25-07-’09, zaterdag, dag 167
Gisteren ging ik uit. Jawel, na 4 maanden van sociale verwaarlozing kwam er verandering in. Ik ging uit! En niet zomaar op mijn eentje. Neen, ik ging uit met andere levende wezens.
Via www.couchsurfing.org leerde ik enkele mensen kennen. Nou, ik mailde hen om te vragen of ze zin hadden om eens af te spreken. Sociale wezens dat ze zijn, reageerden verschillenden positief. En zo, zo ging ondertekende gisterenavond uit.
Na een heuse parkeerzoektocht en wandeling door de stad kwam ik aan op plaats van afspraak, Section 8. Een heuse rij wachtenden (ik schat op 50 man/vrouw!) stonden voor me. ‘Wow wow, niet met mij hoor!’ Mijn Belgische charmes hielpen goed en na 5 seconden was ik binnen. Ha!
Een mini speurtocht later vond ik Shell, het meisje waar ik met had afgesproken. Zij stelde me voor aan andere couchsurfers.
‘Wat zijn couchsufers in hemelsnaam?’ gaat er waarschijnlijk nu door jullie hoofd. Dat is noch een sekte noch een nieuwe band. Couchsurfers zijn mensen die hun ‘couch’ (zetel) ter beschikking stellen aan reizigers en die hen hun stad/streek tonen. Een handig iets waarbij je de stad leert kennen en een gratis slaapplaats hebt. Tijdens het backpacken (part II) wil ik dan ook graag couchsurfen gezien dat toch een verschil uitmaakt in mijn portefeuille (want lieve vriendjes, geld over betekent souveniertjes).
Leuke keet, die Section 8. Goede sfeer, opzwepende muziek, lekkere cocktails en aangenaam, mooi (uiteraard, we zijn in Melbourne) volk.
Het handige aan een grote stad: overal is eten te vinden. Vaak is dit een groot nadeel (de brownies blijven steeds naar me roepen!), maar nu kwam dat goed van pas want er moesten monden gevoed worden. Terwijl leuke en grappige gesprekken werden vergezet en magen werden gevuld, kreeg ik een telefoontje van ene Henry, een (couch)surfer die net terug in Oz is na 3 jaar Europa.
De oorspronkelijke groep van 9 man/vrouw werd een groepje van 3. We namen afscheid, zeiden ‘tot gauw’ en het verse groepje bleef wachten op Henry. De advocaat onder de kudde was op het moment ‘n halve muilezel, dus trokken we naar zijn kantoor wat verderop om spullen te droppen. Zijn kantoor, op de 23ste verdieping van een poepchique gebouw, met uitzicht over de stad. Sweet!
We trokken veder naar een wijs danscafé - waar de muziek te luid stond – en de sfeer kwam er goed in. Enkele cocktails later besloten we de dure drank links te laten liggen en zochten we goedkopere plekken op: de woonst van de advocaat, Sean. Lees: groot huis voor 10 inwoners, grote gemeenschappelijk keuken (Jelle zou dit zo geweldig vinden!), living waar je een auto in kwijt kan, gym, grote tuin en meer van dat. Je kan dus wel stellen dat het zowaar een hotel is.
Het drinken werd daar verder gezet – ik hield het bij water, ik moest nog rijden – en fotoalbums werden bovengehaald. Sean vertelt – té – graag over zijn reisverhalen en eist – té – veel aandacht op. Ik liet hem links liggen en focuste me op de andere verhalen.
Shanon nam de taxi naar haar couchsurfstek, ik dropte Henry aan zijn woonst en kreeg daarvoor 101 ‘thanks mate’ in de plaats.
Om 5u kroop ik in mijn bed en lag ik na te lachen in mijn bed.
Nu, zaterdag.
Na de nodige sportieve activiteiten en de deugddoende douche neem ik trein richting stad. Ik spreek af met Gill, een couchsurfer die sinds een maandje terug is van een jaar studeren in Istanbul. We wisselen reisverhalen uit, wandelen door ’t stad, ontkennen nieuwe plekjes. Gill neemt me mee naar zijn favoriete Italiaan, waar ik een lasagne naar binnen werk. Niet slecht, zeker niet slecht maar ik vind mijn versie toch beter. Iets verderop komen we de chocoladebar San Churro tegen. Ik zit eivol, maar voor chocolade is er altijd plaats. We bestellen ons beiden een ‘Sundae’ (die overheerlijke crème bestaande uit 798135 calorieën) – de dag nadien heb ik een puist, een chocoladepuist, die ik tot ‘Sundae’ omdoop.
Een waar eetfestijn met leuk gezelschap!
--------------------------------------------------------------------
26-07-’09, zondag, dag 168
Oudertjes weg, Jolientje thuis. Een normale maar gezellige dag.
Mijn gemoedstoestand verbetert met 100%. Het was leuk om de voorbije dagen eens buiten te komen, met jongelui te kunnen praten, mensen waar ik voor kies. Het is bewezen: ik heb mensen nodig om me goed – of toch beter – te voelen.
--------------------------------------------------------------------
27-07-’09, maandag, 169
Het is vandaag M’lijns beurt om naar ’t stad te gaan. Ik blijf met Flo thuis. We gaan naar het park, spelen op de speeltuin en maken een wandelingetje. ‘s Namiddags houden we ons binnenshuis bezig, want ai ai, het begint te regenen.
Regen, dat is al even geleden dat ik dat zag. Het is nu winter maar de temperaturen blijven goed. Gemiddeld zo’n 15°. Niet slecht al bij al.
Een leuk weetje:
Ik heb eelt. Eelt op mijn hielen. Eelt op mijn handen. Eelt op mijn hielen van mijn wandelschoenen. Eelt op mijn handen van de fitnesstoestellen.
Als dit geen leuk weetje was!
maandag 27 juli 2009
donderdag 23 juli 2009
Watsonia, dag 160 tem 166
18-07-’09, zaterdag, dag 160
Een zaterdag zoals gewoonlijk. Brunchen, sport, spelen.
Vandaag was ie iets anders dan anders want M’lijn en Danny kochten een huis. Na het sport gaan ze langs bij de makelaar voor het nodige papierwerk, ik blijf met de kids in de auto waar zij Harry Potter bekijken op de draagbare dvd. Ik val in slaap.
--------------------------------------------------------------------
19-07-’09, zondag, dag 161
Zondag Josdag.
Ik ontwaak in de voormiddag, ga in de namiddag met M’lijn naar het winkelcentrum waar ik mijn haar laat knippen.
Mijn haar laten knippen, dat was de meeste sensatie dat ik dit weekend meemaakte.
--------------------------------------------------------------------
20-07-’09, maandag, dag 162
tem
24-07-’09, vrijdag, dag 166
Geen nieuws, goed nieuws.
Een zaterdag zoals gewoonlijk. Brunchen, sport, spelen.
Vandaag was ie iets anders dan anders want M’lijn en Danny kochten een huis. Na het sport gaan ze langs bij de makelaar voor het nodige papierwerk, ik blijf met de kids in de auto waar zij Harry Potter bekijken op de draagbare dvd. Ik val in slaap.
--------------------------------------------------------------------
19-07-’09, zondag, dag 161
Zondag Josdag.
Ik ontwaak in de voormiddag, ga in de namiddag met M’lijn naar het winkelcentrum waar ik mijn haar laat knippen.
Mijn haar laten knippen, dat was de meeste sensatie dat ik dit weekend meemaakte.
--------------------------------------------------------------------
20-07-’09, maandag, dag 162
tem
24-07-’09, vrijdag, dag 166
Geen nieuws, goed nieuws.
Melbourne, dag 159
17-07-’09, vrijdag, dag 159
Vrijdag, een dag waar ik al een week naar uitkijk. Een dag waarop ik alleen (!) naar ’t stad ga. Een dag voor en met mezelf. HEERLIJK!
De plannen zijn beperkt, maar zou wil ik het. Ik ga en sta vandaag waar ik wil gaan en staan, zonder rekening te moeten hebben met iemand. Een ontspannend vakantiegevoel komt tot me.
Ik ben aan het lezen geslagen. In het Engels. Tijdens het rondtrekken vond ik een geweldige boek van Jill Mansell in een hostel, dat ik in één ruk uitlas. Ik keek ’s avonds al uit naar de volgende dag om verder te kunnen lezen. En dat, dat is iets unieks! Nog NOOIT had ik zoveel plezier in het lezen van een boek. Dus daarom, hoera hoera driewerf hoera voor Jill Mansell!
Ik verlaat Flinders Street Station en ga op zoek naar tweehandsboekenwinkels. Niet voor Jill Mansell (die leen ik wel in de bieb), maar wel voor een reisgids. Helaas zijn de boekenwinkels te ver van elkaar gelegen en besluit ik over te gaan naar ‘plan II voor vandaag’: warme chocomelk drinken.
Glorian Jean’s Coffee heeft een lekker assortiment dus zoek ik en vind ik na een half uur een zaak van de keten. De warme chocomelk (van witte chocolade, mmmm) doet me watertanden naar meer. Mee-eer!
Een 15 minuten durende tramrit brengt me naar het zuiden van het stad. Ik stop bij reisorganisatie Peterpans (zie blog ‘Backpack part II’) om mijn papieren op te halen. Ik dacht ‘even snel binnen en buiten’ maar dat was buiten hun idee gerekend. Een uur (!) heb ik daar gezeten voor enkele (belangrijke) papiertjes. En dan was ze nog niet helemaal klaar. Slechte punten!
Het vakantiegevoel van voordien trekt weg en een vervelend gevoel neemt de overhand. Ik zeg dan ook ‘ik kom later terug, het duurt me te lang missie’ voordat het relaxte gevoel helemaal verdwenen is.
St Kilda. Mijn favoriete plek van Melbourne. Terug is het vakantiegevoel!
In St Kilda worden, nog meer dan in Melbourne city, alle zintuigen geprikkeld. Je tastzintuigen voelen aan alle leuke stofjes van alle leuke (vintage)kleren die er te vinden zijn. Je geurzintuigen worden zwaar geprikkeld als je voorbij de patisseries passeert. Je smaakzintuigen vieren feest wanneer ze de verrukkelijke brownies van San Churro proeven. Ook je zichtzintuigen moeten niet onderdoen. Als bovengenoteerde nog niet genoeg is, valt er nog altijd te kijken naar de plaatselijke bevolking.
Het stad overstelpte mijn zintuigen vandaag. Een goed gevoel dat ik al even niet meer had waargenomen. Het is goed om eens weg te zijn, om eens op mijn eentje te zijn. Ik zie groepjes vrienden gezellig tafelen en lachen. Ik wil dat ook! Ik heb maar weinig zin om naar Watsonia te trekken, maar helaas kan ik dat plan niet ombuigen.
Tot de volgende keer stad, mooie stad!
Vrijdag, een dag waar ik al een week naar uitkijk. Een dag waarop ik alleen (!) naar ’t stad ga. Een dag voor en met mezelf. HEERLIJK!
De plannen zijn beperkt, maar zou wil ik het. Ik ga en sta vandaag waar ik wil gaan en staan, zonder rekening te moeten hebben met iemand. Een ontspannend vakantiegevoel komt tot me.
Ik ben aan het lezen geslagen. In het Engels. Tijdens het rondtrekken vond ik een geweldige boek van Jill Mansell in een hostel, dat ik in één ruk uitlas. Ik keek ’s avonds al uit naar de volgende dag om verder te kunnen lezen. En dat, dat is iets unieks! Nog NOOIT had ik zoveel plezier in het lezen van een boek. Dus daarom, hoera hoera driewerf hoera voor Jill Mansell!
Ik verlaat Flinders Street Station en ga op zoek naar tweehandsboekenwinkels. Niet voor Jill Mansell (die leen ik wel in de bieb), maar wel voor een reisgids. Helaas zijn de boekenwinkels te ver van elkaar gelegen en besluit ik over te gaan naar ‘plan II voor vandaag’: warme chocomelk drinken.
Glorian Jean’s Coffee heeft een lekker assortiment dus zoek ik en vind ik na een half uur een zaak van de keten. De warme chocomelk (van witte chocolade, mmmm) doet me watertanden naar meer. Mee-eer!
Een 15 minuten durende tramrit brengt me naar het zuiden van het stad. Ik stop bij reisorganisatie Peterpans (zie blog ‘Backpack part II’) om mijn papieren op te halen. Ik dacht ‘even snel binnen en buiten’ maar dat was buiten hun idee gerekend. Een uur (!) heb ik daar gezeten voor enkele (belangrijke) papiertjes. En dan was ze nog niet helemaal klaar. Slechte punten!
Het vakantiegevoel van voordien trekt weg en een vervelend gevoel neemt de overhand. Ik zeg dan ook ‘ik kom later terug, het duurt me te lang missie’ voordat het relaxte gevoel helemaal verdwenen is.
St Kilda. Mijn favoriete plek van Melbourne. Terug is het vakantiegevoel!
In St Kilda worden, nog meer dan in Melbourne city, alle zintuigen geprikkeld. Je tastzintuigen voelen aan alle leuke stofjes van alle leuke (vintage)kleren die er te vinden zijn. Je geurzintuigen worden zwaar geprikkeld als je voorbij de patisseries passeert. Je smaakzintuigen vieren feest wanneer ze de verrukkelijke brownies van San Churro proeven. Ook je zichtzintuigen moeten niet onderdoen. Als bovengenoteerde nog niet genoeg is, valt er nog altijd te kijken naar de plaatselijke bevolking.
Het stad overstelpte mijn zintuigen vandaag. Een goed gevoel dat ik al even niet meer had waargenomen. Het is goed om eens weg te zijn, om eens op mijn eentje te zijn. Ik zie groepjes vrienden gezellig tafelen en lachen. Ik wil dat ook! Ik heb maar weinig zin om naar Watsonia te trekken, maar helaas kan ik dat plan niet ombuigen.
Tot de volgende keer stad, mooie stad!
zaterdag 18 juli 2009
Watsonia, dag 157 en 158
15-07-’09, woensdag, dag 157
16-07-’09, donderdag, dag 158
Weinig soeps. Ik verspil er dan ook geen papier aan.
16-07-’09, donderdag, dag 158
Weinig soeps. Ik verspil er dan ook geen papier aan.
Adelaide, dag 153 tem 156
11-07-’09, zaterdag, dag 153
Voor een zaterdag sta ik vroeg op. Moest het een andere dag zijn, dan sta ik ook nog te vroeg op. Om 7u gaat de wekker.
We breien twee dagen aan de schoolvakantie en trekken voor 4 dagen naar Adelaide. Vrienden van M’lijn en Danny opzoeken.
Een tocht van 800 km staat ons te wachten. Ik kijk er niet naar uit.
Ik probeer in de wagen verder te slapen, anderhalf uur na het eerste opsta-uur. Een onmogelijke opdracht om twee - meer dan wakkere - kinderen achterin.
Ik heb noch de inspiratie noch de zin om verhaaltjes uit mijn mouw te schudden zoals vader Himpens het altijd deed, dus lang leve de draagbare dvd!
Terwijl Ice Age II, Dora, Harry Snotter en meer van die kadees de revue passeren, tuur ik naar buiten, waar het landschap continu verandert. De bebouwde wereld maakt plaats voor bergen. Bergen veranderen in groene, open vlakten. Groene, open vlakten worden landschappen met een uitgebreid kleurenpakket. We doorkruisen kleine dorpjes, waar de treinen nog op kolen lijken te rijden en er nog lang geen sprake is van ‘ontwikkeling’.
De herinneringen aan onze roadtrip komen boven en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.
En dan weer die harde realiteit…
Geen illegale slaapplaatsen, geen aangename temperaturen, geen ‘ik vraag een plaatje op de radio aan’,… Wel twee lawaaierige koters die stront in hun oren lijken te hebben.
Ik maak dan ook een vreugdedans wanneer we na 9 uur rijden bij Mark aankomen.
Er wort bijgekletst, een hapje gegeten en wat gedronken. Later op de avond gaan M’lijn, Tammi, Ray en vriendin en ik naar een salsa-avond. $15 inkom, daar gaat mijn geld. Er zijn nog maar enkele mensen wanneer we toekomen. De dj van dienst zet nog alles op. En ik, ik voel me Alain en Sammy op Liesje’s feestje.
Na enkele zipjes aan mijn wijn voel ik het al wat in mijn hoofd, dat gebeurt natuurlijk als je in de voorbije 5 maanden amper drinkt.
Het volk komt toe, meer heupen beginnen te wiegen, mannen vragen vrouwen ten dans. Ik bedank vriendelijk en hou het liever bij het kijken. De ‘1 2 3’ danspasjes’ zijn niet zo aan mij besteed. De helft van de aanwezigen zijn +35’ers en 95% daarvan lijkt te gaan winkelen in een carnavalwinkel (het waren waarschijnlijk solden). Te gek voor woorden welke kledij ‘als ik het dat nog kan noemen) te zien was! Aan anorexia leidende oma draagt een doorkijkkleedje (een beeld dat jammer genoeg op mijn netvlies staat gebrand). Een andere ‘dame’ heeft een korset met pluimen aan, wellicht een zeer goedkope versie van Moulin Rouge. Ik amuseer me kostelijk om al deze pracht en praal te aanschouwen. Ik zie hoe teleurgesteld een meisje is als net die ene kerel dat andere meisje ten dans vraagt. Bij het zien van deze toch wel wat trieste situatie begint mijn fantasie te werken en spelen zich de beste filmscenario’s in mijn hoofd af.
Rond 1.30 AM loopt de zaal leeg en keren ook wij huiswaarts.
--------------------------------------------------------------------
12-07-’09, zondag, dag 154
Ik sliep slecht. Het sofabed is niet het beste en een koude-gevoel was permanent aanwezig. Een warme douche (in de oh zo smerige badkamer – hosteldouches zijn properder) helpt me er bovenop.
Met mijn ontbijt nog achter de kiezen gaan Tammi, M’lijn en ik shoppen. Missie: vind het perfecte kleedje voor gymbuddy Bianca’s feestje. Het tweede kleedje dat ik pas, zit als gegoten. Ik wacht echter om het te kopen, je weet nooit wat je nog tegenkomt. We doen nog enkele andere winkels, ik wring me in andere kanshebbers maar niets zit zo goed als dat ene. Dat ene kleedje blijft door mijn hoofd spoken. Je kan zelfs stellen dat het een beetje een verliefd gevoel opwekte. Kopen dus!
Na een korte tussenstop bij Marc gaan we naar het Belgian Beer Café waar met vrienden wordt afgesproken. Yes, Belgisch bier! Een lekkere Kriek (het is een engeltje die pist op mijn tong) en frieten worden besteld. Smullen!
Moe maar voldaan en zo blij met de nieuwe aankoop kruip ik in het veel te koude sofabed.
--------------------------------------------------------------------
13-07-09’, maandag, dag 155
Het is voor mij ook vakantie dus slaap ik uit.
We gaan uit lunchen met 2 vrienden van M’lijn en Danny. Erna wat kuieren door ’t stad.
’s Avonds is iedereen weg en hou ik me computergewijs bezig.
--------------------------------------------------------------------
14-07-’09, dinsdag, dag 156
De terugrit naar huis.
Waarom had ik er nog niet eerder aan gedacht om mijn MP3 in mijn oren te pluggen en ze slechts voor noodzaak uit te halen? De tocht gaat beter dan het heengaan, juich!
We zijn maar enkele minuten te laat voor Hannelore’s gym. Ook ik spring in mijn sportkledij en op de loopband, want na zo’n boefweekend valt er wat af te werken.
Voor een zaterdag sta ik vroeg op. Moest het een andere dag zijn, dan sta ik ook nog te vroeg op. Om 7u gaat de wekker.
We breien twee dagen aan de schoolvakantie en trekken voor 4 dagen naar Adelaide. Vrienden van M’lijn en Danny opzoeken.
Een tocht van 800 km staat ons te wachten. Ik kijk er niet naar uit.
Ik probeer in de wagen verder te slapen, anderhalf uur na het eerste opsta-uur. Een onmogelijke opdracht om twee - meer dan wakkere - kinderen achterin.
Ik heb noch de inspiratie noch de zin om verhaaltjes uit mijn mouw te schudden zoals vader Himpens het altijd deed, dus lang leve de draagbare dvd!
Terwijl Ice Age II, Dora, Harry Snotter en meer van die kadees de revue passeren, tuur ik naar buiten, waar het landschap continu verandert. De bebouwde wereld maakt plaats voor bergen. Bergen veranderen in groene, open vlakten. Groene, open vlakten worden landschappen met een uitgebreid kleurenpakket. We doorkruisen kleine dorpjes, waar de treinen nog op kolen lijken te rijden en er nog lang geen sprake is van ‘ontwikkeling’.
De herinneringen aan onze roadtrip komen boven en een glimlach verschijnt op mijn gezicht.
En dan weer die harde realiteit…
Geen illegale slaapplaatsen, geen aangename temperaturen, geen ‘ik vraag een plaatje op de radio aan’,… Wel twee lawaaierige koters die stront in hun oren lijken te hebben.
Ik maak dan ook een vreugdedans wanneer we na 9 uur rijden bij Mark aankomen.
Er wort bijgekletst, een hapje gegeten en wat gedronken. Later op de avond gaan M’lijn, Tammi, Ray en vriendin en ik naar een salsa-avond. $15 inkom, daar gaat mijn geld. Er zijn nog maar enkele mensen wanneer we toekomen. De dj van dienst zet nog alles op. En ik, ik voel me Alain en Sammy op Liesje’s feestje.
Na enkele zipjes aan mijn wijn voel ik het al wat in mijn hoofd, dat gebeurt natuurlijk als je in de voorbije 5 maanden amper drinkt.
Het volk komt toe, meer heupen beginnen te wiegen, mannen vragen vrouwen ten dans. Ik bedank vriendelijk en hou het liever bij het kijken. De ‘1 2 3’ danspasjes’ zijn niet zo aan mij besteed. De helft van de aanwezigen zijn +35’ers en 95% daarvan lijkt te gaan winkelen in een carnavalwinkel (het waren waarschijnlijk solden). Te gek voor woorden welke kledij ‘als ik het dat nog kan noemen) te zien was! Aan anorexia leidende oma draagt een doorkijkkleedje (een beeld dat jammer genoeg op mijn netvlies staat gebrand). Een andere ‘dame’ heeft een korset met pluimen aan, wellicht een zeer goedkope versie van Moulin Rouge. Ik amuseer me kostelijk om al deze pracht en praal te aanschouwen. Ik zie hoe teleurgesteld een meisje is als net die ene kerel dat andere meisje ten dans vraagt. Bij het zien van deze toch wel wat trieste situatie begint mijn fantasie te werken en spelen zich de beste filmscenario’s in mijn hoofd af.
Rond 1.30 AM loopt de zaal leeg en keren ook wij huiswaarts.
--------------------------------------------------------------------
12-07-’09, zondag, dag 154
Ik sliep slecht. Het sofabed is niet het beste en een koude-gevoel was permanent aanwezig. Een warme douche (in de oh zo smerige badkamer – hosteldouches zijn properder) helpt me er bovenop.
Met mijn ontbijt nog achter de kiezen gaan Tammi, M’lijn en ik shoppen. Missie: vind het perfecte kleedje voor gymbuddy Bianca’s feestje. Het tweede kleedje dat ik pas, zit als gegoten. Ik wacht echter om het te kopen, je weet nooit wat je nog tegenkomt. We doen nog enkele andere winkels, ik wring me in andere kanshebbers maar niets zit zo goed als dat ene. Dat ene kleedje blijft door mijn hoofd spoken. Je kan zelfs stellen dat het een beetje een verliefd gevoel opwekte. Kopen dus!
Na een korte tussenstop bij Marc gaan we naar het Belgian Beer Café waar met vrienden wordt afgesproken. Yes, Belgisch bier! Een lekkere Kriek (het is een engeltje die pist op mijn tong) en frieten worden besteld. Smullen!
Moe maar voldaan en zo blij met de nieuwe aankoop kruip ik in het veel te koude sofabed.
--------------------------------------------------------------------
13-07-09’, maandag, dag 155
Het is voor mij ook vakantie dus slaap ik uit.
We gaan uit lunchen met 2 vrienden van M’lijn en Danny. Erna wat kuieren door ’t stad.
’s Avonds is iedereen weg en hou ik me computergewijs bezig.
--------------------------------------------------------------------
14-07-’09, dinsdag, dag 156
De terugrit naar huis.
Waarom had ik er nog niet eerder aan gedacht om mijn MP3 in mijn oren te pluggen en ze slechts voor noodzaak uit te halen? De tocht gaat beter dan het heengaan, juich!
We zijn maar enkele minuten te laat voor Hannelore’s gym. Ook ik spring in mijn sportkledij en op de loopband, want na zo’n boefweekend valt er wat af te werken.
woensdag 15 juli 2009
Backpack part II
Na enkele maanden van opzoeken, vergelijken, lezen en berekenen is de kogel door de kerk. De beslissingen over het rondtrekken zijn gemaakt. Het pakket is (dankzij organisatie Peterpan) samengesteld.
Wat zal deze jongedame doen wanneer ze Watsonia verlaat?
8 september vlieg ik vroeg in de ochtend (01.15 AM) en terwijl andere mensen nog in dromenland vertoeven naar Darwin (aankomst 05.15 AM).
De twee dagen erna trek ik in groep naar Kakadu National Park. De overige dagen vul ik ter plekke in.
Maandag 14 september vlieg ik om 05.05 AM naar Cairns (aankomst 08.05 AM).
Twee vluchten op een week tijd, dat moet volstaan. Voor de weken die volgen zal ik dan ook met de bus tot Brisbane gaan. Je belt naar de organiatie, reserveert een plaatsje en ze zeggen je waar en wanneer je moet opstappen. Ik start dus in Cairns en heb keuze uit 54 steden/badplaatsen/toeristische trekpleisters/... om halt te houden. 7 stopplaatsen staan al vast. Er kunnen meer volgen, maar dat zal ik op het moment zelf beslissen.
Welke activiteiten zal deze jongedame doen eenmaal ze in Cairns is?
In Cairns zal ik een duikcursus volgen van 2 dagen. De 3 daaropvolgende dagen breng ik door op een boot om op de Great Barrier Reef te duiken.
Vanuit Cairns trek ik ook naar het noorden, tot Cape Tribulation want daar, daar schijnt het prachtig te zijn. Het regenwoud loopt over op het strand. Ik heb er hoge verwachtingen van...
Eenmaal dat gedaan en gezien te hebben, zal ik Cairns vaarwel zeggen en trek ik naar het zuiden. In Mission Beach hou ik halt en waag me aan een skydive. Ik ga ZO kakken in mijn broek, maar lijkt me te gek om te doen (niet dat kakken in mijn broek, wel uit den vlieger springen).
Na x aantal dagen in Mission opnieuw de bus op. Mogelijks een tussenstop in Townsville.
Verder naar Airlie Beach waar de zeiltour van 3 dagen start.
Na het zeilen is het tijd om Fraser Island te checken (start vanuit Rainbow Beach).
En tot zover gingen de voorbereidingen.
De dagen dat ik geen tour doe, vul ik ter plekke in. 'Vertoeven op het strand' staat hoog op mijn lijstje.
Eind oktober wil ik in Brissie zijn om daar naar Syndey te vliegen.
Na een laatste keer door deze grootstad rond te slenteren verlaat ik Australië op 1 november (5.40 PM).
Maandag 2 november, 11.05 AM, zet ik na 9 maanden (lichamelijke) afwezigheid voet op Belgische bodem.
Breng manden zakdoeken mee want er gaat een potje gejankt worden.
Wat zal deze jongedame doen wanneer ze Watsonia verlaat?
8 september vlieg ik vroeg in de ochtend (01.15 AM) en terwijl andere mensen nog in dromenland vertoeven naar Darwin (aankomst 05.15 AM).
De twee dagen erna trek ik in groep naar Kakadu National Park. De overige dagen vul ik ter plekke in.
Maandag 14 september vlieg ik om 05.05 AM naar Cairns (aankomst 08.05 AM).
Twee vluchten op een week tijd, dat moet volstaan. Voor de weken die volgen zal ik dan ook met de bus tot Brisbane gaan. Je belt naar de organiatie, reserveert een plaatsje en ze zeggen je waar en wanneer je moet opstappen. Ik start dus in Cairns en heb keuze uit 54 steden/badplaatsen/toeristische trekpleisters/... om halt te houden. 7 stopplaatsen staan al vast. Er kunnen meer volgen, maar dat zal ik op het moment zelf beslissen.
Welke activiteiten zal deze jongedame doen eenmaal ze in Cairns is?
In Cairns zal ik een duikcursus volgen van 2 dagen. De 3 daaropvolgende dagen breng ik door op een boot om op de Great Barrier Reef te duiken.
Vanuit Cairns trek ik ook naar het noorden, tot Cape Tribulation want daar, daar schijnt het prachtig te zijn. Het regenwoud loopt over op het strand. Ik heb er hoge verwachtingen van...
Eenmaal dat gedaan en gezien te hebben, zal ik Cairns vaarwel zeggen en trek ik naar het zuiden. In Mission Beach hou ik halt en waag me aan een skydive. Ik ga ZO kakken in mijn broek, maar lijkt me te gek om te doen (niet dat kakken in mijn broek, wel uit den vlieger springen).
Na x aantal dagen in Mission opnieuw de bus op. Mogelijks een tussenstop in Townsville.
Verder naar Airlie Beach waar de zeiltour van 3 dagen start.
Na het zeilen is het tijd om Fraser Island te checken (start vanuit Rainbow Beach).
En tot zover gingen de voorbereidingen.
De dagen dat ik geen tour doe, vul ik ter plekke in. 'Vertoeven op het strand' staat hoog op mijn lijstje.
Eind oktober wil ik in Brissie zijn om daar naar Syndey te vliegen.
Na een laatste keer door deze grootstad rond te slenteren verlaat ik Australië op 1 november (5.40 PM).
Maandag 2 november, 11.05 AM, zet ik na 9 maanden (lichamelijke) afwezigheid voet op Belgische bodem.
Breng manden zakdoeken mee want er gaat een potje gejankt worden.
Watsonia, dag 151 en 152
09-07-’09, donderdag, dag 151
Een dag zoals zovele. Niet de moeite om verder over uit te weiden.
--------------------------------------------------------------------
10-07-’09, vrijdag, dag 152
Dagdagelijkse activiteiten.
’s Avonds komt Danny thuis, einde van de cursus. Kindjes blij en terug naar het gewone leventje met 5 bewoners in Chappell Drive 7.
We kruipen op tijd in bed want morgen vertrekken we naar… Adelaide! 4 dagen ‘vakantie’.
Ik zat op tijd in bed, dat is een feit. Maar opeens denk ik eraan dat Joke de nacht op Cairns airport doorbrengt. ‘Ik ga haar eventjes bellen’, zeg ik tegen mezelf. We hebben beiden 150’tal gratis minuten, maar dat is niet genoeg om alles te dekken: het eventjes bellen wordt uiteindelijk een gesprek van 5 uur. We lachen, gieren en brullen als tevoren, delen nieuwe weetjes, luchten ons hart. Fijn om elkaar nog eens te horen!
Een dag zoals zovele. Niet de moeite om verder over uit te weiden.
--------------------------------------------------------------------
10-07-’09, vrijdag, dag 152
Dagdagelijkse activiteiten.
’s Avonds komt Danny thuis, einde van de cursus. Kindjes blij en terug naar het gewone leventje met 5 bewoners in Chappell Drive 7.
We kruipen op tijd in bed want morgen vertrekken we naar… Adelaide! 4 dagen ‘vakantie’.
Ik zat op tijd in bed, dat is een feit. Maar opeens denk ik eraan dat Joke de nacht op Cairns airport doorbrengt. ‘Ik ga haar eventjes bellen’, zeg ik tegen mezelf. We hebben beiden 150’tal gratis minuten, maar dat is niet genoeg om alles te dekken: het eventjes bellen wordt uiteindelijk een gesprek van 5 uur. We lachen, gieren en brullen als tevoren, delen nieuwe weetjes, luchten ons hart. Fijn om elkaar nog eens te horen!
donderdag 2 juli 2009
Watsonia, dag 141 tem 145
29-06-’09, maandag, dag 141
Officiële eerste vakantiedag.
Onder het motto ‘een gezond lichaam in een gezonde geest’ (na 5 maanden ‘alleen’ met enkel je gedachten resulteert in een overgezonde geest) begeef ik me naar de fitness waar een nieuw programma wordt opgesteld. Ook worden er opnieuw cm’s opgemeten, of liever: er wordt gemeten en het heugelijke nieuws ‘je bent daar 5 cm kwijt, hier 6’ wordt me meegedeeld. Joepie, min hard werken levert resultaat op.
Een gezond, strak(ker) lichaam in een overgezonde geest.
’s Namiddags moeten er boodschappen ingeslagen worden. Uiteindelijk geraken we niet verder dan de kledingswinkels. Nou ja…
--------------------------------------------------------------------
30-06-’09, dinsdag, dag 142
Plan ‘boodschappen doen’ wordt vandaag opnieuw opgenomen. Zonder kids ga ik naar den Aldi, zoek en vind ik het nodige fruit en groenten, bekijk ik – als een echte huisvrouw – de kuisproducten en betaal. Welgeteld 59 minuten later sta ik weer thuis en haal ik mijn beste kookcapaciteiten boven. Nog zo’n troef van deze huisvrouw.
De kids hebben nood aan beweging, dus op naar het ‘kangoeroepark’!
Ofwel is er een storm gepasseerd ofwel hebben houthakkers hun beste beentje voorgezet, maar hoe ligt het park er nu bij?! Praktisch de helft van de bomen zijn (al dan niet volledig) gesneuveld. En de kangoeroe’s lijken dat op het eerste zicht ook te zijn. Maar mijn allesziend oog spot er plots twee. ‘Oké kinders, let’s find those animals!’ En ja hoor, we treffen een hele kudde (Wordt dat zo gezegd? Een ‘kudde’ kangoeroe’s? Of is het ‘groep’, of ‘school’ of gewoon ‘hoopje’?) kangoeroe’s op slecht 5 meter van ons aan. Gorte grijze kangoeroe’s maar ook mini walabi’s (te schattig). Er steekt een windje op, een teken dat het tijd is voor een andere bezigheid. We houden het kangoeroespotten voor bekeken en leven ons uit op de aanpalende speeltuin.
Het windje van daarnet wordt een hevige wind (ik durf het woord ‘storm’ bijna uit te spreken), even dreigt Florian weg te waaien. Tijd om huiswaarts te keren.
Het is dinsdag en naar goede gewoonte sport- en ontspanningstijd. Hanne’s gym loopt tijdens de vakanties niet door dus blijft ze thuis bij broer.
De telly (tv – Aussies vinden het heerlijk om alles af te korten: ‘Brissie, telly, barbie, Aussie…’) zendt om de 10 minuten dezelfde reclame uit. De radio spreekt alleen over dit. Er staan RIJEN mensen voor aan te schuiven. Vanavond is het trekking van Ozzie Lotto! Liefst $90’000’000 (!) te winnen. Jawel, je hoort het goed: negentig miljoen dollar. Dat is zowaar €48’648’648!! Dat zou wel goed in mijn geldbeugel passen.
--------------------------------------------------------------------
01-07-’09, woensdag, dag 143
Een dag met activiteiten binnenshuis wegens regen, koude en een f*cking zuidenwind.
--------------------------------------------------------------------
02-07-’09, donderdag, dag 144
Het is koud. Berenkoud.
Maar een sterke vrouw zijde laat ik me niet afschrikken door die zuidenwind, die het nog wat frisser maakt.
We fietsen naar het park, spelen op de – half natte – speeltuin en fietsen nog wat verder.
Blauw slaan m’n vingers uit, hoog tijd om naar huis te keren.
Geen betere manier om op te warmen dan achter het fornuis te staan. Moussaka op SOS Piet’s wijze. Een jammie keuze, zo blijkt een uur later.
’s Avonds opnieuw naar de fitness waar de boksles alle energie uit me slorpt.
PS: hoera voor mezelf! Hoera hoera driewerf hoera! We zijn de tweede van de maand, wat wil zeggen: een maandje langer samen met mijn geliefd liefje. Geen eenvoudige, voor de hand liggende situatie maar het werkt goed, het werkt zeer goed!
--------------------------------------------------------------------
03-07-’09, vrijdag, dag 145
Terwijl België tropische temperaturen haalt, heb ik koud. Koud leiden in Australië. Dus, laat het voor eens al altijd duidelijk zijn beste vriendjes. Het is NIET altijd goed weer in Oz. Ja, bepaalde delen van Oz wel, maar nee, niet in Melbourne. En nee, het is niet grappig om me dan te laten weten hoe prachtig de zon daar schijnt, hoe lekker de bbq’s smaken en hoe leuk het is aan de Blaarmeersen. Laten we het onderwerp ‘weer’ niet al te veel vernoemen. Willen we dat afspreken?
PS: ik denk dat ik bij mijn thuiskomst eerst een maand of 5 in quarantaine ga. Nu al 4 maand is mijn darmflaura niet zoals het hoort te zijn. Geuren waar zelfs de rotste eieren niet aan kunnen tippen, produceert mijn lichaam. De scheten van op Wereldkamp 2008 zijn er niets tegen (hé Ilse ). Als vader Himpens en ik een wedstrijd houden, win ik met mijn ogen dicht (maar darmen open).
Alstublieft voor de precieze omschrijving, dat is graag gedaan.
Officiële eerste vakantiedag.
Onder het motto ‘een gezond lichaam in een gezonde geest’ (na 5 maanden ‘alleen’ met enkel je gedachten resulteert in een overgezonde geest) begeef ik me naar de fitness waar een nieuw programma wordt opgesteld. Ook worden er opnieuw cm’s opgemeten, of liever: er wordt gemeten en het heugelijke nieuws ‘je bent daar 5 cm kwijt, hier 6’ wordt me meegedeeld. Joepie, min hard werken levert resultaat op.
Een gezond, strak(ker) lichaam in een overgezonde geest.
’s Namiddags moeten er boodschappen ingeslagen worden. Uiteindelijk geraken we niet verder dan de kledingswinkels. Nou ja…
--------------------------------------------------------------------
30-06-’09, dinsdag, dag 142
Plan ‘boodschappen doen’ wordt vandaag opnieuw opgenomen. Zonder kids ga ik naar den Aldi, zoek en vind ik het nodige fruit en groenten, bekijk ik – als een echte huisvrouw – de kuisproducten en betaal. Welgeteld 59 minuten later sta ik weer thuis en haal ik mijn beste kookcapaciteiten boven. Nog zo’n troef van deze huisvrouw.
De kids hebben nood aan beweging, dus op naar het ‘kangoeroepark’!
Ofwel is er een storm gepasseerd ofwel hebben houthakkers hun beste beentje voorgezet, maar hoe ligt het park er nu bij?! Praktisch de helft van de bomen zijn (al dan niet volledig) gesneuveld. En de kangoeroe’s lijken dat op het eerste zicht ook te zijn. Maar mijn allesziend oog spot er plots twee. ‘Oké kinders, let’s find those animals!’ En ja hoor, we treffen een hele kudde (Wordt dat zo gezegd? Een ‘kudde’ kangoeroe’s? Of is het ‘groep’, of ‘school’ of gewoon ‘hoopje’?) kangoeroe’s op slecht 5 meter van ons aan. Gorte grijze kangoeroe’s maar ook mini walabi’s (te schattig). Er steekt een windje op, een teken dat het tijd is voor een andere bezigheid. We houden het kangoeroespotten voor bekeken en leven ons uit op de aanpalende speeltuin.
Het windje van daarnet wordt een hevige wind (ik durf het woord ‘storm’ bijna uit te spreken), even dreigt Florian weg te waaien. Tijd om huiswaarts te keren.
Het is dinsdag en naar goede gewoonte sport- en ontspanningstijd. Hanne’s gym loopt tijdens de vakanties niet door dus blijft ze thuis bij broer.
De telly (tv – Aussies vinden het heerlijk om alles af te korten: ‘Brissie, telly, barbie, Aussie…’) zendt om de 10 minuten dezelfde reclame uit. De radio spreekt alleen over dit. Er staan RIJEN mensen voor aan te schuiven. Vanavond is het trekking van Ozzie Lotto! Liefst $90’000’000 (!) te winnen. Jawel, je hoort het goed: negentig miljoen dollar. Dat is zowaar €48’648’648!! Dat zou wel goed in mijn geldbeugel passen.
--------------------------------------------------------------------
01-07-’09, woensdag, dag 143
Een dag met activiteiten binnenshuis wegens regen, koude en een f*cking zuidenwind.
--------------------------------------------------------------------
02-07-’09, donderdag, dag 144
Het is koud. Berenkoud.
Maar een sterke vrouw zijde laat ik me niet afschrikken door die zuidenwind, die het nog wat frisser maakt.
We fietsen naar het park, spelen op de – half natte – speeltuin en fietsen nog wat verder.
Blauw slaan m’n vingers uit, hoog tijd om naar huis te keren.
Geen betere manier om op te warmen dan achter het fornuis te staan. Moussaka op SOS Piet’s wijze. Een jammie keuze, zo blijkt een uur later.
’s Avonds opnieuw naar de fitness waar de boksles alle energie uit me slorpt.
PS: hoera voor mezelf! Hoera hoera driewerf hoera! We zijn de tweede van de maand, wat wil zeggen: een maandje langer samen met mijn geliefd liefje. Geen eenvoudige, voor de hand liggende situatie maar het werkt goed, het werkt zeer goed!
--------------------------------------------------------------------
03-07-’09, vrijdag, dag 145
Terwijl België tropische temperaturen haalt, heb ik koud. Koud leiden in Australië. Dus, laat het voor eens al altijd duidelijk zijn beste vriendjes. Het is NIET altijd goed weer in Oz. Ja, bepaalde delen van Oz wel, maar nee, niet in Melbourne. En nee, het is niet grappig om me dan te laten weten hoe prachtig de zon daar schijnt, hoe lekker de bbq’s smaken en hoe leuk het is aan de Blaarmeersen. Laten we het onderwerp ‘weer’ niet al te veel vernoemen. Willen we dat afspreken?
PS: ik denk dat ik bij mijn thuiskomst eerst een maand of 5 in quarantaine ga. Nu al 4 maand is mijn darmflaura niet zoals het hoort te zijn. Geuren waar zelfs de rotste eieren niet aan kunnen tippen, produceert mijn lichaam. De scheten van op Wereldkamp 2008 zijn er niets tegen (hé Ilse ). Als vader Himpens en ik een wedstrijd houden, win ik met mijn ogen dicht (maar darmen open).
Alstublieft voor de precieze omschrijving, dat is graag gedaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
+2.jpg)