Melbourne, dag 46

26-03-’09, donderdag, dag 46

Vandaag is Tan 18! En dat vieren wij met haar. Met de trein gaan we tegen lunchtijd naar Melbourne. We gaan direct naar St-Kilda. Melbourne staat dees dagen in teken van de Grand Prix, die hier zondag doorgaat. Dju toch, een prachtcarrière als formule 1 piloot liet ik liggen…
Om 3 PM worden we verwacht in Vooddoo Ink. Tan voelt de zenuwen door haar lichaam gieren. Ik stel haar gerust dat het allemaal wel in orde komt, maar verwittig dat het pijn zal doen. Een lekkere lunch ter afleiding en terug naar de tattooshop.
Vooddoo Ink mag dan wel awards gekregen hebben voor hun kunsten, maar aan hun trage laptops moeten ze toch wel iets doen. We verliezen tijd, Tan wordt zenuwachtig, de laptop blokkeert, tattoeur (of schrijf je dat anders?) van dienst kent het Chinese symbool dat Tan wilt nie, Tan wordt nog zenuwachtiger. Uiteindelijk slagen we erin om het symbool duidelijk en klaar af te drukken.
Iedereen neemt zijn positie in: tattoeur pakt naald en inkt in de hand, Tan neemt plaats op de tafel en knijpt in mij hand, Joke legt die moment vast op beeld.
Het duurt slecht een kwartiertje en het resultaat is dik in orde! Mijn hand ziet paars van het vele duwen, maar dat neem ik er graag bij. Tatt’s are wicked man!

Verschillende etalages van patissiers roepen ons! ‘Eet ons op! Hé, jij daar met je kleedje, eet mij op!’ We konden daarop geen ‘neen’ zeggen en verwennen onszelf met een lekker taartje. Het kiezen is moeilijk, heel moeilijk. Na wat wikken en wegen zitten we vol spanning op het terras en ‘aanvalle-en!’. 3 teleurgestelde gezichten als gevolg… Het zicht was beter dan de inhoud (dat heb ik nog al gehad).
Niets kan Jelle’s brownies – mmm, brownies als ik op Zaventem aankom – overtreffen.
We zitten vol (sorry mémé, ‘we zijn voldaan’), maar toch overwegen we om een tweede taartje te eten. Maar eerst even wat calorieën afwandelen. We stappen richting zee, uiteindelijk te ver van de patissiers verwijderd om een tweede taartje in onze maag te stampen.

We nemen afscheid van Tan. En nu is het een echt afscheid. We zien elkaar volgend jaar in Eindhoven.