Hoi daar.
Eindelijk nog eens internet.
Maar ook nu is het een korte update (uitgebreide verhalen volgen).
De 7 daagse tour was de max, dolle tijden gehad. De groep was vree goe, allemaal in voor plezier en vertier. Helaas zittn die dagen er al op.
Vandaag - zaterdag 28 februari - zijn we afgezakt naar Brisbane (oostkust). Vorige donderdag zat de tour er op en bleven we 2 nachten in Alice Springs. 3 nachten zijn geboekt in Brisbane, die mogelijks verlengd worden.
Plan: afzakken naar beneden, richting Melbourne en dit binnen een tijdslimiet van 3 weken. Een optreden van Kings of Leon, die hier nu op tournee zijn, trachten mee te pikken.
Later meer nieuws.
x
zaterdag 28 februari 2009
zaterdag 21 februari 2009
dinsdag 17 februari 2009
verandering van omgeving
Hi there.
Een korte update:
gisteren (dinsdagochtend) verlieten we Sydney en trokken we - met het vliegtuig - naar Adelaide (waar het prachtig weer is).
Hier blijven we 3 nachten (waarvan de eerste er al op zit). Vrijdag gaan we op een 7-dagen tour van Adelaide naar Alice Springs. Het hele programma vind je op www.groovygrape.com.au - groovy trips - 'desert patrol' www.groovygrape.com.au/uluru-outback-tour.
Wat we erna doen moeten we nog bekijken. I'll keep you in touch.
Uitgebreider verslag en een foto-update volgt volgende week vrijdag ergens, als we terug zijn van de outback.
Jolien en Joke
Een korte update:
gisteren (dinsdagochtend) verlieten we Sydney en trokken we - met het vliegtuig - naar Adelaide (waar het prachtig weer is).
Hier blijven we 3 nachten (waarvan de eerste er al op zit). Vrijdag gaan we op een 7-dagen tour van Adelaide naar Alice Springs. Het hele programma vind je op www.groovygrape.com.au - groovy trips - 'desert patrol' www.groovygrape.com.au/uluru-outback-tour.
Wat we erna doen moeten we nog bekijken. I'll keep you in touch.
Uitgebreider verslag en een foto-update volgt volgende week vrijdag ergens, als we terug zijn van de outback.
Jolien en Joke
zaterdag 14 februari 2009
Sydney, dag 4 en 5
12-2-’09, donderdag, dag 4
De eerste indrukken van Sydney: druk, sommige buurten toch wel vuil (op het einde van onze straat is een pleintje waar the homeless people samentroepen en later op avond zie je dat het ook de tippelbuurt is), groot, vriendelijke mensen, leuke plekjes om te kuieren...
Dikke fun dus!
Intussen zijn we terug van de fikse wandeling langs de kust. Omwille van de regen verschoof de planning wat, zodat we tegen 13u vertrokken vanuit het hostel naar Boni Beach (zo’n 15 minuten met het busje), een bekend surfstrand. Het aantal surfers was beperkt, maar demonstreerden mooi hoe het moet. Enkelen van de groep waagden zich aan een frisse duik, een aanbod dat ik vriendelijk afsloeg. Plezier en vertier op het strand voordat we aan de beach walk begonnen: de kustlijn volgend van Bondi Beach langs ik-weet-niet-meer-welk-strand naar Bonti Beach, waar we ons buikje vulden. De zon kwam even piepen, waarbij menige truien vlug werden uitgetrokken. Wat voetballen, kletsen met de anderen... in afwachting op David van de hostel die ons kwam oppikken. We leerden nieuwe Engelse woorden (‘rollypolly’), kwamen dingen te weten over de andere landen, leerden elkaar beter kennen. That was not ‘hoven droven’ (Zweeds voor ‘fucked up’). Mensen Nederlands – met voorkeur met een Gents accent – leren praten, het levert grappige taferelen op...
Op het avondprogramma stond een barbie (bbq) in een ander hostel. En jawel, ook aan mijn vegetarische zelve werd gedacht. Een aborginal kwam een danske placeren en leerde ons wat bij over zijn volk.
Na het nuttigen van spijs en drank werd het tijd on andere oorden op te zoeken. Up to the pub/nightclub. Op weg naar daar brak opeens de hemel. De regen viel met bakken uit de luchtm de rioleringen konden het nog amper aan en al snel waren we doorweekte kiekens. Nog een korte tussenstop in de hostel om enkele spullen te droppen en een schoenwissel uit te voeren (met slippers geraak je niet binnen dus moest ik mn supervrouwelijke wandelschoenen aandoen) en dan konden we onze tocht verderzetten.
Het nachtleven kont hier vroeg op gang. Rond 22u was het opeens stampvol. Een gevulde pub/nightclub met surfboys and –girls. Ik verkies toch mijn gekende Charlatan (met ‘den bol’). De groep splitste zich op en ondergetekende vond dat het genoeg geweest was. Blijkbaar kan ik hier veel minder lang uitgaan als thuis, want om 1u zagen we ons bedje terug.
PS: voor foto’s en (kort maar krachtige) verhalen, check ook eens jokeh.aroundtheworld.be
--------------------------------------------------------------------
13-2-’09, vrijdag, dag 5
Ik begin meer en meer in een normaal slaap- en leefritme te komen. 8u: opstaan (flink op tijd). Een lichte kater waarneembaar, zo frontaal. Lang leve Dafalgan! Het ontbijt maakte me weer de oude en gaf me veel energie, wat ik goed kon gebruiken voor de dagactiviteit: SURFEN! Wijs!
26-jarige Zahn (die er door zijn veel te gebruinde huid 32 jaar uitziet) en Shane namen ons mee naar Manly, een wijk net buiten Sydney-stad. Wat zoals bij ons Ledeberg bij Gent. Collonay Beach was onze speeltuin. Al snel werden we in surfpakjes gehesen (prachtig met dat strakke lijf van me), overspoeld met beeld en uitleg over het surfen. Vol enthousiasme het water in! Peddelen, kan ik. Peddelen terwijl een golf afkomt, geen probleem. Draaien zodat de neus van je board naar de kust wijs, kinderspel. Rechtstaan, hmm... een ander paar mouwen. Enkele keren lukte het me om als een echte surfbabe naar de kust te surfen. Wijs, vree wijs!
Tijd voor lunch want van sport kan je honger.
De liefhebbers konden erna opnieuw het water in, een kans dat ik natuurlijk niet liet liggen. We trokken dieper de zee in, waar de golven een stuk groter zijn. Inmiddels was een school van uit de buurt ook naar het strand afgezakt. Schattig om 12 jarigen bezig te zijn op hun board. Voor de verandering begon het nog eens te regenen, maar dat kon de pret niet bederven.
Dus, grote golven trotseren. 1ste maal, ok. 2de maal, yep. Bij de 3de maal tegen ging het tegen stroom peddelen minder vlot (morgen zal ik spierpijn hebben), maar toch blijven gaan (‘gaan Alain!’). Een grote wave komt af, ik stel – eerder leg – me in de startblokken, begin (zoals het hoort) te peddelen met de stroom mee, stel me recht maar word omver gekieperd. Kopje onder, board op mijn hoofd. Even op adem komen en dus niet oplettend kwam opeens een andere golf op me af en stal de lenzen uit mijn ogen. Gedaan dus met surfen. Een vriendelijke instructor – met goede ogen – kwam me helpen om board veilig en wel op te bergen.
Even later hielden de anderen het ook voor bekeken, voornamelijk omdat het tijd was om huiswaarts te keren.
De avond hebben we rustig gehouden. Kijken naar ‘Lord of the rings’ en wat praten met de hostelgenoten. Trouwens onze 1ste Belg tegengekomen: Belgen zijn hier een zeldzaam ras.
Onze plannen voor volgende week zijn concreet. Dinsdagochtend 17 februari (6u30 – pijnlijk vroeg) trekken we net het vliegtuig naar Adelaide, zuiderlijker gelegen aan de kust. Enkele dagen daar vertoeven om dan een 7-daagse tour te doen met een groep. Jen van de hostel raadde ons dit aan, we willen beiden naar Centraal-Australie (met Alice Springs, Ayers Rock) dus grijpen we dit aanbod met beide handen. Vrijdag 20 februari start de trip in Adelaide om donderdagavond 26 februari in Alice Springs te zijn. We hebben op internet al een leuke hostel (met zwembad) gevonden, maar het boeken volgt nog.
Wat we erna doen staat nog niet vast.
Tijd nu voor mijn bed want morgen moeten we vroeg op. Nationaal Park The Blue Mountains wacht op ons.
Getekend,
Jolien
De eerste indrukken van Sydney: druk, sommige buurten toch wel vuil (op het einde van onze straat is een pleintje waar the homeless people samentroepen en later op avond zie je dat het ook de tippelbuurt is), groot, vriendelijke mensen, leuke plekjes om te kuieren...
Dikke fun dus!
Intussen zijn we terug van de fikse wandeling langs de kust. Omwille van de regen verschoof de planning wat, zodat we tegen 13u vertrokken vanuit het hostel naar Boni Beach (zo’n 15 minuten met het busje), een bekend surfstrand. Het aantal surfers was beperkt, maar demonstreerden mooi hoe het moet. Enkelen van de groep waagden zich aan een frisse duik, een aanbod dat ik vriendelijk afsloeg. Plezier en vertier op het strand voordat we aan de beach walk begonnen: de kustlijn volgend van Bondi Beach langs ik-weet-niet-meer-welk-strand naar Bonti Beach, waar we ons buikje vulden. De zon kwam even piepen, waarbij menige truien vlug werden uitgetrokken. Wat voetballen, kletsen met de anderen... in afwachting op David van de hostel die ons kwam oppikken. We leerden nieuwe Engelse woorden (‘rollypolly’), kwamen dingen te weten over de andere landen, leerden elkaar beter kennen. That was not ‘hoven droven’ (Zweeds voor ‘fucked up’). Mensen Nederlands – met voorkeur met een Gents accent – leren praten, het levert grappige taferelen op...
Op het avondprogramma stond een barbie (bbq) in een ander hostel. En jawel, ook aan mijn vegetarische zelve werd gedacht. Een aborginal kwam een danske placeren en leerde ons wat bij over zijn volk.
Na het nuttigen van spijs en drank werd het tijd on andere oorden op te zoeken. Up to the pub/nightclub. Op weg naar daar brak opeens de hemel. De regen viel met bakken uit de luchtm de rioleringen konden het nog amper aan en al snel waren we doorweekte kiekens. Nog een korte tussenstop in de hostel om enkele spullen te droppen en een schoenwissel uit te voeren (met slippers geraak je niet binnen dus moest ik mn supervrouwelijke wandelschoenen aandoen) en dan konden we onze tocht verderzetten.
Het nachtleven kont hier vroeg op gang. Rond 22u was het opeens stampvol. Een gevulde pub/nightclub met surfboys and –girls. Ik verkies toch mijn gekende Charlatan (met ‘den bol’). De groep splitste zich op en ondergetekende vond dat het genoeg geweest was. Blijkbaar kan ik hier veel minder lang uitgaan als thuis, want om 1u zagen we ons bedje terug.
PS: voor foto’s en (kort maar krachtige) verhalen, check ook eens jokeh.aroundtheworld.be
--------------------------------------------------------------------
13-2-’09, vrijdag, dag 5
Ik begin meer en meer in een normaal slaap- en leefritme te komen. 8u: opstaan (flink op tijd). Een lichte kater waarneembaar, zo frontaal. Lang leve Dafalgan! Het ontbijt maakte me weer de oude en gaf me veel energie, wat ik goed kon gebruiken voor de dagactiviteit: SURFEN! Wijs!
26-jarige Zahn (die er door zijn veel te gebruinde huid 32 jaar uitziet) en Shane namen ons mee naar Manly, een wijk net buiten Sydney-stad. Wat zoals bij ons Ledeberg bij Gent. Collonay Beach was onze speeltuin. Al snel werden we in surfpakjes gehesen (prachtig met dat strakke lijf van me), overspoeld met beeld en uitleg over het surfen. Vol enthousiasme het water in! Peddelen, kan ik. Peddelen terwijl een golf afkomt, geen probleem. Draaien zodat de neus van je board naar de kust wijs, kinderspel. Rechtstaan, hmm... een ander paar mouwen. Enkele keren lukte het me om als een echte surfbabe naar de kust te surfen. Wijs, vree wijs!
Tijd voor lunch want van sport kan je honger.
De liefhebbers konden erna opnieuw het water in, een kans dat ik natuurlijk niet liet liggen. We trokken dieper de zee in, waar de golven een stuk groter zijn. Inmiddels was een school van uit de buurt ook naar het strand afgezakt. Schattig om 12 jarigen bezig te zijn op hun board. Voor de verandering begon het nog eens te regenen, maar dat kon de pret niet bederven.
Dus, grote golven trotseren. 1ste maal, ok. 2de maal, yep. Bij de 3de maal tegen ging het tegen stroom peddelen minder vlot (morgen zal ik spierpijn hebben), maar toch blijven gaan (‘gaan Alain!’). Een grote wave komt af, ik stel – eerder leg – me in de startblokken, begin (zoals het hoort) te peddelen met de stroom mee, stel me recht maar word omver gekieperd. Kopje onder, board op mijn hoofd. Even op adem komen en dus niet oplettend kwam opeens een andere golf op me af en stal de lenzen uit mijn ogen. Gedaan dus met surfen. Een vriendelijke instructor – met goede ogen – kwam me helpen om board veilig en wel op te bergen.
Even later hielden de anderen het ook voor bekeken, voornamelijk omdat het tijd was om huiswaarts te keren.
De avond hebben we rustig gehouden. Kijken naar ‘Lord of the rings’ en wat praten met de hostelgenoten. Trouwens onze 1ste Belg tegengekomen: Belgen zijn hier een zeldzaam ras.
Onze plannen voor volgende week zijn concreet. Dinsdagochtend 17 februari (6u30 – pijnlijk vroeg) trekken we net het vliegtuig naar Adelaide, zuiderlijker gelegen aan de kust. Enkele dagen daar vertoeven om dan een 7-daagse tour te doen met een groep. Jen van de hostel raadde ons dit aan, we willen beiden naar Centraal-Australie (met Alice Springs, Ayers Rock) dus grijpen we dit aanbod met beide handen. Vrijdag 20 februari start de trip in Adelaide om donderdagavond 26 februari in Alice Springs te zijn. We hebben op internet al een leuke hostel (met zwembad) gevonden, maar het boeken volgt nog.
Wat we erna doen staat nog niet vast.
Tijd nu voor mijn bed want morgen moeten we vroeg op. Nationaal Park The Blue Mountains wacht op ons.
Getekend,
Jolien
dinsdag 10 februari 2009
Sydney, dag 3
11-2-’09, woensdag, dag 3
Het was weer vroeg dag, op deze 3de dag van de week. Rond 5u30 hadden mijn lichaam en geest genoeg rust, dus vulde ik de eerste 2 uren die erop volgden met een wandelingske doen in de hostel, de infrastructuur eens nader bekijken, nog wa soezen in bed,...
De avond ervoor zijn we met een grote bende weeste eten, lekker Oosters. Het vele wandelen van die dag sloeg in op ons lichaam, waardoor we niet meer uit gingen. 22u30, een degelijk uur om naar dromenland te gaan.
Na het nuttigen van ontbijt, kletsen met hostelgenoten en het checken van de mail (mailtjes krijgen is altijd fijn) was het tijd voor actie. Met de bende (opnieuw de bende nieuwkomers) gingen we naar een andere hostel (met zeer confortabele zetels) om meer uitleg te krijgen over het work and travel visum, hoe en waar je best werk zoekt en dergelijke meer. Ik toch content dat ik die zorg niet heb en weet dat ik binnen een anderhalve maand een goede vaste stek heb.
Bon, na beeld en uitleg op naar de bank om een rekening te openen. Toch goed dat we dit allemaal ‘onder begeleiding’ doen (het leek een schooluitstap) en gewoon moeten doen wat ze ons vragen en er ons verder niet veel van hoeven aan te trekken.
Lunchtime. David, van het hostel, bracht ons naar een soort winkelcentrum waar je alleen eten vindt. Groot dat het er was, echt onze ogen optrekken dus. Deze hemel op aarde heet ‘Sydney Food Market’. Een hele boel businessmen and -women kwamen daar hun buikje vullen dus het was druk druk. Die drukte zagen we minder zitten dus zochten we de haven op. Mooi uitzicht, het zonnetje aan het schijnen (helaas maar voor een poos),... Zoals de locals he.
Erna nog wat gekuierd door de (toch wel grote) stad, teveergeefs geprobeerd geld over te zetten op onze Australische rekening,
Ik begin me hier meer en meer op mijn gemak te voelen. Alsof het normaal is dat ik hier ben. Maar ik ben in fucking Australia!
Opvallend: ik neem ook meer de taal over (mijn Engels verbetert dus– neen Jelle, ik heb geen last van een r die klinkt als een w). Engelse woorden in Nederlands zinnen and stuff like that.
We hebben hier zeker nog niet alles gezien dus zullen de komende dagen goed kunnen vullen.
Wat er nog op het programma staat, zijn de Blue Mountains, Bondi Beach, surfen, verdere reis bekijken,...
Vanavond wagen we ons eens aan het bereiden van een maaltijd. De keuken is niet wel al te proper, dus een schrobbeurt is gewenst.
Morgenavond bbq (hier in de volksmond ‘barbie’).
PS: voor zij die mijn hemelse stem willen horen, +61 (0) 415 26 13 48. Denk wel aan het tijdsverschil van 10 uur. Is het nu hier 18u30, dan is het bij jullie 8u30.
Het was weer vroeg dag, op deze 3de dag van de week. Rond 5u30 hadden mijn lichaam en geest genoeg rust, dus vulde ik de eerste 2 uren die erop volgden met een wandelingske doen in de hostel, de infrastructuur eens nader bekijken, nog wa soezen in bed,...
De avond ervoor zijn we met een grote bende weeste eten, lekker Oosters. Het vele wandelen van die dag sloeg in op ons lichaam, waardoor we niet meer uit gingen. 22u30, een degelijk uur om naar dromenland te gaan.
Na het nuttigen van ontbijt, kletsen met hostelgenoten en het checken van de mail (mailtjes krijgen is altijd fijn) was het tijd voor actie. Met de bende (opnieuw de bende nieuwkomers) gingen we naar een andere hostel (met zeer confortabele zetels) om meer uitleg te krijgen over het work and travel visum, hoe en waar je best werk zoekt en dergelijke meer. Ik toch content dat ik die zorg niet heb en weet dat ik binnen een anderhalve maand een goede vaste stek heb.
Bon, na beeld en uitleg op naar de bank om een rekening te openen. Toch goed dat we dit allemaal ‘onder begeleiding’ doen (het leek een schooluitstap) en gewoon moeten doen wat ze ons vragen en er ons verder niet veel van hoeven aan te trekken.
Lunchtime. David, van het hostel, bracht ons naar een soort winkelcentrum waar je alleen eten vindt. Groot dat het er was, echt onze ogen optrekken dus. Deze hemel op aarde heet ‘Sydney Food Market’. Een hele boel businessmen and -women kwamen daar hun buikje vullen dus het was druk druk. Die drukte zagen we minder zitten dus zochten we de haven op. Mooi uitzicht, het zonnetje aan het schijnen (helaas maar voor een poos),... Zoals de locals he.
Erna nog wat gekuierd door de (toch wel grote) stad, teveergeefs geprobeerd geld over te zetten op onze Australische rekening,
Ik begin me hier meer en meer op mijn gemak te voelen. Alsof het normaal is dat ik hier ben. Maar ik ben in fucking Australia!
Opvallend: ik neem ook meer de taal over (mijn Engels verbetert dus– neen Jelle, ik heb geen last van een r die klinkt als een w). Engelse woorden in Nederlands zinnen and stuff like that.
We hebben hier zeker nog niet alles gezien dus zullen de komende dagen goed kunnen vullen.
Wat er nog op het programma staat, zijn de Blue Mountains, Bondi Beach, surfen, verdere reis bekijken,...
Vanavond wagen we ons eens aan het bereiden van een maaltijd. De keuken is niet wel al te proper, dus een schrobbeurt is gewenst.
Morgenavond bbq (hier in de volksmond ‘barbie’).
PS: voor zij die mijn hemelse stem willen horen, +61 (0) 415 26 13 48. Denk wel aan het tijdsverschil van 10 uur. Is het nu hier 18u30, dan is het bij jullie 8u30.
maandag 9 februari 2009
Sydney, dag 2
10-2-’09, dinsdag, dag 2
Gisteren onze eerste avond in the land down under. De vermoeidheid stak weer snel de kop op, waardoor we rond 20u, 21u al in ons bed lagen.
De nacht verloopt wat onrustig. Mensen komen toe, installeren hun valies, gaan weer weg, komen wat later weer binnen. Anderen komen dronken toe, licht aan, volop lawaai… Niet de meest idealen omstandigheden om een flinke dut te doen, maar gelukkig heb ik goede oordroppen en ooglapjes.
De twee Hollanders waren vroeg wakker (lees: 6u) met gevolg dat zowat iedereen dit binnen de kortste keren ook was.
Het ontbijt stelt niet te veel voor (cornflakes, toastbrood, choco en confituur), maar toch genoeg voor me. Desnoods schaffen we ons zelf enkele dingen aan.
We hebben intussen 2 nachten bijgeboekt in dit hostel, dus dinsdag vertrekken we naar andere oorden.
Oorspronkelijk plan was om de oostkust – van Sydney naar Cairns langs de kustlijn – te doen, maar het weer is langs die kanten niet geweldig. Overstromingen enz. Waarschijnlijk zullen we volgende week naar Centraal-Australië afzakken (the realo outback) om daar enkele dagen te vertoeven. Dit moeten we nog verder bekijken.
Vandaag gingen we met de nieuwkomers uit het hostel op cruise (prima als het [mot]regent!). Eerst een stukje te voet langs The Opera House, The Royal Gardens om dan aan de haven uit te komen. Van daaruit na een kwartiertje op den boot (mooie uitzichten op de stad) aan Watsons Bay te komen (één van de stopplaatsen van den boot). Mooie haven met wijze visbootjes! Met de bende aten we daar onze lunch (’n grote burger met veel te veel frieten), speelden we pool en kaarten we. Het was dan weer tijd om de beentjes even te strekken. Een kleine wandeltocht met opnieuw mooie uitzichten.
Vanavond gaan we met de groep uit eten. Afhankelijk van de vermoeidheid erna misschien nog een stapje zetten.
Maar nu eerst, douchetijd!
Gisteren onze eerste avond in the land down under. De vermoeidheid stak weer snel de kop op, waardoor we rond 20u, 21u al in ons bed lagen.
De nacht verloopt wat onrustig. Mensen komen toe, installeren hun valies, gaan weer weg, komen wat later weer binnen. Anderen komen dronken toe, licht aan, volop lawaai… Niet de meest idealen omstandigheden om een flinke dut te doen, maar gelukkig heb ik goede oordroppen en ooglapjes.
De twee Hollanders waren vroeg wakker (lees: 6u) met gevolg dat zowat iedereen dit binnen de kortste keren ook was.
Het ontbijt stelt niet te veel voor (cornflakes, toastbrood, choco en confituur), maar toch genoeg voor me. Desnoods schaffen we ons zelf enkele dingen aan.
We hebben intussen 2 nachten bijgeboekt in dit hostel, dus dinsdag vertrekken we naar andere oorden.
Oorspronkelijk plan was om de oostkust – van Sydney naar Cairns langs de kustlijn – te doen, maar het weer is langs die kanten niet geweldig. Overstromingen enz. Waarschijnlijk zullen we volgende week naar Centraal-Australië afzakken (the realo outback) om daar enkele dagen te vertoeven. Dit moeten we nog verder bekijken.
Vandaag gingen we met de nieuwkomers uit het hostel op cruise (prima als het [mot]regent!). Eerst een stukje te voet langs The Opera House, The Royal Gardens om dan aan de haven uit te komen. Van daaruit na een kwartiertje op den boot (mooie uitzichten op de stad) aan Watsons Bay te komen (één van de stopplaatsen van den boot). Mooie haven met wijze visbootjes! Met de bende aten we daar onze lunch (’n grote burger met veel te veel frieten), speelden we pool en kaarten we. Het was dan weer tijd om de beentjes even te strekken. Een kleine wandeltocht met opnieuw mooie uitzichten.
Vanavond gaan we met de groep uit eten. Afhankelijk van de vermoeidheid erna misschien nog een stapje zetten.
Maar nu eerst, douchetijd!
Onderweg en Sydney, dag 1
07-02-’09, zaterdag, wachten in Londen, 17u40
Besef van weggaan bij het zien van de kangoeroe op de staart van het vliegtuig van Qantas.
Wat bleek? ’t Besef was van korte duur. Eenmaal were op het vliegtuig was het alsof ik voor een weekje weg ben.
Vlucht naar Londen: oké.
Eten: wrap (zoals bij Ester maar dan minder lekker).
--------------------------------------------------------------------
07-02-’09 / 08-02-’09, zaterdag / zondag, onderweg
Vlucht Londen – Singapore
Oké; eten: vis, puree en bonen
Groot vliegtuig mét tvtjes! Wowtjes!
Menig filmfanaat komt goed aan zijn trekken op deze vlucht. Ik zet mijn laatste Belgische avond woort en kies voor ‘Little Miss Sunshine’. 10min na aanvang van de film slaap ik al als een roosje. 8 à 9 uur later word ik wakker met de woorden ‘Your breakfast will be serverd’. Chocoladebroodje (nog warm!), fruitsap, warm ontbijt met spinazie, ei en worst (aub Joke).
Verdere vlucht verliep rustig. Aankomst Singapore 8-2-’09, 18u40.
--------------------------------------------------------------------
08-02-’09, zondag, onderweg
Een uur later vertrekken we naar Perth. Voor de zoveelste keer douanecontrole en telkens moet die laptop uit de rugzak én uit het laptopzakje. Om der ’t schijt van te krijgen! Goed dat Tim (van Marjolijn – van de familie dichtbij Melbourne) deze binnenkort komt ophalen. Joke: ‘Ik ben dat spel al kotsbeu!’
Bon, ongeveer 5 uur durende vlucht – met opnieuw mijn favo hobby: slapen – naar Perth (West-Australië). Joke waakt over me en doet verschillende pogingen om mijn slapende voorbeeld te volgen, maar tevergeefs.
Eten: couscous met een Marokkaans sausje. De kip liet ik wijselijk liggen.
--------------------------------------------------------------------
09-02-’09, maandag, aankomst
’t Is donker (2u in de ochtend – plaatselijke tijd) als we Perth naderen. Er hangt wat turbulentie, maat dat brengt ons niet van slag! Echter kwam daar wat later verandering in wanneer the aircraft (not the airplane) na het raken van de grond opnieuw de lucht in ging. ‘Te veel wind om te landen’ was het verdict. De 2de poging was wel een succes.
Opnieuw door de douane, bagage ophalen, met de bus (8 dollars per persoon – de fuckers!) 15 minuten naar een andere terminal, bagage droppen en op naar the ladies room.
Het werd tijd voor een verfrissingspauze. Mits enig zoek- en aanpassingswerk slaagden we er na een kwartiertje in om opnieuw lavendelfris te geuren. ‘Net op tijd om in te boarden’ dachten we. Een vriendelijke Australische dame vroeg in de toiletten naar onze plannen en vertelde over haar boerderij.
Daar stonden we dan, fris gewassen en geplassen, klaar voor onze laatste vlucht. De stewards (M/V met verstand) waren hun ding aan het doen tot de piloot ons de fijne boodschap bracht dat één van de tien banden wat van zich liet afweten. Gevolg: anderhalf uur vertraging om dit in orde te brengen. Na wat wikken en wegen mochten we de gsm van de – ook al vriendelijke – meneer voor ons gebruiken om de organisatie in Sydney – die instaat voor het vervoer van luchthaven naar hostel - te laten weten dat we wat later zullen zijn. ‘No worries, no worries!’ was het antwoord (dat we hier nog veel zullen horen).
De mensen hier zijn vriendelijk en we kregen zowaar een extra maaltijdbon zodat de wachttijd in Perth sneller voorbij zou gaan.
En bij dit schrijven wachten we – inmiddels al terug op het vliegtuig - op het vertreksignaal van de piloot. Joke kijkt naar ‘The Incredibles’, terwijl ik mijn boekje vol schrijf terwijl Kings of Leon met mooie teksten en dito gitaarakkoorden mijn oren vult.
Er staat ons een vlucht (de laatste!) van ongeveer 4 uur te wachten, dus tijd genoeg om nog een filmpje mee te pikken.
PS: nu pas is het besef er. Eens de Australische bodem mijn voeten raakten wist ik: ‘dit wordt wijs, vree wijs! Joengne!’
--------------------------------------------------------------------
09-02-’09, maandag, dag 1
14u30
We hebben al onze rugzakken terug in ons bezit. Ook zij overleefden de tocht.
Na enkele minuten vinden we de kerel die ons naar de hostel brengt. Een 20-tal minuten rijden door Sydney (links rijden is raar!) en we komen aan. We worden verwelkomt door 3 personen, die meer uitleg geven over het verloop van onze komende dagen (waarover later meer) en hoe de gang van zaken is. Zoals gedacht is het voornamelijk op je laten afkomen en dan verder zien wat de dingen brengen.
Joke en ik zitten in een gemeenschappelijke kamer. 4 stapelbedden vullen de kamer. Ook hier zitten veel van onze Noorderburen, zo blijkt. Al snel horen we onze eigen taal, die ons toch wel wat meer gerust stelt.
Na een korte reorganisatie van rugzak en een deugddoende douche verkennen we Sydney even. We lopen van pier naar pol en ontdekken al enkele mooie plekjes.
Morgen staat er een ‘Harbour Cruise’ op het programma waar we dezelfde en andere mooie plaatsen zullen zien dus daarover later meer.
Besef van weggaan bij het zien van de kangoeroe op de staart van het vliegtuig van Qantas.
Wat bleek? ’t Besef was van korte duur. Eenmaal were op het vliegtuig was het alsof ik voor een weekje weg ben.
Vlucht naar Londen: oké.
Eten: wrap (zoals bij Ester maar dan minder lekker).
--------------------------------------------------------------------
07-02-’09 / 08-02-’09, zaterdag / zondag, onderweg
Vlucht Londen – Singapore
Oké; eten: vis, puree en bonen
Groot vliegtuig mét tvtjes! Wowtjes!
Menig filmfanaat komt goed aan zijn trekken op deze vlucht. Ik zet mijn laatste Belgische avond woort en kies voor ‘Little Miss Sunshine’. 10min na aanvang van de film slaap ik al als een roosje. 8 à 9 uur later word ik wakker met de woorden ‘Your breakfast will be serverd’. Chocoladebroodje (nog warm!), fruitsap, warm ontbijt met spinazie, ei en worst (aub Joke).
Verdere vlucht verliep rustig. Aankomst Singapore 8-2-’09, 18u40.
--------------------------------------------------------------------
08-02-’09, zondag, onderweg
Een uur later vertrekken we naar Perth. Voor de zoveelste keer douanecontrole en telkens moet die laptop uit de rugzak én uit het laptopzakje. Om der ’t schijt van te krijgen! Goed dat Tim (van Marjolijn – van de familie dichtbij Melbourne) deze binnenkort komt ophalen. Joke: ‘Ik ben dat spel al kotsbeu!’
Bon, ongeveer 5 uur durende vlucht – met opnieuw mijn favo hobby: slapen – naar Perth (West-Australië). Joke waakt over me en doet verschillende pogingen om mijn slapende voorbeeld te volgen, maar tevergeefs.
Eten: couscous met een Marokkaans sausje. De kip liet ik wijselijk liggen.
--------------------------------------------------------------------
09-02-’09, maandag, aankomst
’t Is donker (2u in de ochtend – plaatselijke tijd) als we Perth naderen. Er hangt wat turbulentie, maat dat brengt ons niet van slag! Echter kwam daar wat later verandering in wanneer the aircraft (not the airplane) na het raken van de grond opnieuw de lucht in ging. ‘Te veel wind om te landen’ was het verdict. De 2de poging was wel een succes.
Opnieuw door de douane, bagage ophalen, met de bus (8 dollars per persoon – de fuckers!) 15 minuten naar een andere terminal, bagage droppen en op naar the ladies room.
Het werd tijd voor een verfrissingspauze. Mits enig zoek- en aanpassingswerk slaagden we er na een kwartiertje in om opnieuw lavendelfris te geuren. ‘Net op tijd om in te boarden’ dachten we. Een vriendelijke Australische dame vroeg in de toiletten naar onze plannen en vertelde over haar boerderij.
Daar stonden we dan, fris gewassen en geplassen, klaar voor onze laatste vlucht. De stewards (M/V met verstand) waren hun ding aan het doen tot de piloot ons de fijne boodschap bracht dat één van de tien banden wat van zich liet afweten. Gevolg: anderhalf uur vertraging om dit in orde te brengen. Na wat wikken en wegen mochten we de gsm van de – ook al vriendelijke – meneer voor ons gebruiken om de organisatie in Sydney – die instaat voor het vervoer van luchthaven naar hostel - te laten weten dat we wat later zullen zijn. ‘No worries, no worries!’ was het antwoord (dat we hier nog veel zullen horen).
De mensen hier zijn vriendelijk en we kregen zowaar een extra maaltijdbon zodat de wachttijd in Perth sneller voorbij zou gaan.
En bij dit schrijven wachten we – inmiddels al terug op het vliegtuig - op het vertreksignaal van de piloot. Joke kijkt naar ‘The Incredibles’, terwijl ik mijn boekje vol schrijf terwijl Kings of Leon met mooie teksten en dito gitaarakkoorden mijn oren vult.
Er staat ons een vlucht (de laatste!) van ongeveer 4 uur te wachten, dus tijd genoeg om nog een filmpje mee te pikken.
PS: nu pas is het besef er. Eens de Australische bodem mijn voeten raakten wist ik: ‘dit wordt wijs, vree wijs! Joengne!’
--------------------------------------------------------------------
09-02-’09, maandag, dag 1
14u30
We hebben al onze rugzakken terug in ons bezit. Ook zij overleefden de tocht.
Na enkele minuten vinden we de kerel die ons naar de hostel brengt. Een 20-tal minuten rijden door Sydney (links rijden is raar!) en we komen aan. We worden verwelkomt door 3 personen, die meer uitleg geven over het verloop van onze komende dagen (waarover later meer) en hoe de gang van zaken is. Zoals gedacht is het voornamelijk op je laten afkomen en dan verder zien wat de dingen brengen.
Joke en ik zitten in een gemeenschappelijke kamer. 4 stapelbedden vullen de kamer. Ook hier zitten veel van onze Noorderburen, zo blijkt. Al snel horen we onze eigen taal, die ons toch wel wat meer gerust stelt.
Na een korte reorganisatie van rugzak en een deugddoende douche verkennen we Sydney even. We lopen van pier naar pol en ontdekken al enkele mooie plekjes.
Morgen staat er een ‘Harbour Cruise’ op het programma waar we dezelfde en andere mooie plaatsen zullen zien dus daarover later meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)
+2.jpg)