Onderweg en Sydney, dag 1

07-02-’09, zaterdag, wachten in Londen, 17u40

Besef van weggaan bij het zien van de kangoeroe op de staart van het vliegtuig van Qantas.
Wat bleek? ’t Besef was van korte duur. Eenmaal were op het vliegtuig was het alsof ik voor een weekje weg ben.

Vlucht naar Londen: oké.
Eten: wrap (zoals bij Ester maar dan minder lekker).

--------------------------------------------------------------------

07-02-’09 / 08-02-’09, zaterdag / zondag, onderweg

Vlucht Londen – Singapore

Oké; eten: vis, puree en bonen
Groot vliegtuig mét tvtjes! Wowtjes!

Menig filmfanaat komt goed aan zijn trekken op deze vlucht. Ik zet mijn laatste Belgische avond woort en kies voor ‘Little Miss Sunshine’. 10min na aanvang van de film slaap ik al als een roosje. 8 à 9 uur later word ik wakker met de woorden ‘Your breakfast will be serverd’. Chocoladebroodje (nog warm!), fruitsap, warm ontbijt met spinazie, ei en worst (aub Joke).
Verdere vlucht verliep rustig. Aankomst Singapore 8-2-’09, 18u40.

--------------------------------------------------------------------

08-02-’09, zondag, onderweg

Een uur later vertrekken we naar Perth. Voor de zoveelste keer douanecontrole en telkens moet die laptop uit de rugzak én uit het laptopzakje. Om der ’t schijt van te krijgen! Goed dat Tim (van Marjolijn – van de familie dichtbij Melbourne) deze binnenkort komt ophalen. Joke: ‘Ik ben dat spel al kotsbeu!’
Bon, ongeveer 5 uur durende vlucht – met opnieuw mijn favo hobby: slapen – naar Perth (West-Australië). Joke waakt over me en doet verschillende pogingen om mijn slapende voorbeeld te volgen, maar tevergeefs.

Eten: couscous met een Marokkaans sausje. De kip liet ik wijselijk liggen.

--------------------------------------------------------------------

09-02-’09, maandag, aankomst

’t Is donker (2u in de ochtend – plaatselijke tijd) als we Perth naderen. Er hangt wat turbulentie, maat dat brengt ons niet van slag! Echter kwam daar wat later verandering in wanneer the aircraft (not the airplane) na het raken van de grond opnieuw de lucht in ging. ‘Te veel wind om te landen’ was het verdict. De 2de poging was wel een succes.
Opnieuw door de douane, bagage ophalen, met de bus (8 dollars per persoon – de fuckers!) 15 minuten naar een andere terminal, bagage droppen en op naar the ladies room.
Het werd tijd voor een verfrissingspauze. Mits enig zoek- en aanpassingswerk slaagden we er na een kwartiertje in om opnieuw lavendelfris te geuren. ‘Net op tijd om in te boarden’ dachten we. Een vriendelijke Australische dame vroeg in de toiletten naar onze plannen en vertelde over haar boerderij.
Daar stonden we dan, fris gewassen en geplassen, klaar voor onze laatste vlucht. De stewards (M/V met verstand) waren hun ding aan het doen tot de piloot ons de fijne boodschap bracht dat één van de tien banden wat van zich liet afweten. Gevolg: anderhalf uur vertraging om dit in orde te brengen. Na wat wikken en wegen mochten we de gsm van de – ook al vriendelijke – meneer voor ons gebruiken om de organisatie in Sydney – die instaat voor het vervoer van luchthaven naar hostel - te laten weten dat we wat later zullen zijn. ‘No worries, no worries!’ was het antwoord (dat we hier nog veel zullen horen).
De mensen hier zijn vriendelijk en we kregen zowaar een extra maaltijdbon zodat de wachttijd in Perth sneller voorbij zou gaan.

En bij dit schrijven wachten we – inmiddels al terug op het vliegtuig - op het vertreksignaal van de piloot. Joke kijkt naar ‘The Incredibles’, terwijl ik mijn boekje vol schrijf terwijl Kings of Leon met mooie teksten en dito gitaarakkoorden mijn oren vult.

Er staat ons een vlucht (de laatste!) van ongeveer 4 uur te wachten, dus tijd genoeg om nog een filmpje mee te pikken.

PS: nu pas is het besef er. Eens de Australische bodem mijn voeten raakten wist ik: ‘dit wordt wijs, vree wijs! Joengne!’

--------------------------------------------------------------------

09-02-’09, maandag, dag 1

14u30
We hebben al onze rugzakken terug in ons bezit. Ook zij overleefden de tocht.
Na enkele minuten vinden we de kerel die ons naar de hostel brengt. Een 20-tal minuten rijden door Sydney (links rijden is raar!) en we komen aan. We worden verwelkomt door 3 personen, die meer uitleg geven over het verloop van onze komende dagen (waarover later meer) en hoe de gang van zaken is. Zoals gedacht is het voornamelijk op je laten afkomen en dan verder zien wat de dingen brengen.

Joke en ik zitten in een gemeenschappelijke kamer. 4 stapelbedden vullen de kamer. Ook hier zitten veel van onze Noorderburen, zo blijkt. Al snel horen we onze eigen taal, die ons toch wel wat meer gerust stelt.
Na een korte reorganisatie van rugzak en een deugddoende douche verkennen we Sydney even. We lopen van pier naar pol en ontdekken al enkele mooie plekjes.
Morgen staat er een ‘Harbour Cruise’ op het programma waar we dezelfde en andere mooie plaatsen zullen zien dus daarover later meer.