Whitsunday Group, dag 241 tem 243

07-10-’09, woensdag, dag 241

Vandaag start de zeiltrip. 3 dagen zal ik vertoeven op een boot, Ron of Argyll, en zeilen rond de Whitsunday Islands.
De groep bestaat uit 11 vrouwen en 1 man. Een gemengd publiek met leeftijden gaande van 19 tot 55 jaar. Allemaal fijne mensen ontdek ik op dag 1, dus dat zit al goed.
Ik moet even wennen aan de zeelucht en de klutsbewegingen. Voor ieders veiligheid slaap ik eerst wat zodat ik de rest van de dag meer mens ben.

Whitsundays Group bestaat uit 74 eilanden, met Whitsunday Island als het grootste. Teveel namen om te onthouden dus maar ik weet dat het allemaal prachteilanden zijn. Op enkele eilanden zijn luxehotels waar je gemiddeld $ per nacht betaalt. Net buiten mijn budget sie.

Veel wind is er niet om te zeilen, gelukkig neemt de motor het werk dan over zodat we niet op 1 plek vertoeven.
We doen onze stingersuits aan, zoeken een snorkel en masker uit en springen in het water. Honderden vissen komen een kijkje nemen. Prachtige kleuren van de vissen en koralen! Ideale plek om te snorkelen me dunkt!

Terwijl schipper Simon wat verder vaart, bereidt Mark het avondmaal. Die man’s kookkunsten zijn niet slecht. De man in de keuken, de vrouwen aan het zonnebaden… zo hoort het.

--------------------------------------------------------------------

08-10-’09, donderdag, dag 242

Ik heb er geen al te beste nachtrust opzitten. De boot is niet groot en zodoende zijn onze bedden niet veel groter. Enkele keren bonk ik met mijn hoofd tegen het hout, waardoor ik na 2 nachten enkele blauwe plekken bij heb.
6.30 am, ontbijt op het dek. De zon komt op, een zachte bries. Heerlijk om zo de dag te starten.
Er is iets meer wind vandaag zodat we enkele keren de zeilen kunnen hijsen en onze echte piraten voelen. We houden halt bij Whitsunday Island, het grootste eiland van het eilandengroep. ‘Ga zeker naar de lookout kijken’ deelt Simon ons mee. Wat ik daar zie is amper te beschrijven. De verschillende soorten blauw in het water, kristalhelder water, hagelwit zand… het moet het paradijs zijn! Een korte wandeling brengt ons naar het strand. Het zand is lekker fris aan de voeten (ik ben vergeten hoe dat komt dat het hier fris voelt ipv warm zoals dat meestal het geval is), het ziet er nog spectaculairder uit dan daarboven. Oh hemeltje lief, dit is zoooo mooi! Ongetwijfeld het mooiste strand dat ik ooit zag!

Later op de dag gaan we opnieuw snorkelen en zie ik de wonderen van de oceaan.

--------------------------------------------------------------------

09-10-‘09, vrijdag, dag 243

Wat is het leven op een boot geweldig! Iedereen is dan ook rouwig als we na de lunch de tocht naar huis inzetten. Ik wil helemaal niet terug naar het vasteland, ik wil hier blijven, op de prachtige eilanden!
Maar helaas, aan al mooie verhaaltjes komt een einde en zo ook om 4 pm.

‘s Avonds spreek ik af met Christin, de Duitse van de boot en gaan we een stapje zetten. Ik ontdekte echter dat mijn financiele toestand slechter is dan eerst gedacht. Vandaag vandaag moet ik het stellen met $10 per dag. Dat belooft interessant te worden. Het uitgaan houd ik dus noodgedwongen kort. Ik wil mezelf niet in financiele problemen werken.

Het is officieel: ik ben een rund! Een ei! Simon vroeg me gisteren of ik zin heb om zondag opnieuw de tocht te doen, gratis en voor niets in ruil voor wat opruimen, koken en afwassen. Ik, het rund, het ei, zeg ‘hmm, ik weet het niet goed’ en leg hem uit dat ik cs-plannen heb en die niet graag afzeg. Ik heb tenslotte niet graag dat mensen plannen met mij afzeggen. ‘Denk er nog eens over na’ zegt Simon me.
Toen ik terug in het hostel kwam zei ik ‘potverdikke Himpens, wat een kans gade hier laten liggen, ga terug op dienen boot!’ Op het moment dat ik de cs-er wil smsen om hem te zeggen dat ik terug de boot op ga, krijg ik telefoon van Simon. ‘Je bent te laat, we hebben iemand gevonden die zondag meegaat’.
Ik ben een rund! Een ei!