29-10-’09, donderdag, dag 263
Enkele dingen regelen in de voormiddag, later op de dag naar de luchthaven. Om 6 pm zet ik voet in Sydney, 2u later kom ik aan in wijk Paddington waar ik drie nachten ga couchsurfen. Leuke kerel, aangename andere couchsurfers, zotte kat. We gaan salsa dansen, met de Opera House in de achtertuin. Wat is couchsurfen toch dolletjes! Anders zou ik nooit op plaatsen als deze komen.
-------------------------------------------------------------------------------------
30-10-’09, vrijdag, dag 264
Nood om op mezelf te zijn. Buitenshuis ontbijten. Wandelen en windowshoppen in de wijk. ’s Namiddags naar een andere wijk, Newtown, om daar hetzelfde te doen. Mijn voeten krijgen eindelijk een welverdiende pedicure. Rustige avond thuis.
-------------------------------------------------------------------------------------
31-10-’09, zaterdag, dag 265
Het terugzien van Matt (eerste couchsurfervaring in Darwin)! Leuk om die knul weer te zien! Met zijn schoolvriend Ryan gaan we met de ferry naar Manly. Woeps, we missen de ferry en wachten op de volgende in de pub. Bier drinken om 10u in de ochtend (met de cornflakes net achter de kiezen), ge moet er toch ook nen Australiër voor zijn.
Na een half uur ‘ferry-en’ ontmoeten we andere schoolvriend Danny. Met zijn allen naar het strand voor enkele uurtjes. Lekker warm! Een late lunch. Matt moet helaas vroeg door en zo ben ik om 7 pm terug thuis. Maar woeps, er is niemand thuis. Gelukkig kan ik even wachten bij de buurman tot Immie terug is.
Rustige avond met véél internetopzoekwerk. Help, ik heb een couch nodig voor morgen en overmorgen!
-------------------------------------------------------------------------------------
01-11-’09, zondag, dag 266
Warme dag. Wakker worden van de kat die op mijn blaas staat. Vlug mails checken: yes, ik heb een couch! En nog wel aan Darling Harbour, ideale ligging! Op naar ’t centrum!
Aankomst rond de middag. Kennis maken met Shiju, vriendelijke kerel met mooi appartement. Vooral de extra faciliteiten zijn fijn: onbeperkt gebruik van gym, sauna en zwembad.
Terug het centrum in. Opnieuw meeten met Matt. Te warm om iets te doen, zoeken verfrissing in het park.
’s Avonds lekker Indische kost door Shiju.
-------------------------------------------------------------------------------------
02-11-’09, maandag, dag 267
Heuse wandeltocht door centrum. Veel km’s, weinig resultaat. Afspreken met Kiwi dat ik zo snel mogelijk naar Grafton ga, waar hij enkele dagen werkt heeft in een community (meneer is mechanieker en kan er veel auto’s fixen). Ik hoop op gratis lift met trucker maar na enkele dagen wachten op nieuws beslis ik om ’s anderdaags de bus te nemen.
’s Avonds staat er appelmoes op het menu. Ik sij bijna mijn pinktopje af. AI!
-------------------------------------------------------------------------------------
03-11-’09, dinsdag, dag 268
Doefe dinsdag. Baaldag. Saaie dag.
Ik bel met Joke waarbij ik mijn gevoelens eindelijk kan ventileren.
Nachtbus naar Grafton.
zaterdag 31 oktober 2009
Brisbane, dag 270 tem 272
26-10-’09, maandag, dag 270
Aankomst Brizzy. Ontmoeting couchsurfhost Jason (Jake Osbourne look-a-like). Even rondwandelen door stad. Met ferry naar suburb Bulimba. Ontmoeting met de andere couchsurfers (niet leuk) en huisgenoten (leuk).
Verder nadenken over blijven of niet blijven: Kiwi komt ’s avonds langs en ziet het zitten om samen te reizen – ok, het is beslist, ik blijf. Ik bel WEP en mijn vlucht wordt veranderd. Wat een goed gevoel!
--------------------------------------------------------------------
27-10-’09, dinsdag, dag 271
Meet up met Belgische Jorn, die morgen naar België terugkeer (arme jij!) in stad. Wandel wandel. Israelische kerels komen ’s avonds langs om enkele pintjes te drinken. Gezellig man!
PS: Gelukkige verjaardag moedertje!
--------------------------------------------------------------------
28-10-’09, woensdag, dag 272
Warm. Motregen. Eventjes er op mijn eentje op uit trekken. Slechte spaghetti (ik kookte niet). Iets wat saaie dag.
Aankomst Brizzy. Ontmoeting couchsurfhost Jason (Jake Osbourne look-a-like). Even rondwandelen door stad. Met ferry naar suburb Bulimba. Ontmoeting met de andere couchsurfers (niet leuk) en huisgenoten (leuk).
Verder nadenken over blijven of niet blijven: Kiwi komt ’s avonds langs en ziet het zitten om samen te reizen – ok, het is beslist, ik blijf. Ik bel WEP en mijn vlucht wordt veranderd. Wat een goed gevoel!
--------------------------------------------------------------------
27-10-’09, dinsdag, dag 271
Meet up met Belgische Jorn, die morgen naar België terugkeer (arme jij!) in stad. Wandel wandel. Israelische kerels komen ’s avonds langs om enkele pintjes te drinken. Gezellig man!
PS: Gelukkige verjaardag moedertje!
--------------------------------------------------------------------
28-10-’09, woensdag, dag 272
Warm. Motregen. Eventjes er op mijn eentje op uit trekken. Slechte spaghetti (ik kookte niet). Iets wat saaie dag.
vrijdag 30 oktober 2009
Mooloolaba, dag 256 tem 259
22-10-’09, donderdag, dag 256
Busrit naar Mooloolaba, slecht 40min naar het zuiden. Aankomst rond middag. Ik word verwelkomd door 2 andere couchsurfers. Later op de dag trekken we naar het winkelcentra op zoek naar nieuwe zomerkleren. Als de boys (3 jonge kerels) thuiskomen, spelen we kort beachvolleyball en gaan Julia en ik ’s avonds mee naar de OZ Tag training. Verder rustige avond en goede nachtrust in mn swag.
--------------------------------------------------------------------
23-10-’09, vrijdag, dag 257
Strand. Heet. Wandelen door Mooloo, het is nog groter dan ik dacht.
’s Avonds gaan we uit met hun vrienden (toffe bende), velen onder ons hebben reden tot drinken. Vera zit met een boete opgescheept: een open fles alcohol dragen in het openbaar = 100 dollar. Hupla!
--------------------------------------------------------------------
24-10-’09, zaterdag, dag 258
Kater. Rotslechte dag.
--------------------------------------------------------------------
25-10-’09, zondag, dag 259
Zeilen met Brad en Rose. Dankzij het vele geklutst en geur van bier komt mijn ontbijt er uit (de vissen zijn blij). Zwembad met zijn allen.
Ik denk na over om langer te blijven: pro’s en contra’s bekijken – ik heb weinig reden om naar huis te gaan.
Busrit naar Mooloolaba, slecht 40min naar het zuiden. Aankomst rond middag. Ik word verwelkomd door 2 andere couchsurfers. Later op de dag trekken we naar het winkelcentra op zoek naar nieuwe zomerkleren. Als de boys (3 jonge kerels) thuiskomen, spelen we kort beachvolleyball en gaan Julia en ik ’s avonds mee naar de OZ Tag training. Verder rustige avond en goede nachtrust in mn swag.
--------------------------------------------------------------------
23-10-’09, vrijdag, dag 257
Strand. Heet. Wandelen door Mooloo, het is nog groter dan ik dacht.
’s Avonds gaan we uit met hun vrienden (toffe bende), velen onder ons hebben reden tot drinken. Vera zit met een boete opgescheept: een open fles alcohol dragen in het openbaar = 100 dollar. Hupla!
--------------------------------------------------------------------
24-10-’09, zaterdag, dag 258
Kater. Rotslechte dag.
--------------------------------------------------------------------
25-10-’09, zondag, dag 259
Zeilen met Brad en Rose. Dankzij het vele geklutst en geur van bier komt mijn ontbijt er uit (de vissen zijn blij). Zwembad met zijn allen.
Ik denk na over om langer te blijven: pro’s en contra’s bekijken – ik heb weinig reden om naar huis te gaan.
Noosa, dag 254 en 255
20-10-’09, dinsdag, dag 254
Na een uitgebreid ei-ontbijt neem ik in de ochtend de bus naar Noosa, zo’n 2u zuidswaarts. Vandaag moet ik een slaapplaats weten te versieren; de couchsurfer kon me toch niet hosten en hostels laat ik liever links liggen. Ik hoop op de goedheid van de mens. Na enkele mislukte pogingen (stom natuurlijk om te denken locals op het strand te vinden – locals zijn aan het werken aja!) verander ik mijn strategie. Gewoon vragen is de nieuwe manier. 2 mensen willen maar kunnen helaas niet, nummer 3 hapt toe. Een grote opluchting! Dion, de man die me 2 nachten een zetel aanbiedt, moet werken tot 11 pm – ik hou me zolang bezig met lezen, mensen kijken, eten. Een iets ouder koppel houdt opeens naast me halt. De vrouw is een halve gestoorde maar oh zo grappig, de man laat haar wat doen in haar manier van zijn – toch wel mooi. De man in kwestie is een goede tekenaar en al snel heeft hij een portret van me getekend, vrouw vervolledigt het werk met een gedicht.
Tegen 11’n keer ik richting Dion’s werk. Het restaurant sluit. Eenmaal bij hem thuis maak ik een praatje met zijn huisgenoot en 2 vriendinnen. Eén ervan is in een diepe slaap en kijkt enorm verbaasd op als ze mij ziet. ‘Ben ik in het goede huis?’ kan je zo van haar gezicht aflezen. Grappig!
Dion besluit lang naar tv te kijken en biedt me zijn bed aan, hij zal wel op de zetel slapen. Mij hoorde je niet klagen! Een heerlijk 2 persoonsbed, helemaal alleen voor mij… ik waande me eventjes in een hotel.
--------------------------------------------------------------------
21-10-’09, woensdag, dag 255
Huisgenoot Johnny en ik trekken er samen op uit. We maken een mooie 3 uur durende wandeling door het nationaal park. Mooie stranden, mooie uitzichten, lekkere hapje bij de hand. De rest van de dag vertoeven we aan het strand – bloedheet is het er.
’s Avonds maak ik spaghetti voor ons klaar en kijken we naar een film, maar na nog geen half uur liggen we beiden te knorren.
Het is nu welletjes geweest. De uitgebreide zinnen, leuke zinsconstructies, grappige anekdotes,… ik heb er weinig zin in. Vanaf heden een – meestal – kort maar krachtig dagverloop.
Na een uitgebreid ei-ontbijt neem ik in de ochtend de bus naar Noosa, zo’n 2u zuidswaarts. Vandaag moet ik een slaapplaats weten te versieren; de couchsurfer kon me toch niet hosten en hostels laat ik liever links liggen. Ik hoop op de goedheid van de mens. Na enkele mislukte pogingen (stom natuurlijk om te denken locals op het strand te vinden – locals zijn aan het werken aja!) verander ik mijn strategie. Gewoon vragen is de nieuwe manier. 2 mensen willen maar kunnen helaas niet, nummer 3 hapt toe. Een grote opluchting! Dion, de man die me 2 nachten een zetel aanbiedt, moet werken tot 11 pm – ik hou me zolang bezig met lezen, mensen kijken, eten. Een iets ouder koppel houdt opeens naast me halt. De vrouw is een halve gestoorde maar oh zo grappig, de man laat haar wat doen in haar manier van zijn – toch wel mooi. De man in kwestie is een goede tekenaar en al snel heeft hij een portret van me getekend, vrouw vervolledigt het werk met een gedicht.
Tegen 11’n keer ik richting Dion’s werk. Het restaurant sluit. Eenmaal bij hem thuis maak ik een praatje met zijn huisgenoot en 2 vriendinnen. Eén ervan is in een diepe slaap en kijkt enorm verbaasd op als ze mij ziet. ‘Ben ik in het goede huis?’ kan je zo van haar gezicht aflezen. Grappig!
Dion besluit lang naar tv te kijken en biedt me zijn bed aan, hij zal wel op de zetel slapen. Mij hoorde je niet klagen! Een heerlijk 2 persoonsbed, helemaal alleen voor mij… ik waande me eventjes in een hotel.
--------------------------------------------------------------------
21-10-’09, woensdag, dag 255
Huisgenoot Johnny en ik trekken er samen op uit. We maken een mooie 3 uur durende wandeling door het nationaal park. Mooie stranden, mooie uitzichten, lekkere hapje bij de hand. De rest van de dag vertoeven we aan het strand – bloedheet is het er.
’s Avonds maak ik spaghetti voor ons klaar en kijken we naar een film, maar na nog geen half uur liggen we beiden te knorren.
Het is nu welletjes geweest. De uitgebreide zinnen, leuke zinsconstructies, grappige anekdotes,… ik heb er weinig zin in. Vanaf heden een – meestal – kort maar krachtig dagverloop.
Rainbow Beach & Fraser Island, dag 250 tem 253
16-10-’09, vrijdag, dag 250
7.30 am: aankomst in hostel
8.00 – 10.59: strand en winkel
11 am: inchecken
11.30 am – 2.00 pm: zwembad
Er volgt een uitleg van 2 uur over het wel en wee van Fraser Island – het grootste zandeiland ter wereld en onze thuis voor de volgende drie dagen – en wat we wel en vooral niet mogen doen. De man van de 4x4’s behandelt ons als kleuters, overdrijft met zijn verhalen en werkt iedereen op zijn system.
We leren onze groep wat kennen maar ik haal de afspraak in de bar ‘s avonds niet. Ik val tijdens het lezen in slaap.
--------------------------------------------------------------------
17-10-’09, zaterdag, dag 251
Om 7.45 pm moeten we alleem paraat staan, op tijd op dus. Aanschuiven voor het ontbijt : 2 pannenkoeken per person – zotjes! En niet voor 7 uur he, als alles klaar staat en er verschilende mensen wachten. Nee nee, 7 uur is 7 uur.
Nogmaals de vervelende uitleg over de auto’s, wee-eer die verhalen moeten aanhoren. We controleren al het materiaal (gaande van eten tot kookmateriaal en tenten) en om 10u vertrekken we eindelijk. Een boottocht van 9min op de ferry brengt ons naar het eiland.
Doel voor de dag: Indian Head, de lookout point aan het einde van het strand, zo’n 97 km lange rit over het strand verwijderd van het startpunt. De groep (9 vrouw, 1 man en 1 halve homo) leert elkaar beter kennen. Ik vind al snel mijn maatje, Hollandse Lisette. Na ‘n dikke 2 uur rijden (max 60km/uur op het strand) komen we aan waar we genieten van het uitzicht. Duitse Delia, Lisette en ik gaan ook naar de champagne pools (we versieren een lift wat ons 2x 20min wandelen spaart) het is niet veel soeps.
We komen ruim op tijd aan op de campingspot, waar we onze tenten opzetten en een lekker avondmaal bereiden. De frisse pintjes komen goed van pas als we ons vervoegen met de andere 4x4’s.
Tip van de dag: kies een pipivriendje en altijd samen naar het wc. De dingo’s zijn zeer nieuwsgierig en zouden wel eens heel dicht komen terwijl je in de duinen/bos je ding aan het doen bent.
--------------------------------------------------------------------
18-10-’09, zondag, dag 252
Doel van de dag: Lake McKenzie. Wegens de watergetijden mogen we maar rijden vanaf 10 am dus hebben we veel tijd om op het gemak te ontbijten, op te ruimen en ‘Maheno shipwreck’ te bekijken.
Rit over het strand en landsinwaarts, over zacht zand wat moeilijk is dan op hard zand uiteraard. Aan een snelheid van 5km/uur komen we aan op bestemming. Ik ben stomverbaasd van de schoonheid van het meer! Prachtige kleurschakeringen in het water, het woud er om heen… geweldig! Lis en ik houden een heuse fotoshoot. Met dit decor kan je daar weinig mis met doen – hoewel, mijn gezicht werkt vandaag niet goed mee.
--------------------------------------------------------------------
19-10-’09, maandag, dag 253
Doel: Lake Wabby en thuiswaarts keren.
Het meer ligt dicht bij de kampplaats, handig dus. We rijden enige tijd over het strand, ontwijken de rotsen en bereiden ons mentaal voor op de wandeling die volgt. 30min door het warme zand. Het meer stelt me teleur; het is groen en ziet er te Europees uit. Neen, geef mij maar McKenzie.
We zijn ruim op tijd terug aan de ferry. Eenmaal terug op het vaste land moeten we de auto kuisen en voorzien van een volle tank, waarna ik volop geniet van een heerlijk warme douche. Je haar kunnen wassen voelt toch hemels aan.
Met Delia en enkele andere hostelgenoten trek ik later op de namiddag naar Carlos Sandblow om te genieten van moeder natuur en de zonsondergang. Scheune!
Na een uitgebreid dinner (Delia en ik namen alle overschot van eten mee – ‘denk aan je budget’) vind ik Lis uitgeteld in bed en ik besluit dan ook een einde te maken aan de dag. Na een gezellige babbel met de nieuwe kamergenoten (2 jonge Israliërs) val ik uitgeteld in slaap.
En word ik ’s nachts wakker van de airco.
7.30 am: aankomst in hostel
8.00 – 10.59: strand en winkel
11 am: inchecken
11.30 am – 2.00 pm: zwembad
Er volgt een uitleg van 2 uur over het wel en wee van Fraser Island – het grootste zandeiland ter wereld en onze thuis voor de volgende drie dagen – en wat we wel en vooral niet mogen doen. De man van de 4x4’s behandelt ons als kleuters, overdrijft met zijn verhalen en werkt iedereen op zijn system.
We leren onze groep wat kennen maar ik haal de afspraak in de bar ‘s avonds niet. Ik val tijdens het lezen in slaap.
--------------------------------------------------------------------
17-10-’09, zaterdag, dag 251
Om 7.45 pm moeten we alleem paraat staan, op tijd op dus. Aanschuiven voor het ontbijt : 2 pannenkoeken per person – zotjes! En niet voor 7 uur he, als alles klaar staat en er verschilende mensen wachten. Nee nee, 7 uur is 7 uur.
Nogmaals de vervelende uitleg over de auto’s, wee-eer die verhalen moeten aanhoren. We controleren al het materiaal (gaande van eten tot kookmateriaal en tenten) en om 10u vertrekken we eindelijk. Een boottocht van 9min op de ferry brengt ons naar het eiland.
Doel voor de dag: Indian Head, de lookout point aan het einde van het strand, zo’n 97 km lange rit over het strand verwijderd van het startpunt. De groep (9 vrouw, 1 man en 1 halve homo) leert elkaar beter kennen. Ik vind al snel mijn maatje, Hollandse Lisette. Na ‘n dikke 2 uur rijden (max 60km/uur op het strand) komen we aan waar we genieten van het uitzicht. Duitse Delia, Lisette en ik gaan ook naar de champagne pools (we versieren een lift wat ons 2x 20min wandelen spaart) het is niet veel soeps.
We komen ruim op tijd aan op de campingspot, waar we onze tenten opzetten en een lekker avondmaal bereiden. De frisse pintjes komen goed van pas als we ons vervoegen met de andere 4x4’s.
Tip van de dag: kies een pipivriendje en altijd samen naar het wc. De dingo’s zijn zeer nieuwsgierig en zouden wel eens heel dicht komen terwijl je in de duinen/bos je ding aan het doen bent.
--------------------------------------------------------------------
18-10-’09, zondag, dag 252
Doel van de dag: Lake McKenzie. Wegens de watergetijden mogen we maar rijden vanaf 10 am dus hebben we veel tijd om op het gemak te ontbijten, op te ruimen en ‘Maheno shipwreck’ te bekijken.
Rit over het strand en landsinwaarts, over zacht zand wat moeilijk is dan op hard zand uiteraard. Aan een snelheid van 5km/uur komen we aan op bestemming. Ik ben stomverbaasd van de schoonheid van het meer! Prachtige kleurschakeringen in het water, het woud er om heen… geweldig! Lis en ik houden een heuse fotoshoot. Met dit decor kan je daar weinig mis met doen – hoewel, mijn gezicht werkt vandaag niet goed mee.
--------------------------------------------------------------------
19-10-’09, maandag, dag 253
Doel: Lake Wabby en thuiswaarts keren.
Het meer ligt dicht bij de kampplaats, handig dus. We rijden enige tijd over het strand, ontwijken de rotsen en bereiden ons mentaal voor op de wandeling die volgt. 30min door het warme zand. Het meer stelt me teleur; het is groen en ziet er te Europees uit. Neen, geef mij maar McKenzie.
We zijn ruim op tijd terug aan de ferry. Eenmaal terug op het vaste land moeten we de auto kuisen en voorzien van een volle tank, waarna ik volop geniet van een heerlijk warme douche. Je haar kunnen wassen voelt toch hemels aan.
Met Delia en enkele andere hostelgenoten trek ik later op de namiddag naar Carlos Sandblow om te genieten van moeder natuur en de zonsondergang. Scheune!
Na een uitgebreid dinner (Delia en ik namen alle overschot van eten mee – ‘denk aan je budget’) vind ik Lis uitgeteld in bed en ik besluit dan ook een einde te maken aan de dag. Na een gezellige babbel met de nieuwe kamergenoten (2 jonge Israliërs) val ik uitgeteld in slaap.
En word ik ’s nachts wakker van de airco.
woensdag 14 oktober 2009
Airlie Beach, dag 244 tem 249
10-10-’09, zaterdag, dag 244
Een luie luie dag. Ik vertoef de meeste tijd van de dag aan de lagoon, spring af en toe in het water voor de nodige verfrissing want man, wat is het heet!
In de late namiddag spreek ik af met Dave, de nieuwe cs’er. Hij en zijn buddy Chanta pikken me op en nemen me mee naar hun vriend’s huis waar een houseparty aan de gang is. Het is nog geen 6 pm en iedereen loopt er al drunken bij. ‘Oh waar ben ik beland?’ gaat door mijn hoofd. Ik hou het rustig en doe er lang over om die ene cocktail naar binnen te krijgen. Niets overhaasten he mannen.
Ik kijk vreemd op - maar probeer die blik niet te tonen – wanneer ze doodleuk coke aan het snuiven zijn. ‘Oh hemeltje, nu zit ik echt wel op een foute plek!’ is het enige dat door mijn hoofd gaat. Enige afzondering van die mensen is wat ik nodig heb en ontferm me over het huisdier, Bruce de slang.
Al bij al was het nog wel een fijne avond en waren Dave’s vrienden vriendelijk en social maar dat drugsgedoe, nee dank u!
Nou goed, ik heb er wel een goed verhaal bij om thuis te vertellen.
--------------------------------------------------------------------
11-10-’09, zondag, dag 245
Dave is stoned en drunken de ganse dag lang, Chanta loopt er als een zombie bij.
We houden het rustig vandaag, het is tenslotte zondag. Wat tv kijken, slapen, zwemmen, voedsel van de boot halen (Dave en Chanta werken op een boot), eten maken, tv kijken, slapen.
Oh wat een luie dag.
--------------------------------------------------------------------
12-10-’09, maandag, dag 246
Ik besluit een iets of wat productieve dag te hebben vandaag. Met de bus naar Airlie town. Jammer dat er hier zo weinig te doen is. Veel anders dan aan de lagoon liggen zit er niet in.
Ik ga later op de dag langs bij een didgeridoowinkel voor een gratis les. Chris toont ons hoe het moet, wij tonen hem hoe het niet moet. We raken aan de praat en hij vertelt me over een feestje bij hem thuis die avond. ‘I will try to convince the guys to go out so I may see you tonight’. Helaas was het enthousiasme van ‘the guys’ minder groot dan de mijne waardoor we een avondje voor tv houden.
--------------------------------------------------------------------
13-10-’09, dinsdag, dag 247
Het is bloedheet! Bij elke stap die ik zet verlies ik 4 liter vocht. Buiten is het te warm, binnen dan net te fris met de fans en airco op. Het zwembad dan maar: de ideale combinatie tussen warm en koud.
Rond een uur of 4 brengt Dave me naar Airlie town. Voordat ik met Simon afspreek, spring ik langs bij de didgeridoowinkel. Ik ben van gedacht veranderd en ga toch eentje kopen. Gezien ik nog geen enkel souvenier heb lijkt me dit wel iets moois. De keuze is reuze, wat het er niet gemakkelijker op maakt om eentje uit te kiezen. Chris bespeelt mijn favorieten en uiteindelijk kies ik voor die met de tekening dat ‘ware liefde’ betekent. Mooi toch he.
Deze avond verhuis ik van cs-stek. Dave kan me niet langer hosten maar ik kan enkele nachten bij schipper Simon blijven. Terwijl ik wacht en wacht tot hij me oppikt, hoor ik opeens mijn naam. Is het wel Tanika niet zeker! Ze is terug aan het reizen geslagen, na zoveel weken werken op de farm. Leuk om haar terug te zien! Ze gaat net als ik richting Brisbane dus we komen elkaar vast en zeker nog tegen.
Simon heeft weer drie dagen op zee gezeten en te moe om ‘s avonds nog iets te gaan drinken. Ik maak eten voor ons en zijn huisgenoten terwijl de mannen naar tv kijken. Het leven zoals het niet moet zijn.
--------------------------------------------------------------------
14-10-’09, woensdag, dag 248
Simon en vriend Dave maakten enkele dagen geleden plannen om vandaag te gaan kiteboarden. Ik ga met hen mee om te checken hoe het moet. De trip naar Queens Beach, Bowen, duurt zo’n uur.
Er is niet zoveel wind maar het ziet er nog steeds verbazend spectaculair uit. Stoer mannen! Na een 50 tal minuten zie ik dat Simon op het water dobbert. Zijn kite is gescheurd en dit betekent het einde van het plezier.
Voordat we huiswaarts keren houden we halt bij de seafoodwinkel, stoppen we bij de bottleshop en geniet ik van het landschap.
Ik had gepland om vanavond iets te gaan drinken maar de vermoeidheid neemt de overhand. Simon bereidt een lekkere pastamaaltijd met scampi’s. De mud cake van gisteren glijdt ook goed naar binnen.
--------------------------------------------------------------------
15-10-’09, donderdag, dag 249
Heet. Winkel. Eten. Drinken. Internetten. Nachtbus naar Rainbow Beach.
Een luie luie dag. Ik vertoef de meeste tijd van de dag aan de lagoon, spring af en toe in het water voor de nodige verfrissing want man, wat is het heet!
In de late namiddag spreek ik af met Dave, de nieuwe cs’er. Hij en zijn buddy Chanta pikken me op en nemen me mee naar hun vriend’s huis waar een houseparty aan de gang is. Het is nog geen 6 pm en iedereen loopt er al drunken bij. ‘Oh waar ben ik beland?’ gaat door mijn hoofd. Ik hou het rustig en doe er lang over om die ene cocktail naar binnen te krijgen. Niets overhaasten he mannen.
Ik kijk vreemd op - maar probeer die blik niet te tonen – wanneer ze doodleuk coke aan het snuiven zijn. ‘Oh hemeltje, nu zit ik echt wel op een foute plek!’ is het enige dat door mijn hoofd gaat. Enige afzondering van die mensen is wat ik nodig heb en ontferm me over het huisdier, Bruce de slang.
Al bij al was het nog wel een fijne avond en waren Dave’s vrienden vriendelijk en social maar dat drugsgedoe, nee dank u!
Nou goed, ik heb er wel een goed verhaal bij om thuis te vertellen.
--------------------------------------------------------------------
11-10-’09, zondag, dag 245
Dave is stoned en drunken de ganse dag lang, Chanta loopt er als een zombie bij.
We houden het rustig vandaag, het is tenslotte zondag. Wat tv kijken, slapen, zwemmen, voedsel van de boot halen (Dave en Chanta werken op een boot), eten maken, tv kijken, slapen.
Oh wat een luie dag.
--------------------------------------------------------------------
12-10-’09, maandag, dag 246
Ik besluit een iets of wat productieve dag te hebben vandaag. Met de bus naar Airlie town. Jammer dat er hier zo weinig te doen is. Veel anders dan aan de lagoon liggen zit er niet in.
Ik ga later op de dag langs bij een didgeridoowinkel voor een gratis les. Chris toont ons hoe het moet, wij tonen hem hoe het niet moet. We raken aan de praat en hij vertelt me over een feestje bij hem thuis die avond. ‘I will try to convince the guys to go out so I may see you tonight’. Helaas was het enthousiasme van ‘the guys’ minder groot dan de mijne waardoor we een avondje voor tv houden.
--------------------------------------------------------------------
13-10-’09, dinsdag, dag 247
Het is bloedheet! Bij elke stap die ik zet verlies ik 4 liter vocht. Buiten is het te warm, binnen dan net te fris met de fans en airco op. Het zwembad dan maar: de ideale combinatie tussen warm en koud.
Rond een uur of 4 brengt Dave me naar Airlie town. Voordat ik met Simon afspreek, spring ik langs bij de didgeridoowinkel. Ik ben van gedacht veranderd en ga toch eentje kopen. Gezien ik nog geen enkel souvenier heb lijkt me dit wel iets moois. De keuze is reuze, wat het er niet gemakkelijker op maakt om eentje uit te kiezen. Chris bespeelt mijn favorieten en uiteindelijk kies ik voor die met de tekening dat ‘ware liefde’ betekent. Mooi toch he.
Deze avond verhuis ik van cs-stek. Dave kan me niet langer hosten maar ik kan enkele nachten bij schipper Simon blijven. Terwijl ik wacht en wacht tot hij me oppikt, hoor ik opeens mijn naam. Is het wel Tanika niet zeker! Ze is terug aan het reizen geslagen, na zoveel weken werken op de farm. Leuk om haar terug te zien! Ze gaat net als ik richting Brisbane dus we komen elkaar vast en zeker nog tegen.
Simon heeft weer drie dagen op zee gezeten en te moe om ‘s avonds nog iets te gaan drinken. Ik maak eten voor ons en zijn huisgenoten terwijl de mannen naar tv kijken. Het leven zoals het niet moet zijn.
--------------------------------------------------------------------
14-10-’09, woensdag, dag 248
Simon en vriend Dave maakten enkele dagen geleden plannen om vandaag te gaan kiteboarden. Ik ga met hen mee om te checken hoe het moet. De trip naar Queens Beach, Bowen, duurt zo’n uur.
Er is niet zoveel wind maar het ziet er nog steeds verbazend spectaculair uit. Stoer mannen! Na een 50 tal minuten zie ik dat Simon op het water dobbert. Zijn kite is gescheurd en dit betekent het einde van het plezier.
Voordat we huiswaarts keren houden we halt bij de seafoodwinkel, stoppen we bij de bottleshop en geniet ik van het landschap.
Ik had gepland om vanavond iets te gaan drinken maar de vermoeidheid neemt de overhand. Simon bereidt een lekkere pastamaaltijd met scampi’s. De mud cake van gisteren glijdt ook goed naar binnen.
--------------------------------------------------------------------
15-10-’09, donderdag, dag 249
Heet. Winkel. Eten. Drinken. Internetten. Nachtbus naar Rainbow Beach.
Whitsunday Group, dag 241 tem 243
07-10-’09, woensdag, dag 241
Vandaag start de zeiltrip. 3 dagen zal ik vertoeven op een boot, Ron of Argyll, en zeilen rond de Whitsunday Islands.
De groep bestaat uit 11 vrouwen en 1 man. Een gemengd publiek met leeftijden gaande van 19 tot 55 jaar. Allemaal fijne mensen ontdek ik op dag 1, dus dat zit al goed.
Ik moet even wennen aan de zeelucht en de klutsbewegingen. Voor ieders veiligheid slaap ik eerst wat zodat ik de rest van de dag meer mens ben.
Whitsundays Group bestaat uit 74 eilanden, met Whitsunday Island als het grootste. Teveel namen om te onthouden dus maar ik weet dat het allemaal prachteilanden zijn. Op enkele eilanden zijn luxehotels waar je gemiddeld $ per nacht betaalt. Net buiten mijn budget sie.
Veel wind is er niet om te zeilen, gelukkig neemt de motor het werk dan over zodat we niet op 1 plek vertoeven.
We doen onze stingersuits aan, zoeken een snorkel en masker uit en springen in het water. Honderden vissen komen een kijkje nemen. Prachtige kleuren van de vissen en koralen! Ideale plek om te snorkelen me dunkt!
Terwijl schipper Simon wat verder vaart, bereidt Mark het avondmaal. Die man’s kookkunsten zijn niet slecht. De man in de keuken, de vrouwen aan het zonnebaden… zo hoort het.
--------------------------------------------------------------------
08-10-’09, donderdag, dag 242
Ik heb er geen al te beste nachtrust opzitten. De boot is niet groot en zodoende zijn onze bedden niet veel groter. Enkele keren bonk ik met mijn hoofd tegen het hout, waardoor ik na 2 nachten enkele blauwe plekken bij heb.
6.30 am, ontbijt op het dek. De zon komt op, een zachte bries. Heerlijk om zo de dag te starten.
Er is iets meer wind vandaag zodat we enkele keren de zeilen kunnen hijsen en onze echte piraten voelen. We houden halt bij Whitsunday Island, het grootste eiland van het eilandengroep. ‘Ga zeker naar de lookout kijken’ deelt Simon ons mee. Wat ik daar zie is amper te beschrijven. De verschillende soorten blauw in het water, kristalhelder water, hagelwit zand… het moet het paradijs zijn! Een korte wandeling brengt ons naar het strand. Het zand is lekker fris aan de voeten (ik ben vergeten hoe dat komt dat het hier fris voelt ipv warm zoals dat meestal het geval is), het ziet er nog spectaculairder uit dan daarboven. Oh hemeltje lief, dit is zoooo mooi! Ongetwijfeld het mooiste strand dat ik ooit zag!
Later op de dag gaan we opnieuw snorkelen en zie ik de wonderen van de oceaan.
--------------------------------------------------------------------
09-10-‘09, vrijdag, dag 243
Wat is het leven op een boot geweldig! Iedereen is dan ook rouwig als we na de lunch de tocht naar huis inzetten. Ik wil helemaal niet terug naar het vasteland, ik wil hier blijven, op de prachtige eilanden!
Maar helaas, aan al mooie verhaaltjes komt een einde en zo ook om 4 pm.
‘s Avonds spreek ik af met Christin, de Duitse van de boot en gaan we een stapje zetten. Ik ontdekte echter dat mijn financiele toestand slechter is dan eerst gedacht. Vandaag vandaag moet ik het stellen met $10 per dag. Dat belooft interessant te worden. Het uitgaan houd ik dus noodgedwongen kort. Ik wil mezelf niet in financiele problemen werken.
Het is officieel: ik ben een rund! Een ei! Simon vroeg me gisteren of ik zin heb om zondag opnieuw de tocht te doen, gratis en voor niets in ruil voor wat opruimen, koken en afwassen. Ik, het rund, het ei, zeg ‘hmm, ik weet het niet goed’ en leg hem uit dat ik cs-plannen heb en die niet graag afzeg. Ik heb tenslotte niet graag dat mensen plannen met mij afzeggen. ‘Denk er nog eens over na’ zegt Simon me.
Toen ik terug in het hostel kwam zei ik ‘potverdikke Himpens, wat een kans gade hier laten liggen, ga terug op dienen boot!’ Op het moment dat ik de cs-er wil smsen om hem te zeggen dat ik terug de boot op ga, krijg ik telefoon van Simon. ‘Je bent te laat, we hebben iemand gevonden die zondag meegaat’.
Ik ben een rund! Een ei!
Vandaag start de zeiltrip. 3 dagen zal ik vertoeven op een boot, Ron of Argyll, en zeilen rond de Whitsunday Islands.
De groep bestaat uit 11 vrouwen en 1 man. Een gemengd publiek met leeftijden gaande van 19 tot 55 jaar. Allemaal fijne mensen ontdek ik op dag 1, dus dat zit al goed.
Ik moet even wennen aan de zeelucht en de klutsbewegingen. Voor ieders veiligheid slaap ik eerst wat zodat ik de rest van de dag meer mens ben.
Whitsundays Group bestaat uit 74 eilanden, met Whitsunday Island als het grootste. Teveel namen om te onthouden dus maar ik weet dat het allemaal prachteilanden zijn. Op enkele eilanden zijn luxehotels waar je gemiddeld $ per nacht betaalt. Net buiten mijn budget sie.
Veel wind is er niet om te zeilen, gelukkig neemt de motor het werk dan over zodat we niet op 1 plek vertoeven.
We doen onze stingersuits aan, zoeken een snorkel en masker uit en springen in het water. Honderden vissen komen een kijkje nemen. Prachtige kleuren van de vissen en koralen! Ideale plek om te snorkelen me dunkt!
Terwijl schipper Simon wat verder vaart, bereidt Mark het avondmaal. Die man’s kookkunsten zijn niet slecht. De man in de keuken, de vrouwen aan het zonnebaden… zo hoort het.
--------------------------------------------------------------------
08-10-’09, donderdag, dag 242
Ik heb er geen al te beste nachtrust opzitten. De boot is niet groot en zodoende zijn onze bedden niet veel groter. Enkele keren bonk ik met mijn hoofd tegen het hout, waardoor ik na 2 nachten enkele blauwe plekken bij heb.
6.30 am, ontbijt op het dek. De zon komt op, een zachte bries. Heerlijk om zo de dag te starten.
Er is iets meer wind vandaag zodat we enkele keren de zeilen kunnen hijsen en onze echte piraten voelen. We houden halt bij Whitsunday Island, het grootste eiland van het eilandengroep. ‘Ga zeker naar de lookout kijken’ deelt Simon ons mee. Wat ik daar zie is amper te beschrijven. De verschillende soorten blauw in het water, kristalhelder water, hagelwit zand… het moet het paradijs zijn! Een korte wandeling brengt ons naar het strand. Het zand is lekker fris aan de voeten (ik ben vergeten hoe dat komt dat het hier fris voelt ipv warm zoals dat meestal het geval is), het ziet er nog spectaculairder uit dan daarboven. Oh hemeltje lief, dit is zoooo mooi! Ongetwijfeld het mooiste strand dat ik ooit zag!
Later op de dag gaan we opnieuw snorkelen en zie ik de wonderen van de oceaan.
--------------------------------------------------------------------
09-10-‘09, vrijdag, dag 243
Wat is het leven op een boot geweldig! Iedereen is dan ook rouwig als we na de lunch de tocht naar huis inzetten. Ik wil helemaal niet terug naar het vasteland, ik wil hier blijven, op de prachtige eilanden!
Maar helaas, aan al mooie verhaaltjes komt een einde en zo ook om 4 pm.
‘s Avonds spreek ik af met Christin, de Duitse van de boot en gaan we een stapje zetten. Ik ontdekte echter dat mijn financiele toestand slechter is dan eerst gedacht. Vandaag vandaag moet ik het stellen met $10 per dag. Dat belooft interessant te worden. Het uitgaan houd ik dus noodgedwongen kort. Ik wil mezelf niet in financiele problemen werken.
Het is officieel: ik ben een rund! Een ei! Simon vroeg me gisteren of ik zin heb om zondag opnieuw de tocht te doen, gratis en voor niets in ruil voor wat opruimen, koken en afwassen. Ik, het rund, het ei, zeg ‘hmm, ik weet het niet goed’ en leg hem uit dat ik cs-plannen heb en die niet graag afzeg. Ik heb tenslotte niet graag dat mensen plannen met mij afzeggen. ‘Denk er nog eens over na’ zegt Simon me.
Toen ik terug in het hostel kwam zei ik ‘potverdikke Himpens, wat een kans gade hier laten liggen, ga terug op dienen boot!’ Op het moment dat ik de cs-er wil smsen om hem te zeggen dat ik terug de boot op ga, krijg ik telefoon van Simon. ‘Je bent te laat, we hebben iemand gevonden die zondag meegaat’.
Ik ben een rund! Een ei!
Airlie Beach, dag 239 tem 240
05-10-’09, maandag, dag 239
Duitse chicks Sophia en Sina (de cs’s die in hetzelfde huis in Townsville waren als ik) gaan net als ik naar Arilie Beach vandaag. Ik heb mijn couch voorzien bij Yi en hij is zo goed om de chicks ook onderdak te geven.
Een busrit van 5 uur brengt ons zoveel km’s verder. Yi is nog aan het werk wat ons de tijd heeft om naar de winkel te gaan, een avondmaal te maken en te douchen.
Zijn huis(je) is te schattig! Een rond huis met 3 wanden die het huis indelen in 1 slaapkamer, badkamer en living/keuken. Het is niet groot maar oh zo gezellig in die hippiestijl. Buiten hang teen reuzegrote hangmat en het regenwoud is de tuin,
Tegen 10.30 pm komt Yi thuis. We maken kennis, houden enkele korte babbels en doen onze oogjes toe. ‘We praten morgen verder man.’
-------------------------------------------------------------------------------------
06-10-’09, dinsdag, dag 240
Bij het krieken van de dag word ik wakker. Zonlicht valt op mijn snoet en ik zie dat het een mooie dag gaat worden.
Yi is al vroeg uit de veren. Een interessant figuur, met zijn eigen levensstijl en verhalen. Helemaal 1 met de natuur.
Tegen lunchtijd gaan we richting stad. Ik met de bus (ik heb een zware backpack te droppen in het hostel), de anderen te voet,
Ik drop mijn gerief, regel alles voor de zeiltocht die morgen start en ontmoet hen later op de namiddag opnieuw. Eenmaal we uitgepraat zijn splitsen we op en spreken we af om ‘s avonds bij Yi te gaan eten. De dames zorgen voor dessert.
Op mijn eentje wandel ik wat door het stadje. Airlie is een typische toeristische stopplaats. Alle zeiltochten naar de Whitsunday Islands starten hier en zodoende is er hier feestgewijs altijd iets te beleven voor de backpackers. Airlie town is op zich niet veel, maar de omgeving errond is heel mooi met de oceaan en regenwoud vlakbij.
Tegen 6 pm komen we toe bij Yi. Een heerlijke geur begroet me. De meest verrukkelijke lasagna O-O-I-T! Het water komt in mijn mond als ik er aan terugdenk. We sluiten het feestmaal af met choc mud cake, Jammie! Een gezellige, rustige avond.
Eenmaal terug in het hostel val ik in een diepe slap en droom van de lasagne.
Duitse chicks Sophia en Sina (de cs’s die in hetzelfde huis in Townsville waren als ik) gaan net als ik naar Arilie Beach vandaag. Ik heb mijn couch voorzien bij Yi en hij is zo goed om de chicks ook onderdak te geven.
Een busrit van 5 uur brengt ons zoveel km’s verder. Yi is nog aan het werk wat ons de tijd heeft om naar de winkel te gaan, een avondmaal te maken en te douchen.
Zijn huis(je) is te schattig! Een rond huis met 3 wanden die het huis indelen in 1 slaapkamer, badkamer en living/keuken. Het is niet groot maar oh zo gezellig in die hippiestijl. Buiten hang teen reuzegrote hangmat en het regenwoud is de tuin,
Tegen 10.30 pm komt Yi thuis. We maken kennis, houden enkele korte babbels en doen onze oogjes toe. ‘We praten morgen verder man.’
-------------------------------------------------------------------------------------
06-10-’09, dinsdag, dag 240
Bij het krieken van de dag word ik wakker. Zonlicht valt op mijn snoet en ik zie dat het een mooie dag gaat worden.
Yi is al vroeg uit de veren. Een interessant figuur, met zijn eigen levensstijl en verhalen. Helemaal 1 met de natuur.
Tegen lunchtijd gaan we richting stad. Ik met de bus (ik heb een zware backpack te droppen in het hostel), de anderen te voet,
Ik drop mijn gerief, regel alles voor de zeiltocht die morgen start en ontmoet hen later op de namiddag opnieuw. Eenmaal we uitgepraat zijn splitsen we op en spreken we af om ‘s avonds bij Yi te gaan eten. De dames zorgen voor dessert.
Op mijn eentje wandel ik wat door het stadje. Airlie is een typische toeristische stopplaats. Alle zeiltochten naar de Whitsunday Islands starten hier en zodoende is er hier feestgewijs altijd iets te beleven voor de backpackers. Airlie town is op zich niet veel, maar de omgeving errond is heel mooi met de oceaan en regenwoud vlakbij.
Tegen 6 pm komen we toe bij Yi. Een heerlijke geur begroet me. De meest verrukkelijke lasagna O-O-I-T! Het water komt in mijn mond als ik er aan terugdenk. We sluiten het feestmaal af met choc mud cake, Jammie! Een gezellige, rustige avond.
Eenmaal terug in het hostel val ik in een diepe slap en droom van de lasagne.
Townsville, dag 236 tem 238
02-10-'09, vrijdag, dag 236
De dag waarop ik Mission Beach achter me laat.
De dag waarop ik Townsville betreed.
De dag waarop we (couchsurfers Sina, Sophia, Chanda en ik met host Hamish en vriend Sam) naar Magnetic Island gaan voor de full moon party.
Het feest valt wat tegen maar ik amuseer me kostelijk met Sam en zijn verhalen over denkbeeldige croc Whitey.
Horden backpackers zijn verzameld aan de ferry om 5 uur, de eerste ferry naar het vaste land. Sommigen zijn aan het dansen, anderen aan het slapen. Een waaghals klimt zelfs wat omhoog voor een tukje boven de deurportier.
De wandeling huiswaarts is er net te veel aan. 30 minuten langs het strand terwijl de zon sich al goed laat zien. Het is nog maar 5.30 am en al snikheet. Dat belooft voor later op de dag.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-10-'09, zaterdag, dag 237
We ontwaken allemaal met barstende koppijn, nochtans heb ik niet zoveel gedronken. Wellicht heeft de mix van cider en cocktails me de das omgedaan.
Terwijl de anderen thuis niksen ga ik het stadje in en installeer ik me aan de Esplanade. 4 uur later word ik wakker, ga ik naar huis, eet ik en kruip ik opnieuw in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-10-'09, zondag, dag 238
Fris al seen hoentje sta ik om 9u op. Er staat niets op het programma. Enige verveling is waarneembaar; Townsville is vrij saai. Overdag doe ik hetzelfde als gisteren.
Het is de laatste avond voor alle cs’s en we besluiten dit niet zomaar voorbij te laten gaan. Naar de bottleshop om drank (kwestie van wat geld te sparen) en haal het pak kaarten maar boven. Eenmaal alle flesjes leeg zijn gaan we het nachtleven in. We belanden in pub Mad Cow, een iets of wat foute kroeg met 16 mannen voor elke vrouw. Ik win het spel ‘bemachtig zoveel mogelijk gratis drank’ met glans. Bonza!
De dag waarop ik Mission Beach achter me laat.
De dag waarop ik Townsville betreed.
De dag waarop we (couchsurfers Sina, Sophia, Chanda en ik met host Hamish en vriend Sam) naar Magnetic Island gaan voor de full moon party.
Het feest valt wat tegen maar ik amuseer me kostelijk met Sam en zijn verhalen over denkbeeldige croc Whitey.
Horden backpackers zijn verzameld aan de ferry om 5 uur, de eerste ferry naar het vaste land. Sommigen zijn aan het dansen, anderen aan het slapen. Een waaghals klimt zelfs wat omhoog voor een tukje boven de deurportier.
De wandeling huiswaarts is er net te veel aan. 30 minuten langs het strand terwijl de zon sich al goed laat zien. Het is nog maar 5.30 am en al snikheet. Dat belooft voor later op de dag.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-10-'09, zaterdag, dag 237
We ontwaken allemaal met barstende koppijn, nochtans heb ik niet zoveel gedronken. Wellicht heeft de mix van cider en cocktails me de das omgedaan.
Terwijl de anderen thuis niksen ga ik het stadje in en installeer ik me aan de Esplanade. 4 uur later word ik wakker, ga ik naar huis, eet ik en kruip ik opnieuw in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-10-'09, zondag, dag 238
Fris al seen hoentje sta ik om 9u op. Er staat niets op het programma. Enige verveling is waarneembaar; Townsville is vrij saai. Overdag doe ik hetzelfde als gisteren.
Het is de laatste avond voor alle cs’s en we besluiten dit niet zomaar voorbij te laten gaan. Naar de bottleshop om drank (kwestie van wat geld te sparen) en haal het pak kaarten maar boven. Eenmaal alle flesjes leeg zijn gaan we het nachtleven in. We belanden in pub Mad Cow, een iets of wat foute kroeg met 16 mannen voor elke vrouw. Ik win het spel ‘bemachtig zoveel mogelijk gratis drank’ met glans. Bonza!
Mission Beach, dag 234 en 235
30-09-'09, woendag, dag 234
Na iets meer dan 2 weken Cairns is het tijd om verder te trekken.
Het is vroeg in de ochtend (6 am) wanneer ik voor het laatste ontwaak ten huize Timo-Sam. Laatstgenoemde moet gaan werken en wuift me uit. Ik sluip stilletjes Timo’s kamer binnen om gedag te zeggen en hem een gelukkige verjaardag te wensen – ik struikel daarbij bijna over Nick die op de grond aan het tukken is.
De skydivecompanie pikt mij – en 5 anderen – op, 2u later zijn we in Mission Beach. Vlug wat papieren intvullen, even langs de wc en vanaf dan gaat alles heel snel. Ik word in een harnas gehesen, krijg een korte maar krachtige uitleg over de aan te nemen houding en hup, het busje op en op naar de luchthaven. 30 min later en met veel adrenaline in mijn lijf hangen we in de lucht. Iedereen is vol spanning en dat is duidelijk te merken aan alle gezichten en kreten dat we uitslaan. We stijgen tot een hoogte van 14000 feet (4,2 km) om de jump te doen. De deur gaat open, de wind zuigt je bijna naar buiten, je voelt kriebels en spanning door je lijf gieren! Ik ben als tweede aan de beurt. ‘Oh god, dit is spannend!’ Bruce, de instructor die aan mij vasthangt, zegt nogmaals watt e doen en zoef, daar gaan we! ‘HOLY SHIT!’ wil ik uitroepen maar door de snelheid is dit niet haalbaar. Het is moeilijker ademen zo hoog boven de grond. Todd neemt intussen foto’s, waarbij ik zo’n deftig mogelijk gezicht probeer te trekken – onmogelijke opdracht. Mijn gezicht wappert zo hard dat ik Bruce bijna KO sla.
Na ‘n volledige minuut vrije val aan 200 km/uur trekt Bruce de parachute open en is het volop genieten. We vliegen zo’n 4 minuten voor w de grond raken, boven het regenwoud, het strand, de oceaan. MOOI!
De landing is wat hard (ik land met mijn gezicht in het zand) maar wat was dit kicken! ‘Let’s do this again!’
De verdere dag verloopt veel rustiger. Ik check in in het hostel, maak eten (het duurt godverdikke een uur eer het water kookt!), wandel wat op het strand en vertoef enige tijd aan en in het zwembad. Chillen man!
PS: Gelukkige verjaardag Katrien! Happy b-day Timothy!
-------------------------------------------------------------------------------------
01-10-'09, donderdag, dag 235
Het hostel bevindt zich in Wongaling (dat samen met North Mission Beach, Mission Beach, South Mission Beach het geheel Mission Beach vormt) waar er weinig te beleven valt. Het is hier echter wel enorm mooi en zeker een stop van 2 dagen waard.
Met mijn knapzak (water, fruit, zonnecreme en pet) onder de arm start ik de wandeling ‘Kennedy Track’, zo’n 7 km door het regenwoud en over het strand.
Mission staat gekend om zijn grote populatie cassowaries (remember, de grote vogels die ook in Cape Trib te vinden zijn) en de kans is dus groot er tegen te komen. Oz heft de 8 meest giftigste slangen dus ik hou mijn ogen goed op mijn voeten gericht. Ik verschiet me een bult als ik opens opkijk en oog in oog sta met die cassowary, op zo’n 2 meter van me verwijderd. ‘Het kunnen gevaarlijke beesten zijn’ herinner ik me en neem vlug een veilige afstand in. Op zijn gemak eet hij verder terwijl ik kiekjes neem.
Even later kom ik op het strand uit, helemaal voor mezelf. Het is er hemels mooi en ik profiteer ervan door een lange tijd ter plekke te vertoeven.
Volgens mijn tijdsinschatting heb ik nog zo’n uur voordat ik terug moet keren om de bus te nemen. Ik zet mijn tocht verder door het regenwoud. De rivier komt dichter, het bord waarschuwt me voor crocs, mijn alertheid neemt – nog meer – toe. Zo vlug als tellen sprut ik weg van de rivierbedding, de crocs favo plekje. Geritsel. Gekraak. Er zit een beest in het woud en het komt dichtbij! Ik kan zijn hele lijf niet zien maar zijn voorpoten verraden zijn identiteit: een croc! Gelukkig heeft hij meer schrik van mij dan ik van hem. Feit dat de crocs zo dichtbij zijn is reden genoeg om terug te keren.
Een goede tijdsinschatting want 5 min later is de lokale bus er die me terug naar mijn startpunt brengt.
Na mijn lunch wandel ik naar Mission Beach, een mooie strandwandeling van zo’n 40 min. Ik vind het vreemd dat er zo weinig mensen zijn op een mooi strand als dit.
Mission bestaat uit niet veel meer dan enkele hostels, souvenierwinkeltjes, een supermarktje, 4 pubs en een boekenwinkel. Ik heb het daar dus vlug gezien en zet mijn tocht huiswaarts in voordat het donker is en de rivier van ep in vloed overgaat.
Doodop van het vele wandelen kruip ik in bed. Onze kamer heeft een extra bewoner: een diftige dike vette en spuglelijke pad. Als je aan zijn rug lekt word je high, leer ik.
Na iets meer dan 2 weken Cairns is het tijd om verder te trekken.
Het is vroeg in de ochtend (6 am) wanneer ik voor het laatste ontwaak ten huize Timo-Sam. Laatstgenoemde moet gaan werken en wuift me uit. Ik sluip stilletjes Timo’s kamer binnen om gedag te zeggen en hem een gelukkige verjaardag te wensen – ik struikel daarbij bijna over Nick die op de grond aan het tukken is.
De skydivecompanie pikt mij – en 5 anderen – op, 2u later zijn we in Mission Beach. Vlug wat papieren intvullen, even langs de wc en vanaf dan gaat alles heel snel. Ik word in een harnas gehesen, krijg een korte maar krachtige uitleg over de aan te nemen houding en hup, het busje op en op naar de luchthaven. 30 min later en met veel adrenaline in mijn lijf hangen we in de lucht. Iedereen is vol spanning en dat is duidelijk te merken aan alle gezichten en kreten dat we uitslaan. We stijgen tot een hoogte van 14000 feet (4,2 km) om de jump te doen. De deur gaat open, de wind zuigt je bijna naar buiten, je voelt kriebels en spanning door je lijf gieren! Ik ben als tweede aan de beurt. ‘Oh god, dit is spannend!’ Bruce, de instructor die aan mij vasthangt, zegt nogmaals watt e doen en zoef, daar gaan we! ‘HOLY SHIT!’ wil ik uitroepen maar door de snelheid is dit niet haalbaar. Het is moeilijker ademen zo hoog boven de grond. Todd neemt intussen foto’s, waarbij ik zo’n deftig mogelijk gezicht probeer te trekken – onmogelijke opdracht. Mijn gezicht wappert zo hard dat ik Bruce bijna KO sla.
Na ‘n volledige minuut vrije val aan 200 km/uur trekt Bruce de parachute open en is het volop genieten. We vliegen zo’n 4 minuten voor w de grond raken, boven het regenwoud, het strand, de oceaan. MOOI!
De landing is wat hard (ik land met mijn gezicht in het zand) maar wat was dit kicken! ‘Let’s do this again!’
De verdere dag verloopt veel rustiger. Ik check in in het hostel, maak eten (het duurt godverdikke een uur eer het water kookt!), wandel wat op het strand en vertoef enige tijd aan en in het zwembad. Chillen man!
PS: Gelukkige verjaardag Katrien! Happy b-day Timothy!
-------------------------------------------------------------------------------------
01-10-'09, donderdag, dag 235
Het hostel bevindt zich in Wongaling (dat samen met North Mission Beach, Mission Beach, South Mission Beach het geheel Mission Beach vormt) waar er weinig te beleven valt. Het is hier echter wel enorm mooi en zeker een stop van 2 dagen waard.
Met mijn knapzak (water, fruit, zonnecreme en pet) onder de arm start ik de wandeling ‘Kennedy Track’, zo’n 7 km door het regenwoud en over het strand.
Mission staat gekend om zijn grote populatie cassowaries (remember, de grote vogels die ook in Cape Trib te vinden zijn) en de kans is dus groot er tegen te komen. Oz heft de 8 meest giftigste slangen dus ik hou mijn ogen goed op mijn voeten gericht. Ik verschiet me een bult als ik opens opkijk en oog in oog sta met die cassowary, op zo’n 2 meter van me verwijderd. ‘Het kunnen gevaarlijke beesten zijn’ herinner ik me en neem vlug een veilige afstand in. Op zijn gemak eet hij verder terwijl ik kiekjes neem.
Even later kom ik op het strand uit, helemaal voor mezelf. Het is er hemels mooi en ik profiteer ervan door een lange tijd ter plekke te vertoeven.
Volgens mijn tijdsinschatting heb ik nog zo’n uur voordat ik terug moet keren om de bus te nemen. Ik zet mijn tocht verder door het regenwoud. De rivier komt dichter, het bord waarschuwt me voor crocs, mijn alertheid neemt – nog meer – toe. Zo vlug als tellen sprut ik weg van de rivierbedding, de crocs favo plekje. Geritsel. Gekraak. Er zit een beest in het woud en het komt dichtbij! Ik kan zijn hele lijf niet zien maar zijn voorpoten verraden zijn identiteit: een croc! Gelukkig heeft hij meer schrik van mij dan ik van hem. Feit dat de crocs zo dichtbij zijn is reden genoeg om terug te keren.
Een goede tijdsinschatting want 5 min later is de lokale bus er die me terug naar mijn startpunt brengt.
Na mijn lunch wandel ik naar Mission Beach, een mooie strandwandeling van zo’n 40 min. Ik vind het vreemd dat er zo weinig mensen zijn op een mooi strand als dit.
Mission bestaat uit niet veel meer dan enkele hostels, souvenierwinkeltjes, een supermarktje, 4 pubs en een boekenwinkel. Ik heb het daar dus vlug gezien en zet mijn tocht huiswaarts in voordat het donker is en de rivier van ep in vloed overgaat.
Doodop van het vele wandelen kruip ik in bed. Onze kamer heeft een extra bewoner: een diftige dike vette en spuglelijke pad. Als je aan zijn rug lekt word je high, leer ik.
zondag 11 oktober 2009
Oz is wicked!
Oz is geweldig,
Oz is heerlijk,
Oz is zo goed,
zo goed dat ik niet weg wil.
Binnen drie weken komt er een einde aan mijn avontuur,
maar ik wil hier blijven!
In de mooie natuur, het dagelijkse goede weer, tussen de vriendelijke mensen.
Oh boehoe, waarom moet ik al naar huis?
Oz is heerlijk,
Oz is zo goed,
zo goed dat ik niet weg wil.
Binnen drie weken komt er een einde aan mijn avontuur,
maar ik wil hier blijven!
In de mooie natuur, het dagelijkse goede weer, tussen de vriendelijke mensen.
Oh boehoe, waarom moet ik al naar huis?
Abonneren op:
Posts (Atom)
+2.jpg)