Melbourne, dag 159

17-07-’09, vrijdag, dag 159

Vrijdag, een dag waar ik al een week naar uitkijk. Een dag waarop ik alleen (!) naar ’t stad ga. Een dag voor en met mezelf. HEERLIJK!
De plannen zijn beperkt, maar zou wil ik het. Ik ga en sta vandaag waar ik wil gaan en staan, zonder rekening te moeten hebben met iemand. Een ontspannend vakantiegevoel komt tot me.

Ik ben aan het lezen geslagen. In het Engels. Tijdens het rondtrekken vond ik een geweldige boek van Jill Mansell in een hostel, dat ik in één ruk uitlas. Ik keek ’s avonds al uit naar de volgende dag om verder te kunnen lezen. En dat, dat is iets unieks! Nog NOOIT had ik zoveel plezier in het lezen van een boek. Dus daarom, hoera hoera driewerf hoera voor Jill Mansell!

Ik verlaat Flinders Street Station en ga op zoek naar tweehandsboekenwinkels. Niet voor Jill Mansell (die leen ik wel in de bieb), maar wel voor een reisgids. Helaas zijn de boekenwinkels te ver van elkaar gelegen en besluit ik over te gaan naar ‘plan II voor vandaag’: warme chocomelk drinken.
Glorian Jean’s Coffee heeft een lekker assortiment dus zoek ik en vind ik na een half uur een zaak van de keten. De warme chocomelk (van witte chocolade, mmmm) doet me watertanden naar meer. Mee-eer!

Een 15 minuten durende tramrit brengt me naar het zuiden van het stad. Ik stop bij reisorganisatie Peterpans (zie blog ‘Backpack part II’) om mijn papieren op te halen. Ik dacht ‘even snel binnen en buiten’ maar dat was buiten hun idee gerekend. Een uur (!) heb ik daar gezeten voor enkele (belangrijke) papiertjes. En dan was ze nog niet helemaal klaar. Slechte punten!
Het vakantiegevoel van voordien trekt weg en een vervelend gevoel neemt de overhand. Ik zeg dan ook ‘ik kom later terug, het duurt me te lang missie’ voordat het relaxte gevoel helemaal verdwenen is.

St Kilda. Mijn favoriete plek van Melbourne. Terug is het vakantiegevoel!
In St Kilda worden, nog meer dan in Melbourne city, alle zintuigen geprikkeld. Je tastzintuigen voelen aan alle leuke stofjes van alle leuke (vintage)kleren die er te vinden zijn. Je geurzintuigen worden zwaar geprikkeld als je voorbij de patisseries passeert. Je smaakzintuigen vieren feest wanneer ze de verrukkelijke brownies van San Churro proeven. Ook je zichtzintuigen moeten niet onderdoen. Als bovengenoteerde nog niet genoeg is, valt er nog altijd te kijken naar de plaatselijke bevolking.
Het stad overstelpte mijn zintuigen vandaag. Een goed gevoel dat ik al even niet meer had waargenomen. Het is goed om eens weg te zijn, om eens op mijn eentje te zijn. Ik zie groepjes vrienden gezellig tafelen en lachen. Ik wil dat ook! Ik heb maar weinig zin om naar Watsonia te trekken, maar helaas kan ik dat plan niet ombuigen.

Tot de volgende keer stad, mooie stad!