekraïner, Nemo, aan de camperdeur. Zijn kleren verraden onmiddellijk zijn hippie-zijn (waarom kom je ook anders hier wonen?). 5 min en een festivaldouche later zitten we, met een tas thee in onze handen, op zijn veranda. Meneer staat altijd op met het vogelgezang, wanneer het ochtenddauw nog vers is, want hij slaapt in zijn verandabed. Wat later zien we Maw, die ons met veel plezier zijn tuin toont. Citroen-, appelsien-, bananen-, mangobomen in overvloed. 101 verschillende boomsoorten, evenveel vogelsoorten zijn te bespeuren op zijn grond. Er rond loop een rivier waar liggend douchen mogelijk is (Joke demonstreert).
Tijd voor ontbijt. Nemo vertelt wat over zijn leven, ingesteldheid en levensstijl. Lees: leven op kosten van Max en zijn eigen vriendin, onder het motto ‘mensen vervreemden van de natuur, ze hebben geen voeling meer. Bedekken zich onder kledij en schoenen. Waarom toch? Werken; er is meer dan dat. Zoals met thee in de hand naar regen kijken, dat is het wel!’. Uhu uhu, tuu-uurlijk… Nou goed, ieder zijn manier van denken maar let op dat je luchtbel waar je in leeft niet doorprikt wordt.
We zeggen tegen lunchtijd ‘vaarwel’ en ik aanschouw nog even het mooie huis.
We willen vanavond in Coffs Harbour zijn, zo’n 200 km verderop. Het landschap is hier te mooi om te negeren dus nemen we even wat gewone baantjes ipv de highway. We houden –al dan niet korte – tussenstops in Nimbin, Lismore en Grafton. Nimbin is een dorpje waar een oogje wordt toegeknepen qua drugsgebruik. Een oude man, helemaal verdwaasd door de drugs, is het perfecte voorbeeld van ‘goed fout’. In mijn ogen is het niet meer dan een toeristische trekpleister. Lismore zagen we enkele vanuit de camper, het is niet de moeite om te stoppen. Volgens Lonely Planet zijn er in Grafton 3 dingen de moeite, echter bleek dat naar mijn bescheiden mening niet zo te zien. We kunnen nu toch wel zegen dat we er geweest zijn en dat nemen ze ons niet af.
Het is net donker als we in Coffs aankomen. Ik wil mijn gratis overnachting in het Plantation Hotel benutten. Juich, een echt bed! Joke heeft deze voucher ook maar Tan niet. We zetten een ingenieus ‘gratis overnachting voor Tan’-plan op poten maar besluiten het toch niet uit te voeren gezien de security en staff op controle kwam: niet betalende Nederlandertjes buitenschoppen. Enkel douchen voor Tan dus; iets wat altijd te appreciëren valt na 3 dagen van niet douchen.
Vreemd dat er zo weinig gasten in het hostel zijn. Buiten 5 anders Nederlanders is er niemand. En klein is het hier niet. Hmmm, strange…
Is het carnaval? Hmm, ik den khet niet. Maar waarom is iedereen dan in zijn carnavalpkaje op straat gekomen? Oh nee, het is het Australische idee van mode!
Het is vrijdagavond dus misschien niet slecht om eens een stapje te zetten. Echter lukt dit niet gezien Tan 17 is en dus niet binnen kan in pubs en clubs.
We duwen een kebab in onze mond en kruipen in ons bed. Wat is het heerlijk om een degelijke matras te voelen!
--------------------------------------------------------------------
14-03-’09, zaterdag, dag 34
Heerlijk, uitslapen! Der warme ochtendzon komt binnen door het venster, waar gisterenavond loeiharde muziek door sijpelde. Tijd om op te staan.
De camper wordt opgeruimd, fris gewassen ondergoed wordt opgeplooid. Veel valt er in Coffs niet te doen. Laat ik het anders zeggen: in Coffs is er niets te doen. Wat ons wel leuk lijkt is kanoën op de Coffs Creek. Het weer is er prima voor! We boeken voor 2 uur. Visjes houden ons gezelschap, het uitzicht is mooi. Uiteindelijk peddelen we maar een uurtje (de stroming brengt ons ook wel ergens) en genieten we de overige tijd.
Op enkele zandbanken huizen honderden blauwe krabben samen. Hoe groter ze zijn, hoe blauwer. Schoontjes! Als je hen nadert, rennen ze zo snel te kunnen weg en verstoppen ze zich in het zand. Blijf een poosje stil staan en daar komen ze weer tevoorschijn.
In de vooravond verplaatsen we ons van Coffs naar Kempsey, een boerengat. Toch weer de volle 105 km afgelegd vandaag, h oho! De camping is klein maar proper, dus we zijn tevreden vrouwen.
--------------------------------------------------------------------
15-03-’09, zondag, dag 35
1 AM. De wekker gaat af. In België is het nu 3 PM, het uur dat Jelle bij me thuis aankomt. Joke en ik maken een nachtelijke wandeling naar de dichtstbijzijnde payphone. Een valpartij en 20 minuten later komen we in het verlaten stadje aan. Enig probleem: payphonekaart is op en de wandeling was dus voor niets. Terugkeren dus en het thuisgrond ervan op de hoogte brengen.
Een uur na het ontwaken gaat mijn gsm en het is mijn liefje, broer en oudertjes zeker. Quelle surprise! Weinig nieuwtjes (geen nieuws is goed nieuws), maar altijd fijn om Jel (snottebel) te horen.
De ondergelopen postzegel (zo groot is het zwembad) brengt de eerste verfrissing. We ontwaken rustig, zoals het op een zondag hoort.
Gisterenavond kwamen 4 Nederlanders met een kapotte camper toe op onze camping. 2 ervan nemen we nu mee naar Port Macquarie waar hun vervangauto op hen wacht. Wij, dames, rijden verder om mooie kiekjes te nemen. Ik parkeer me op een grasberm. Wat ik echter niet wist, was dat dit mooi stukje gras zeer dretsig was en bijgevolg ideaal om in vast te rijden. Ik slaag er dan ook in dat te doen: we got bogged. Gelukkig zijn de OZ’ers hulpvaardig, steken ze graag hun handen uit de mouwen en wist de man wat van auto’s af. Verschillende pogingen mislukken. Intussen stoppen onze nieuwe vrienden om een handje te helpen. 45 min later staan we nog even ver (lees: nergens) en draait het achterwiel verder in de modder door. Het briljante idee om een pick-up/4x4 te doen stoppen was onze redding. Een goed opgedoste vrouw’s auto haalde ons er soepel uit. Hupla, bevrijd!
We zijn nog goed op tijd voor het voederen van de koala’s in het Koala Hospital te bekijken. 4 bewoners zijn te bezichtigen, verkeersslachtoffertjes of bewerkt met hondenbeten. Wetende dat koala’s dikke luiaards zijn (je slaapt niets voor niets 20 uur per dag), was het niet heel spectaculair. We beslissen dus om nog verder zuidwaarts te rijden.
Newcastle halen we niet meer dus brengen we de nacht in Forster door. Donder en bliksem uit de hemel!
--------------------------------------------------------------------
16-03-’09, maandag, dag 36
Nieuwe week, nieuw plan. Op tijd op, met een vast vertrekuur (9 AM). Enkele uurtjes rijden om in de namiddag het rustiger aan te doen: stukken beter en aangenamer voor de driver. Zo ben ik tenminste fris als ik achter het stuur zit.
Tegen lunchtijd komen we aan in Port Stephens, Nelson Bay. De Nederlandse vrienden van in Kempsey hadden dit plekje aangeraden, dus een bezoekje leek het ons wel waard. Nou, het was er zeker mooi aan de haven enz maar ernaar verhuizen ga ik nu ook niet doen.
Wat later arriveren we in Newcastle. Groot op de kaart en aanbevolen in Lonely Planet. In werkelijkheid mooie stranden, leuke wandelpaadjes en een uit ede hand gelopen dorp dat men stad noemt.
Goed dat we het zagen: we willen tenslotte zo veel mogelijk zien in de tijd die we hebben.
Voor de avond zoeken we een camping op, maar we vinden zelf iets beters. Iets veel beters! Een beeldschoon meer bewoond door een bende pelikanen, enkele bootjes op het meer en dan de zonsondergang… Jaaa, ik kan het jullie zeggen: dit is dé beste plaats om te overnachten. Later op de avond komen sommige bootjes terug van het vissen. Wij aanschouwen dat spektakel vanuit onze woonst.
Een OZ geeft ons de tip om wat verderop te parkeren wegens norse buurtbewoners. The view is te goed om weg te daan dus blijven we lekker staan. NEM!
PS: 2 jaar geleden
Gitaarakkoorden komen door mijn oordoppen. Ben ik nu in België en is Jelle in zijn romantische beu? Nope, ik ben in OZ en er staat een Oekraïner, Nemo, aan de camperdeur. Zijn kleren verraden onmiddellijk zijn hippie-zijn (waarom kom je ook anders hier wonen?). 5 min en een festivaldouche later zitten we, met een tas thee in onze handen, op zijn veranda. Meneer staat altijd op met het vogelgezang, wanneer het ochtenddauw nog vers is, want hij slaapt in zijn verandabed. Wat later zien we Maw, die ons met veel plezier zijn tuin toont. Citroen-, appelsien-, bananen-, mangobomen in overvloed. 101 verschillende boomsoorten, evenveel vogelsoorten zijn te bespeuren op zijn grond. Er rond loop een rivier waar liggend douchen mogelijk is (Joke demonstreert).
Tijd voor ontbijt. Nemo vertelt wat over zijn leven, ingesteldheid en levensstijl. Lees: leven op kosten van Max en zijn eigen vriendin, onder het motto ‘mensen vervreemden van de natuur, ze hebben geen voeling meer. Bedekken zich onder kledij en schoenen. Waarom toch? Werken; er is meer dan dat. Zoals met thee in de hand naar regen kijken, dat is het wel!’. Uhu uhu, tuu-uurlijk… Nou goed, ieder zijn manier van denken maar let op dat je luchtbel waar je in leeft niet doorprikt wordt.
We zeggen tegen lunchtijd ‘vaarwel’ en ik aanschouw nog even het mooie huis.
We willen vanavond in Coffs Harbour zijn, zo’n 200 km verderop. Het landschap is hier te mooi om te negeren dus nemen we even wat gewone baantjes ipv de highway. We houden –al dan niet korte – tussenstops in Nimbin, Lismore en Grafton. Nimbin is een dorpje waar een oogje wordt toegeknepen qua drugsgebruik. Een oude man, helemaal verdwaasd door de drugs, is het perfecte voorbeeld van ‘goed fout’. In mijn ogen is het niet meer dan een toeristische trekpleister. Lismore zagen we enkele vanuit de camper, het is niet de moeite om te stoppen. Volgens Lonely Planet zijn er in Grafton 3 dingen de moeite, echter bleek dat naar mijn bescheiden mening niet zo te zien. We kunnen nu toch wel zegen dat we er geweest zijn en dat nemen ze ons niet af.
Het is net donker als we in Coffs aankomen. Ik wil mijn gratis overnachting in het Plantation Hotel benutten. Juich, een echt bed! Joke heeft deze voucher ook maar Tan niet. We zetten een ingenieus ‘gratis overnachting voor Tan’-plan op poten maar besluiten het toch niet uit te voeren gezien de security en staff op controle kwam: niet betalende Nederlandertjes buitenschoppen. Enkel douchen voor Tan dus; iets wat altijd te appreciëren valt na 3 dagen van niet douchen.
Vreemd dat er zo weinig gasten in het hostel zijn. Buiten 5 anders Nederlanders is er niemand. En klein is het hier niet. Hmmm, strange…
Is het carnaval? Hmm, ik den khet niet. Maar waarom is iedereen dan in zijn carnavalpkaje op straat gekomen? Oh nee, het is het Australische idee van mode!
Het is vrijdagavond dus misschien niet slecht om eens een stapje te zetten. Echter lukt dit niet gezien Tan 17 is en dus niet binnen kan in pubs en clubs.
We duwen een kebab in onze mond en kruipen in ons bed. Wat is het heerlijk om een degelijke matras te voelen!
--------------------------------------------------------------------
14-03-’09, zaterdag, dag 34
Heerlijk, uitslapen! Der warme ochtendzon komt binnen door het venster, waar gisterenavond loeiharde muziek door sijpelde. Tijd om op te staan.
De camper wordt opgeruimd, fris gewassen ondergoed wordt opgeplooid. Veel valt er in Coffs niet te doen. Laat ik het anders zeggen: in Coffs is er niets te doen. Wat ons wel leuk lijkt is kanoën op de Coffs Creek. Het weer is er prima voor! We boeken voor 2 uur. Visjes houden ons gezelschap, het uitzicht is mooi. Uiteindelijk peddelen we maar een uurtje (de stroming brengt ons ook wel ergens) en genieten we de overige tijd.
Op enkele zandbanken huizen honderden blauwe krabben samen. Hoe groter ze zijn, hoe blauwer. Schoontjes! Als je hen nadert, rennen ze zo snel te kunnen weg en verstoppen ze zich in het zand. Blijf een poosje stil staan en daar komen ze weer tevoorschijn.
In de vooravond verplaatsen we ons van Coffs naar Kempsey, een boerengat. Toch weer de volle 105 km afgelegd vandaag, h oho! De camping is klein maar proper, dus we zijn tevreden vrouwen.
--------------------------------------------------------------------
15-03-’09, zondag, dag 35
1 AM. De wekker gaat af. In België is het nu 3 PM, het uur dat Jelle bij me thuis aankomt. Joke en ik maken een nachtelijke wandeling naar de dichtstbijzijnde payphone. Een valpartij en 20 minuten later komen we in het verlaten stadje aan. Enig probleem: payphonekaart is op en de wandeling was dus voor niets. Terugkeren dus en het thuisgrond ervan op de hoogte brengen.
Een uur na het ontwaken gaat mijn gsm en het is mijn liefje, broer en oudertjes zeker. Quelle surprise! Weinig nieuwtjes (geen nieuws is goed nieuws), maar altijd fijn om Jel (snottebel) te horen.
De ondergelopen postzegel (zo groot is het zwembad) brengt de eerste verfrissing. We ontwaken rustig, zoals het op een zondag hoort.
Gisterenavond kwamen 4 Nederlanders met een kapotte camper toe op onze camping. 2 ervan nemen we nu mee naar Port Macquarie waar hun vervangauto op hen wacht. Wij, dames, rijden verder om mooie kiekjes te nemen. Ik parkeer me op een grasberm. Wat ik echter niet wist, was dat dit mooi stukje gras zeer dretsig was en bijgevolg ideaal om in vast te rijden. Ik slaag er dan ook in dat te doen: we got bogged. Gelukkig zijn de OZ’ers hulpvaardig, steken ze graag hun handen uit de mouwen en wist de man wat van auto’s af. Verschillende pogingen mislukken. Intussen stoppen onze nieuwe vrienden om een handje te helpen. 45 min later staan we nog even ver (lees: nergens) en draait het achterwiel verder in de modder door. Het briljante idee om een pick-up/4x4 te doen stoppen was onze redding. Een goed opgedoste vrouw’s auto haalde ons er soepel uit. Hupla, bevrijd!
We zijn nog goed op tijd voor het voederen van de koala’s in het Koala Hospital te bekijken. 4 bewoners zijn te bezichtigen, verkeersslachtoffertjes of bewerkt met hondenbeten. Wetende dat koala’s dikke luiaards zijn (je slaapt niets voor niets 20 uur per dag), was het niet heel spectaculair. We beslissen dus om nog verder zuidwaarts te rijden.
Newcastle halen we niet meer dus brengen we de nacht in Forster door. Donder en bliksem uit de hemel!
--------------------------------------------------------------------
16-03-’09, maandag, dag 36
Nieuwe week, nieuw plan. Op tijd op, met een vast vertrekuur (9 AM). Enkele uurtjes rijden om in de namiddag het rustiger aan te doen: stukken beter en aangenamer voor de driver. Zo ben ik tenminste fris als ik achter het stuur zit.
Tegen lunchtijd komen we aan in Port Stephens, Nelson Bay. De Nederlandse vrienden van in Kempsey hadden dit plekje aangeraden, dus een bezoekje leek het ons wel waard. Nou, het was er zeker mooi aan de haven enz maar ernaar verhuizen ga ik nu ook niet doen.
Wat later arriveren we in Newcastle. Groot op de kaart en aanbevolen in Lonely Planet. In werkelijkheid mooie stranden, leuke wandelpaadjes en een uit ede hand gelopen dorp dat men stad noemt.
Goed dat we het zagen: we willen tenslotte zo veel mogelijk zien in de tijd die we hebben.
Voor de avond zoeken we een camping op, maar we vinden zelf iets beters. Iets veel beters! Een beeldschoon meer bewoond door een bende pelikanen, enkele bootjes op het meer en dan de zonsondergang… Jaaa, ik kan het jullie zeggen: dit is dé beste plaats om te overnachten. Later op de avond komen sommige bootjes terug van het vissen. Wij aanschouwen dat spektakel vanuit onze woonst.
Een OZ geeft ons de tip om wat verderop te parkeren wegens norse buurtbewoners. The view is te goed om weg te daan dus blijven we lekker staan. NEM!
PS: 2 jaar geleden
woensdag 1 april 2009
Campertrip Brisbane - Melbourne, dag 30 tem 32
10-03-’09, dinsdag, dag 30
‘Om 9 AM is er een begeleide wandeling. Interessant’, denken we, tot we vernomen dat het $15/persoon is. Een andere tocht dus. We wagen ons aan de langste die Lamington te bieden heeft: Coomera Walk. Volgens de brochure 7 uur, door het regenwoud. We waren nog maar net vertrokken en ja hoor, de sluizen gingen weer open. De weergoden hebben het zo niet voor ons precies. Mijn enthousiasme daalde onder het vriespunt maar om nog te keren na anderhalf uur was ook wat stom gezien we nog voldoende tijd hadden. We naderen een rivier waar we door moeten, over bglibberige stenen (anti-slipschoenen, yeah right) door het water. Na dit 8 keer te moeten doen zijn mijn schoenen dan ook zeikenat en zeggen ze voor de volgende 5 uur ‘slop slop’.
De populatie van het regenwoud: 10379 blauwe kreeften die de aanvalpositie innemen wanneer je hen nadert, 30450 hagedissen, walabi’s, miljarden bloedzuigers. Gezien we zelf even vochtig waren als de Pacifische Oceaan trokken we deze lieve beesten aan als vliegen op een stront. Af en toe houden we halt om ze van ons lijf te plukken. Doorstappen is de boodschap. Even wordt gevreesd dat we niet voor donker terug zijn, dus leggen we onze versnelling hoger.
Mooi op tijd en nog geen 6 uur, na vertrek, later zien we de camping en vluchten we naar de douche. Bloedzuigers op enkels, handen, voeten,… dolletjes! Nederland wint met 15 bloedzuigers, gevolgd door België met slecht 3.
De avond verloopt rustig. Een lekker warme maaltijd (patat, wortel, tortilla-achtig iets) vult onze maagjes.
We doorbladen nog even de brochure en lezen dat de Coomera Walk wordt afgeraden bij slecht weer. Bon, wat hebben we vandaag geleerd? Les 1: lees eerst goed de brochure. Les 2: verwittig iemand als je gaat wandelen in een regenwoud.
PS: waarom bewegen wandelende mensen hun armen mee?
--------------------------------------------------------------------
11-03-’09, woensdag, dag 31
Het is 3 weken geleden dat ik een lange broek droeg. Doeme toch, een lange broek in OZ! Maar het is een noodzakelijk kwaad want het is koud en regent hard. Voordat we Lamington verlaten doen we nog even wat spullen in de droogkast en maken we een praatje met onze Nederlandse camperburen.
Gezien de highway alleen maar rechtdoor gaan is en dat niet bijster interessant is, kiezen we er voor om langs de kleine wegen verder te gaan. De regen maakt plaats voor zon (juich!) en zo genieten we nog meer van de fauna en flora. Een late lunchbreak in een afgelegen cafeetje, waar de drukste populatie ooit 15 man was, in een afgelegen dorp. Wel leuk om het binnenland te zien en dat op slechts een uur rijden van de zee.
Wegeltje op, baantje af, bocht naar links, draai naar rechts. Joke heeft een goed ontwikkeld reukorgaan (het mijne gaat achteruit) en merkt een verbrande geur op. We zetten ons direct aan de kant en inspecteren de boel. Buiten de geur en een lichtje op het dashboard merken we niets anders op. Als een wilde zot zwaai ik naar de eerste auto die passeert. De vrouw in kwestie weet niets meer maar stelt voor om achter haar te rijden. Oké, goed, let’s roll. We vertrekken, de geur gaat weg, het lichtje is uit. ‘In orde’, denken we, ‘merci madam, vanaf nu kunnen we wel weer verder.’
We verlaten de staat Queensland en komen New South Wales binnen. We rijden door en houden halt in een klein stadje waar de tijd wat stil bleef staan (Mu). Ik wil pinken maar merkt op dat het niet lukt. PING, daar valt de €/$: er is een draadje, dat instaat voor de indicators, doorgebrand. Oh feest! Enkele telefoontjes en gevloek later komt een vriendelijke man van de NRMA (Touring van bij ons) ons helpen en klaart de klus in amper 20 minuten. Waar mannen toch allemaal goed voor zijn!
Het begint te schermen wanneer we in Byron Bay aankomen. Het lijkt wat op Surfers Paradise, maar dan in een gezellige versie (leukere gebouwen enz) en met een grote diversiteit van mensen (jong, oud, hippe, alternatief, surfers). We zoeken een slaapplaats op een camping maar stuiten op gesloten deuren bij enkele campings. Eén heeft gelukkig een ander systeem: betaal in de ochtend.
Yeah!
--------------------------------------------------------------------
12-03-’09, donderdag, dag 32
De zon komt net op wanneer ik ontwaak. Een Chinees is bezig met zijn ochtendyoga. Joke is klaarwakker. Tan slaapt. Joke ziet het niet zitten om net voor openingsuren van de camping (9 AM) te vertrekken dus beslis ik snel om direct te vertrekken. Om 5.30 AM. Op weg naar stad vinden we een plaatsje (van 1 AM tot 5 AM mag je daar niet staan, wildkamperen tegengaan) waar we nog enkele uurtjes de ogen sluiten en het dromen verderzetten.
De dagactiviteiten bleven zoals het leven aan de kust is: wat kuieren door stad, wandelnig langs het strand (we zagen dofijnen!), zonnen,… We raken aan de praat met onze buur Max, een man van 50-55 (moeilijk te schatten; ze zien er vaak ouder uit door de vele zon). Hij woont op een farm, zo’n 30 minuten verder, in de mountains. ‘Als je zin hebt, kan je gerust jullie camper op mijn grond zetten. Er zijn nog andere campers, mensen genoeg.’ We vinden het wel leuk om dit aanbod aan te nemen: levensstijl zien, nieuwe landschappen, nieuwe mensen. Nog een Coles-tussenstop en we zetten aan. De 30 minuten waar Max over doet, tja, dat was niet voor ons weggelegd. Het was schemerdonker bij vertrek, pikdonker bij aankomst (anderhalf uur later!). we rijden verkeerd, vragen 2 maal de weg, zien de meest kleine wegeltjes. Voor Tan is de fun er af. Enge filmscènes spelen door haar hoofd, wat ook Joke onrustig maakt. Eerlijk gezegd, voor het eerst was ik niet helemaal op mijn gemak. Het bos, nergens licht, nergens geluid… prima decor voor een horrorfilm.
Eindelijk vinden we het huis van Max. Hij had Nemo, één van zijn huisgenoten, verwittigd van onze komst (Max zelf ging laat thuis zijn). Een zacht licht verlicht het – prachtige – huis (zo’n wil ik ook Jelle), maar geen mens te bespeuren. Nog steeds niet helemaal op ons gemak roepen we wat ‘Hallo’s?’, ‘Nemo?’, ‘Anybody?’ het huis en tuin in. Uiteindelijk gaat een deur open en begroet Rachel ons. Ze was aan het mediteren en moet vroeg in bed, waar ze eigenlijk met zegt ‘Oké, goed dat je er bent maar ga nu maar naar je camper’. Tan is helemaal niet op haar gemak en wilt graag weg. Die optie is echter niet de beste: de ganse weg terug in het donker + nog parkeerplaats vinden. De goon en enkele luchtige verhaaltjes helpen gelukkig.
We vallen rustig in slaap. Een nachtelijk pipipauze: we gaan steeds samen. Vrouwen toch hé…
PS: hoe komt het dat Chinezen spleetogen hebben?
‘Om 9 AM is er een begeleide wandeling. Interessant’, denken we, tot we vernomen dat het $15/persoon is. Een andere tocht dus. We wagen ons aan de langste die Lamington te bieden heeft: Coomera Walk. Volgens de brochure 7 uur, door het regenwoud. We waren nog maar net vertrokken en ja hoor, de sluizen gingen weer open. De weergoden hebben het zo niet voor ons precies. Mijn enthousiasme daalde onder het vriespunt maar om nog te keren na anderhalf uur was ook wat stom gezien we nog voldoende tijd hadden. We naderen een rivier waar we door moeten, over bglibberige stenen (anti-slipschoenen, yeah right) door het water. Na dit 8 keer te moeten doen zijn mijn schoenen dan ook zeikenat en zeggen ze voor de volgende 5 uur ‘slop slop’.
De populatie van het regenwoud: 10379 blauwe kreeften die de aanvalpositie innemen wanneer je hen nadert, 30450 hagedissen, walabi’s, miljarden bloedzuigers. Gezien we zelf even vochtig waren als de Pacifische Oceaan trokken we deze lieve beesten aan als vliegen op een stront. Af en toe houden we halt om ze van ons lijf te plukken. Doorstappen is de boodschap. Even wordt gevreesd dat we niet voor donker terug zijn, dus leggen we onze versnelling hoger.
Mooi op tijd en nog geen 6 uur, na vertrek, later zien we de camping en vluchten we naar de douche. Bloedzuigers op enkels, handen, voeten,… dolletjes! Nederland wint met 15 bloedzuigers, gevolgd door België met slecht 3.
De avond verloopt rustig. Een lekker warme maaltijd (patat, wortel, tortilla-achtig iets) vult onze maagjes.
We doorbladen nog even de brochure en lezen dat de Coomera Walk wordt afgeraden bij slecht weer. Bon, wat hebben we vandaag geleerd? Les 1: lees eerst goed de brochure. Les 2: verwittig iemand als je gaat wandelen in een regenwoud.
PS: waarom bewegen wandelende mensen hun armen mee?
--------------------------------------------------------------------
11-03-’09, woensdag, dag 31
Het is 3 weken geleden dat ik een lange broek droeg. Doeme toch, een lange broek in OZ! Maar het is een noodzakelijk kwaad want het is koud en regent hard. Voordat we Lamington verlaten doen we nog even wat spullen in de droogkast en maken we een praatje met onze Nederlandse camperburen.
Gezien de highway alleen maar rechtdoor gaan is en dat niet bijster interessant is, kiezen we er voor om langs de kleine wegen verder te gaan. De regen maakt plaats voor zon (juich!) en zo genieten we nog meer van de fauna en flora. Een late lunchbreak in een afgelegen cafeetje, waar de drukste populatie ooit 15 man was, in een afgelegen dorp. Wel leuk om het binnenland te zien en dat op slechts een uur rijden van de zee.
Wegeltje op, baantje af, bocht naar links, draai naar rechts. Joke heeft een goed ontwikkeld reukorgaan (het mijne gaat achteruit) en merkt een verbrande geur op. We zetten ons direct aan de kant en inspecteren de boel. Buiten de geur en een lichtje op het dashboard merken we niets anders op. Als een wilde zot zwaai ik naar de eerste auto die passeert. De vrouw in kwestie weet niets meer maar stelt voor om achter haar te rijden. Oké, goed, let’s roll. We vertrekken, de geur gaat weg, het lichtje is uit. ‘In orde’, denken we, ‘merci madam, vanaf nu kunnen we wel weer verder.’
We verlaten de staat Queensland en komen New South Wales binnen. We rijden door en houden halt in een klein stadje waar de tijd wat stil bleef staan (Mu). Ik wil pinken maar merkt op dat het niet lukt. PING, daar valt de €/$: er is een draadje, dat instaat voor de indicators, doorgebrand. Oh feest! Enkele telefoontjes en gevloek later komt een vriendelijke man van de NRMA (Touring van bij ons) ons helpen en klaart de klus in amper 20 minuten. Waar mannen toch allemaal goed voor zijn!
Het begint te schermen wanneer we in Byron Bay aankomen. Het lijkt wat op Surfers Paradise, maar dan in een gezellige versie (leukere gebouwen enz) en met een grote diversiteit van mensen (jong, oud, hippe, alternatief, surfers). We zoeken een slaapplaats op een camping maar stuiten op gesloten deuren bij enkele campings. Eén heeft gelukkig een ander systeem: betaal in de ochtend.
Yeah!
--------------------------------------------------------------------
12-03-’09, donderdag, dag 32
De zon komt net op wanneer ik ontwaak. Een Chinees is bezig met zijn ochtendyoga. Joke is klaarwakker. Tan slaapt. Joke ziet het niet zitten om net voor openingsuren van de camping (9 AM) te vertrekken dus beslis ik snel om direct te vertrekken. Om 5.30 AM. Op weg naar stad vinden we een plaatsje (van 1 AM tot 5 AM mag je daar niet staan, wildkamperen tegengaan) waar we nog enkele uurtjes de ogen sluiten en het dromen verderzetten.
De dagactiviteiten bleven zoals het leven aan de kust is: wat kuieren door stad, wandelnig langs het strand (we zagen dofijnen!), zonnen,… We raken aan de praat met onze buur Max, een man van 50-55 (moeilijk te schatten; ze zien er vaak ouder uit door de vele zon). Hij woont op een farm, zo’n 30 minuten verder, in de mountains. ‘Als je zin hebt, kan je gerust jullie camper op mijn grond zetten. Er zijn nog andere campers, mensen genoeg.’ We vinden het wel leuk om dit aanbod aan te nemen: levensstijl zien, nieuwe landschappen, nieuwe mensen. Nog een Coles-tussenstop en we zetten aan. De 30 minuten waar Max over doet, tja, dat was niet voor ons weggelegd. Het was schemerdonker bij vertrek, pikdonker bij aankomst (anderhalf uur later!). we rijden verkeerd, vragen 2 maal de weg, zien de meest kleine wegeltjes. Voor Tan is de fun er af. Enge filmscènes spelen door haar hoofd, wat ook Joke onrustig maakt. Eerlijk gezegd, voor het eerst was ik niet helemaal op mijn gemak. Het bos, nergens licht, nergens geluid… prima decor voor een horrorfilm.
Eindelijk vinden we het huis van Max. Hij had Nemo, één van zijn huisgenoten, verwittigd van onze komst (Max zelf ging laat thuis zijn). Een zacht licht verlicht het – prachtige – huis (zo’n wil ik ook Jelle), maar geen mens te bespeuren. Nog steeds niet helemaal op ons gemak roepen we wat ‘Hallo’s?’, ‘Nemo?’, ‘Anybody?’ het huis en tuin in. Uiteindelijk gaat een deur open en begroet Rachel ons. Ze was aan het mediteren en moet vroeg in bed, waar ze eigenlijk met zegt ‘Oké, goed dat je er bent maar ga nu maar naar je camper’. Tan is helemaal niet op haar gemak en wilt graag weg. Die optie is echter niet de beste: de ganse weg terug in het donker + nog parkeerplaats vinden. De goon en enkele luchtige verhaaltjes helpen gelukkig.
We vallen rustig in slaap. Een nachtelijk pipipauze: we gaan steeds samen. Vrouwen toch hé…
PS: hoe komt het dat Chinezen spleetogen hebben?
Abonneren op:
Posts (Atom)
+2.jpg)