28-09-'09, maandag, dag 232
Hip hip hoera voor mezelf! Hoera hoera hoera!
Ik ben vroeg wakker op deze dag, de dag dat ik 24 word. De voorbije week was ik een hele tijd onder de mensen en ik voel een grote drang om nog eens op mezelf te zijn.
Ik trek naar het centrum, check mijn mail, post wat foto's, ga naar de lagoon, lees en val in slaap.
Eenmaal terug thuis aanhoren we het spannend liefdesverhaal van Mika (ik ben dol op liefdesverhalen!) en besluiten we de dvdavond van gisteren verder te zetten.
Een aangename dag!
-------------------------------------------------------------------------------------
29-09-'09, dinsdag, dag 233
Ik start de dag met een plons in het zwembad. Timothy en ik gaan wat later naar 't centrum (hij sukkelt al een week met zijn voet en gaat eindelijk eens langs de dokter langs).
Het is mijn laatste dag in Cairns. Morgen trek ik zuidwaarts, Misson Beach, en daarvoor moet ik nog enkele dingen in orde brengen.
Ik kom op mijn tocht 2 duikgenoten tegen, we kletsen en gaan iets drinken.
Wanneeer ik terug thuis kom (het voelt als thuiskomen) vliegt de verrukkelijke geur van lasagne in mijn neus. Timo maakte lasagne voor mijn verjaardag – heerlijk!
We gaan 's avonds met zijn allen nog iets drinken in de bar achter de hoek, als afsluiter van een zeer leuk verblijf bij Sam en Timo.
woensdag 30 september 2009
Cairns, dag 226 tem 231
22-09-'09, dinsdag, dag 226
Dag 1 van de 5-daagse duiktour. Vandaag en morgen zijn theoretisch en oefenen in het zwembad. Vrij saaie dvd's met slecht acteerwerk over drijfbaarheid, het materiaal, wat wel en niet te doen,... Veel termen zijn onbekend voor me en het is niet altijd makkelijk om het te volgen in 't Engels.
Na de lunch hijs ik me in mijn 'wet suit', sleur ik de 'bcd' (een soort harnas waar je luchttank aanhangt) op mijn rug en spring in het water. Enorm raar voelt het om onder water te ademen. De eerste 10 minuten kom ik verschillende keren naar boven, vrees ik dat ik het niet gewoon zal worden maar zoals ik intussen weet, alles went en dus dit ook.
We doen enkele skills - vereist om het certificaat te behalen: het masker langs boven vullen met water en weer uitblazen langs je neus (oh, wat heb ik een hekel aan dit!), gewichten en bcd in het water uit- en aandoen, noodsituaties oefenen met onze duikbuddy en meer van dat.
Doodop ben ik 's avonds.
-------------------------------------------------------------------------------------
23-09-'09, woensdag, dag 227
Gelijkaardige dag als gisteren. Zwembad, theorie en op het einde 'examen' (42/50 – domme fouten gemaakt Himpens!).
Ik ben klaar voor morgen, 3 dagen duiken in de zee. Let's do this!
-------------------------------------------------------------------------------------
24-09-'09, donderdag, dag 228
Het is nog maar 7 am als we op de boot stappen. Ik neem vlug mijn antikotspillen – de boottocht van 10 jaar geleden in Italie waarbij ik mijn hele lijfje uitkotste zit nog vers in mijn geheugen (sorry voor de details).
Sinds lang heb ik keuze uit verschillende dingen voor het ontbijt, dolletjes!
Het is zo'n 3u varen tot we op de Reef zijn waar we de komende 3 dagen dolle avonturen gaan beleven. 3U, dat is lang genoeg om de korte nachtrust in te halen. De golvende bewegingen zorgen ervoor dat ik snel lig te knorren.
Er staan 2 oefenduiken op het programma, 2 begeleide duiken waarbij we onze skills nu in de zee moeten uitoefenen.
De eerste duik, voor lunchtijd, verloopt vlotjes. We wennen aan onze nieuwe omgeving al het materiaal op en rond ons lijf (wat 'n gewicht!). Fijn!
Na de lekkere lunch sleur ik me weer in mijn wet suit (waarom moet dat zo spannen man?!), spring ik in het water, vul ik de bcd met lucht, doe het 'ok'-teken naar de man op de boot, laat alle lucht uit de bcd lopen en ga kopje onder. 'Tijd om die skills uit te voeren', zegt onze instructor Chris, 'we gaan beginnen met het maskeroefening.' Bij iedereen verloopt het vlotjes. Ik kijk aandachtig naar hen en hoop dat ik het even goed ga doen. Instructor Chris weet dat dit niet mijn favoriet is en houdt een extra oogje open. Ik sluit mijn ogen, laat het water langs boven inlopen, probeer het water langs met neus weer uit te blijven maar dat lukt me niet. Ik open mijn ogen en zie enkel troebel water en een onduidelijke Chris. PANIEK! Ik wil naar boven, en wel nu direct onmiddellijk! Ik wil het verdomde masker van me afslaan en op een normale manier ademen. Als een echte gekkin – net ontsnapt uit het Guislain – sla ik met mijn armen en sla zelf mijn regulator (ademstuk) uit mijn mond. Nog maar paniek! Liters zeewater adem ik in. Ik hoest en zie plots mijn leven voor me voorbij flitsen. 'Ok, het is mooi geweest, wel wat belachelijk om net nu te sterven', denk ik in mezelf. Het is dus waar wat ze zeggen als je denkt aan je einde te komen. Je ziet je leven voorbij flitsen!
Chris grijpt me vast, doet teken dat ik rustig moet ademen (ja duh!). Zijn typische Zuid-Afrikaanse blauwe ogen en blonde haren die de bewegingen van de oceaan volgen kunnen me na een aantal minuten gerust stellen. Het water is uit mijn masker - geen idee hoe ik dat gedaan heb - en ik kan verder duiken. Echt genieten zit er niet in, ik ben al blij dat ik het overleefde.
's Avonds ben ik stikkapot en val na enkele kaartspelletjes uitgeteld in slaap.
-------------------------------------------------------------------------------------
25-09-'09, vrijdag, dag 229
4 duiken vandaag, 2 begeleide en 2 fundives. De eerste twee bestaan nog uit het uitvoeren van enkele skills (en weer dat verdomde masker – het gaat gelukkig veel vlotter dan gisteren). Wanneer deze er op zitten volgt de PADI certificaatoverhandiging. Vanaf nu mag ik zonder instructor duiken tot 18m diep. Hoera hoera, driewerf hoera!
We krijgen de kans om het 'adventure dive' certificaat te halen (duiken tot 30m diepte), iets wat ik graag wil doen. Ik maak de nodige berekeningen en moet concluderen dat de financien er niet genoeg voorstaan. Helaas!
's Namiddags gaan Pat, Mike en ik samen duiken (14m). Nu kan ik er volop van genieten! Het draait niet meer om de skills maar om de fauna en flora onder de zeespiegel en het duiken op zich.
De Reef is prachtig! We zien 101 verschillende soorten vissen en koralen die alle kleuren van de regenboog hebben. Heerlijk!
Na het avondeten staat er een nachtduik op het programma. Gewapend met onze zaklamp dalen we tot 12m. We spotten vissen die we overdag niet zien, schildpad Brian (schildgrootte 1,5m diameter) is net aan het slapen en we zien ook een babyhaaitje – hoe schattig!
-------------------------------------------------------------------------------------
26-09-'09, zaterdag, dag 230
De laatste dag van de tour. We hebben de kans om 3 duiken te doen in een tijdspanne van 6u. Om 6.30 am zit ik al in het water. Geen betere manier om mijn dag te starten!
Mijn oren doen veel pijn als ik uit het water kom (ze hebben al veel doorstaan de laatste dagen met al die druk erop) en ik besluit de tweede duik aan me voorbij te laten gaan. Mijn oren zijn me te dierbaar.
Voor de laatste duik ga ik helemaal! Met mijn – gehuurde – camera in de aanslag trek ik 10-tallen foto's. Duiken is zoveel leuker met een doel voor ogen.
Buddy Mike wil naar boven na 40min (seut!), maar ik wil hier blijven! Het is hier zo goed en zo mooi en oh, ik wil niet weg!
Helaas komt er na lunchtijd een einde aan het plezier en varen we terug naar Cairns. Tijdens die tocht val ik op het dek in 't slaap en doe ik een mooi kleurtje op.
Mika en ik worden gedropt bij Timothy's waar we uitgebreid verslag brengen.
Nog wat later zoeken we naar een geschikte outfit. We gaan uit eten met de duikgroep en erna is het tijd om een danske te placeren. Het is tenslotte zaterdag. Timothy, Sam, Steffi en Katja (al de couchsurfers) vervoegen ons later op de avond. Het is een waar Feest met de grote F!
-------------------------------------------------------------------------------------
27-09-'09, zondag, dag 231
'Oh waarom doet mijn hoofd weer pijn?' Ik ontwaak met kater EN 986 beestenbeten (muggen en ander ongedierte) over mijn lijf. Geen goede combinatie!
Gelukkig voel ik me terug de oude na liters water en een goed vullende lunch.
Timothy weet een mooi plekje in de natuur en zo zijn Sam, Timo, Steffi, Katja en ik even later op weg naar een creek in het regenwoud. Minder mooi dan die van vorig weekend maar nog steeds de moeite waard! We zwemmen, we zonnen en houden het vooral rustig – iedereen heeft het wat lastig.
Als we terug huiswaarts rijden komt er een verdachte geurtje uit de motorkap. En oh, daar is rook. Tijd om de benen te strekken en de tocht te voet af te leggen.
We gaan nog langs bij de supermarkt en springen dan op de bus richting huis. Steffi laat de pot room vallen – minder eten voor jou missie!
Ik maak een lekkere pasta met prei en roomsaus. Iedereen is stil aan tafel, een teken dat het goed is.
We zijn te lam – en te arm – om 's avonds nog iets te doen. 'Haal de dvd's maar boven Timo!'
Dag 1 van de 5-daagse duiktour. Vandaag en morgen zijn theoretisch en oefenen in het zwembad. Vrij saaie dvd's met slecht acteerwerk over drijfbaarheid, het materiaal, wat wel en niet te doen,... Veel termen zijn onbekend voor me en het is niet altijd makkelijk om het te volgen in 't Engels.
Na de lunch hijs ik me in mijn 'wet suit', sleur ik de 'bcd' (een soort harnas waar je luchttank aanhangt) op mijn rug en spring in het water. Enorm raar voelt het om onder water te ademen. De eerste 10 minuten kom ik verschillende keren naar boven, vrees ik dat ik het niet gewoon zal worden maar zoals ik intussen weet, alles went en dus dit ook.
We doen enkele skills - vereist om het certificaat te behalen: het masker langs boven vullen met water en weer uitblazen langs je neus (oh, wat heb ik een hekel aan dit!), gewichten en bcd in het water uit- en aandoen, noodsituaties oefenen met onze duikbuddy en meer van dat.
Doodop ben ik 's avonds.
-------------------------------------------------------------------------------------
23-09-'09, woensdag, dag 227
Gelijkaardige dag als gisteren. Zwembad, theorie en op het einde 'examen' (42/50 – domme fouten gemaakt Himpens!).
Ik ben klaar voor morgen, 3 dagen duiken in de zee. Let's do this!
-------------------------------------------------------------------------------------
24-09-'09, donderdag, dag 228
Het is nog maar 7 am als we op de boot stappen. Ik neem vlug mijn antikotspillen – de boottocht van 10 jaar geleden in Italie waarbij ik mijn hele lijfje uitkotste zit nog vers in mijn geheugen (sorry voor de details).
Sinds lang heb ik keuze uit verschillende dingen voor het ontbijt, dolletjes!
Het is zo'n 3u varen tot we op de Reef zijn waar we de komende 3 dagen dolle avonturen gaan beleven. 3U, dat is lang genoeg om de korte nachtrust in te halen. De golvende bewegingen zorgen ervoor dat ik snel lig te knorren.
Er staan 2 oefenduiken op het programma, 2 begeleide duiken waarbij we onze skills nu in de zee moeten uitoefenen.
De eerste duik, voor lunchtijd, verloopt vlotjes. We wennen aan onze nieuwe omgeving al het materiaal op en rond ons lijf (wat 'n gewicht!). Fijn!
Na de lekkere lunch sleur ik me weer in mijn wet suit (waarom moet dat zo spannen man?!), spring ik in het water, vul ik de bcd met lucht, doe het 'ok'-teken naar de man op de boot, laat alle lucht uit de bcd lopen en ga kopje onder. 'Tijd om die skills uit te voeren', zegt onze instructor Chris, 'we gaan beginnen met het maskeroefening.' Bij iedereen verloopt het vlotjes. Ik kijk aandachtig naar hen en hoop dat ik het even goed ga doen. Instructor Chris weet dat dit niet mijn favoriet is en houdt een extra oogje open. Ik sluit mijn ogen, laat het water langs boven inlopen, probeer het water langs met neus weer uit te blijven maar dat lukt me niet. Ik open mijn ogen en zie enkel troebel water en een onduidelijke Chris. PANIEK! Ik wil naar boven, en wel nu direct onmiddellijk! Ik wil het verdomde masker van me afslaan en op een normale manier ademen. Als een echte gekkin – net ontsnapt uit het Guislain – sla ik met mijn armen en sla zelf mijn regulator (ademstuk) uit mijn mond. Nog maar paniek! Liters zeewater adem ik in. Ik hoest en zie plots mijn leven voor me voorbij flitsen. 'Ok, het is mooi geweest, wel wat belachelijk om net nu te sterven', denk ik in mezelf. Het is dus waar wat ze zeggen als je denkt aan je einde te komen. Je ziet je leven voorbij flitsen!
Chris grijpt me vast, doet teken dat ik rustig moet ademen (ja duh!). Zijn typische Zuid-Afrikaanse blauwe ogen en blonde haren die de bewegingen van de oceaan volgen kunnen me na een aantal minuten gerust stellen. Het water is uit mijn masker - geen idee hoe ik dat gedaan heb - en ik kan verder duiken. Echt genieten zit er niet in, ik ben al blij dat ik het overleefde.
's Avonds ben ik stikkapot en val na enkele kaartspelletjes uitgeteld in slaap.
-------------------------------------------------------------------------------------
25-09-'09, vrijdag, dag 229
4 duiken vandaag, 2 begeleide en 2 fundives. De eerste twee bestaan nog uit het uitvoeren van enkele skills (en weer dat verdomde masker – het gaat gelukkig veel vlotter dan gisteren). Wanneer deze er op zitten volgt de PADI certificaatoverhandiging. Vanaf nu mag ik zonder instructor duiken tot 18m diep. Hoera hoera, driewerf hoera!
We krijgen de kans om het 'adventure dive' certificaat te halen (duiken tot 30m diepte), iets wat ik graag wil doen. Ik maak de nodige berekeningen en moet concluderen dat de financien er niet genoeg voorstaan. Helaas!
's Namiddags gaan Pat, Mike en ik samen duiken (14m). Nu kan ik er volop van genieten! Het draait niet meer om de skills maar om de fauna en flora onder de zeespiegel en het duiken op zich.
De Reef is prachtig! We zien 101 verschillende soorten vissen en koralen die alle kleuren van de regenboog hebben. Heerlijk!
Na het avondeten staat er een nachtduik op het programma. Gewapend met onze zaklamp dalen we tot 12m. We spotten vissen die we overdag niet zien, schildpad Brian (schildgrootte 1,5m diameter) is net aan het slapen en we zien ook een babyhaaitje – hoe schattig!
-------------------------------------------------------------------------------------
26-09-'09, zaterdag, dag 230
De laatste dag van de tour. We hebben de kans om 3 duiken te doen in een tijdspanne van 6u. Om 6.30 am zit ik al in het water. Geen betere manier om mijn dag te starten!
Mijn oren doen veel pijn als ik uit het water kom (ze hebben al veel doorstaan de laatste dagen met al die druk erop) en ik besluit de tweede duik aan me voorbij te laten gaan. Mijn oren zijn me te dierbaar.
Voor de laatste duik ga ik helemaal! Met mijn – gehuurde – camera in de aanslag trek ik 10-tallen foto's. Duiken is zoveel leuker met een doel voor ogen.
Buddy Mike wil naar boven na 40min (seut!), maar ik wil hier blijven! Het is hier zo goed en zo mooi en oh, ik wil niet weg!
Helaas komt er na lunchtijd een einde aan het plezier en varen we terug naar Cairns. Tijdens die tocht val ik op het dek in 't slaap en doe ik een mooi kleurtje op.
Mika en ik worden gedropt bij Timothy's waar we uitgebreid verslag brengen.
Nog wat later zoeken we naar een geschikte outfit. We gaan uit eten met de duikgroep en erna is het tijd om een danske te placeren. Het is tenslotte zaterdag. Timothy, Sam, Steffi en Katja (al de couchsurfers) vervoegen ons later op de avond. Het is een waar Feest met de grote F!
-------------------------------------------------------------------------------------
27-09-'09, zondag, dag 231
'Oh waarom doet mijn hoofd weer pijn?' Ik ontwaak met kater EN 986 beestenbeten (muggen en ander ongedierte) over mijn lijf. Geen goede combinatie!
Gelukkig voel ik me terug de oude na liters water en een goed vullende lunch.
Timothy weet een mooi plekje in de natuur en zo zijn Sam, Timo, Steffi, Katja en ik even later op weg naar een creek in het regenwoud. Minder mooi dan die van vorig weekend maar nog steeds de moeite waard! We zwemmen, we zonnen en houden het vooral rustig – iedereen heeft het wat lastig.
Als we terug huiswaarts rijden komt er een verdachte geurtje uit de motorkap. En oh, daar is rook. Tijd om de benen te strekken en de tocht te voet af te leggen.
We gaan nog langs bij de supermarkt en springen dan op de bus richting huis. Steffi laat de pot room vallen – minder eten voor jou missie!
Ik maak een lekkere pasta met prei en roomsaus. Iedereen is stil aan tafel, een teken dat het goed is.
We zijn te lam – en te arm – om 's avonds nog iets te doen. 'Haal de dvd's maar boven Timo!'
maandag 28 september 2009
Cairns, dag 218 tem 225
14-09-'09, maandag, dag 218
3.30 am: taxi pikt me op
3.45 am: ik check in voor mijn vlucht
5.05 am: vliegtuig start zijn motoren
8.05 am: ik land in Queensland
9.30 am: ik wandel met mijn kamergenoten door Cairns centre (niet veel meer dan 4 straten en een lagoon)
12.30 pm: ik start de actie 'vind een nieuwe bikini'
5 pm: einde van de actie
7 pm: poeps belt
8 pm: einde van het telefoongesprek
10 pm: slaaptijd
-------------------------------------------------------------------------------------
15-09-'09, dinsdag, dag 219
Met een uitgeslapen gevoel (eindelijk!) start ik de dag. Een vlugge douche en snelle hap later zit ik op de tourbus naar Cape Tribulation. Een Duitse neemt naast me plaats en na wat geklets weet ik dat het leuk wordt met haar erbij.
Onderweg naar eindebestemming Cape Trib houden we hier en daar halt om te genieten van het mooie dat moeder natuur ons te bieden heeft. We maken een wandeling door het regenwoud terwijl de gids vol passie en enthousiasme praat over de fauna en flora. Een cassowarry (grote vogel met blauwe kop en zwarte veren – schijnen gevaarlijk te zijn) kruist ons pad, enkele bush chickens scharrelen er vrolijk op los en een grote spin geniet van de koelte in de wc's.
In de namiddag komen we aan in Cape Trib, een klein dorp waar weinig te beleven valt. Cape Trib staat gekend om zijn mooie natuur, waar de rainforest en reef elkaar ontmoeten. Een 5-tal andere tourgenoten verblijven ook in the Beach House (Engeland, Duitsland, Schotland) en met Engeland en Schotland maak ik een wandeling naar de lookout. Een mooie uitzicht over het regenwoud, strand en zeetje. Scheune!
Terwijl Portugal en Duitsland elkaar beter leren kennen, drinken Belgie, Schot- en Engeland 'n fris (duur) pintje in de schaduw. 's Avonds zetten we die plannen verder en poolen we erop los (Belgie verliest).
-------------------------------------------------------------------------------------
16-09-'09, woensdag, dag 220
Janina (Duitsland) en ik gaan paardrijden. Iets wat ik in jaren niet meer gedaan heb. Ik krijg Nut, een mooie hengst die het graag (te) rustig (te) en voorzichtig houdt. Als we een heuvel afdalen is ie zo traag en voorzichtig als iemand die voor het eerst op naaldhakken loopt. Ik denk terug aan mijn 'paardenjaren' en de dingen die ik leerde en geef hem 'benen' zodat ie een versnelling vlugger gaat.
We wandelen door het bus, op het strand, in het regenwoud. We gaan verschillende keren in draf en galop, maar toch te weinig naar mijn zin. Nu goed, het was leuk om nog eens te rijden en de microbe om het meer te doen is aangewakkerd.
Na lunchtijd worden we opgepikt om terug naar Cairns te gaan. Ook nu houden we verschillende stops voor een plons in een rivier, een kiekje van een uitzicht, een bezoekje aan Port Douglas.
Eenmaal terug in het hostel douche ik me vlug en trek naar 't stad waar ik met Engeland en Engeland afspreek. Eerst een gratis meal en dan slechte goon drinken op de Esplanade. Nog wat later zijn we pinten aan het pakken op en terrasje, worden we vergezeld door Canada en Amerika en schudden we onze kont op foute muziek.
Engeland doet een veel te dikke trees binnen (hij kan beter dan dat!) en Engeland 2 stelt me ook teleur over zijn vrouwenkeuze. Ze zijn niet zo kieskeurig, die Engelse gozers.
-------------------------------------------------------------------------------------
17-09-'09, donderdag, dag 221
Een vrij rustige daq waarbij ik lekker doe waar ik zin in heb. Alleen reizen heeft toch zoveel voordelen. Alleen moeilijk om mijn rug in te smeren, maar dat is dan weer een manier om contact te leggen als ik er zin ik heb.
's Namiddags ga ik langs om mijn medische papieren voor het duiken in orde te brengen. 40 minuten wachten tussen veel te veel mensen met bleitende kinders om me, geen pretje. 't Voelt als een scene uit een foute Amerikaanse serie. Je weet wel, waarbij kruisende baby's met stinkende pampers overheersen en geen greintje gezelligheid te bespeuren is.
Tegen 6 pm kon ik aan in Cairns North, waar ik Sam en Timothy (couchsurfers) ontmoet. Het klikt goed, we hebben goede babbels, ik krijg huissleutels om te gaan en staan waar ik wil. Easy!
De vermoeidheid neemt het van me over en niet al te laat kruip ik in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
18-09-'09, vrijdag, dag 222
We houden het enorm rustig vandaag. 'Take it easy' is de huisslogan.
Vandaag verjaart Sam en daarom is er vanavond feest. Timo en ik gaan naar de winkel voor versnapperingen en wat later haal ik mijn kookkunsten boven en maak ik een leukker preiquiche.
De verwachtte 6 gasten worden uiteindelijk verdrievoudigd. Het feest is een waar succes!
Aussies houden van drinken, het zijn levensgenieters. En terecht.
De drank vloeit rijkelijk, de buren van 5 huizen veder klagen over het lawaai, mensen komen en gaan, Sam toont zijn cocktailshake-kunsten en de quiche wordt smakelijk opgegeten.
Later op de avond/nacht gaan we nog uit. Maar dat besef ik pas de volgende dag wanneer de kerels over het feest napraten. 'Huh, uitgeweest? Wij?' vraag ik stomverbaasd. Een gat in mijn geheugen.
-------------------------------------------------------------------------------------
19-09-'09, zaterdag, dag 223
'Jaja, we zijn nog uitgeweest', verklaart Sam, 'naar de gaybay.' Dat verklaart natuurlijk waarom dat meisje (lees: mannenwijf) zoveel interesse toonde!
Deze dag staat in het teken van uitkateren en terug mens worden. Een hoopje mensen liggen in bed, in de zetel of hangen buiten rond.
't Is lastig. Bruuske bewwegingen zijn uit den boze, die maken me nog slechter.
De kudde verplaatst zich in de late namiddag. We hijsen ons in Damon's (aka Kiwi) van en rijden naar een prek waar amper toeristen komen. We wandelen over het regenwoud, over glibberige stenen tot aan een waterval. Een heerlijke plons in het frisse water doet me goed.
Timo haalt zijn rugzak boven waar mmm eten in verscholen zit. Smullen maar! Heb je dorst? Drink gewoon van de waterval. Dit is het leven man!
Eenmaal terug thuis doe ik een dutje word net op tijd wakker: Sam heeft gekookt.
Iedereen (5 m/v) trekt er 's avonds terug op uit. Ik voel me terug oke maar mijn verstand verplicht me thuis te blijven. Met Kiwi kijk ik naar Little Britain en krup ik op tijd in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
20-09-'09, zondag, dag 224
Wat was ik blij dat het nog maar net 10 pm was. Ik dacht dat ik mijn ganse dag aan het verslapen was maar gelukkig niet vandaag.
Ik neem een frisse duik in het zwembad, lees, zon, eet. De anderen lopen als zombies rond en velen van hen kruipen weer in bed.
'Maar jongens, nu is het wel tijd om de benen eens te trekken' concludeer ik enkele uren later. Een goede wandeling naar en door de Botanical Gardens brengt leven in ons.
's Avonds maakt Sam een heerlijke ovenschoten en houden we het verder rustig.
Een goed weekend!
-------------------------------------------------------------------------------------
21-09-'09, maandag, dag 225
Sam gaat uit werken, Timo niet. Hij is 'op pensioen' en werkt als hij geld nodig heeft.
Na de middag gaan Mika (1 van de andere 3 couchsurfers die hier verblijven), Damon, Andy en ik naar 't stad. Mika en ik regelen enkele zaken voor het duiken en vervoegen de mannen later aan de lagoon.
Ik blijf vanavond nog eens in het hostel slapen. Morgen start de duikcursus, ik ben er klaar voor!
PS: Gelukkige verjaardag schat!
3.30 am: taxi pikt me op
3.45 am: ik check in voor mijn vlucht
5.05 am: vliegtuig start zijn motoren
8.05 am: ik land in Queensland
9.30 am: ik wandel met mijn kamergenoten door Cairns centre (niet veel meer dan 4 straten en een lagoon)
12.30 pm: ik start de actie 'vind een nieuwe bikini'
5 pm: einde van de actie
7 pm: poeps belt
8 pm: einde van het telefoongesprek
10 pm: slaaptijd
-------------------------------------------------------------------------------------
15-09-'09, dinsdag, dag 219
Met een uitgeslapen gevoel (eindelijk!) start ik de dag. Een vlugge douche en snelle hap later zit ik op de tourbus naar Cape Tribulation. Een Duitse neemt naast me plaats en na wat geklets weet ik dat het leuk wordt met haar erbij.
Onderweg naar eindebestemming Cape Trib houden we hier en daar halt om te genieten van het mooie dat moeder natuur ons te bieden heeft. We maken een wandeling door het regenwoud terwijl de gids vol passie en enthousiasme praat over de fauna en flora. Een cassowarry (grote vogel met blauwe kop en zwarte veren – schijnen gevaarlijk te zijn) kruist ons pad, enkele bush chickens scharrelen er vrolijk op los en een grote spin geniet van de koelte in de wc's.
In de namiddag komen we aan in Cape Trib, een klein dorp waar weinig te beleven valt. Cape Trib staat gekend om zijn mooie natuur, waar de rainforest en reef elkaar ontmoeten. Een 5-tal andere tourgenoten verblijven ook in the Beach House (Engeland, Duitsland, Schotland) en met Engeland en Schotland maak ik een wandeling naar de lookout. Een mooie uitzicht over het regenwoud, strand en zeetje. Scheune!
Terwijl Portugal en Duitsland elkaar beter leren kennen, drinken Belgie, Schot- en Engeland 'n fris (duur) pintje in de schaduw. 's Avonds zetten we die plannen verder en poolen we erop los (Belgie verliest).
-------------------------------------------------------------------------------------
16-09-'09, woensdag, dag 220
Janina (Duitsland) en ik gaan paardrijden. Iets wat ik in jaren niet meer gedaan heb. Ik krijg Nut, een mooie hengst die het graag (te) rustig (te) en voorzichtig houdt. Als we een heuvel afdalen is ie zo traag en voorzichtig als iemand die voor het eerst op naaldhakken loopt. Ik denk terug aan mijn 'paardenjaren' en de dingen die ik leerde en geef hem 'benen' zodat ie een versnelling vlugger gaat.
We wandelen door het bus, op het strand, in het regenwoud. We gaan verschillende keren in draf en galop, maar toch te weinig naar mijn zin. Nu goed, het was leuk om nog eens te rijden en de microbe om het meer te doen is aangewakkerd.
Na lunchtijd worden we opgepikt om terug naar Cairns te gaan. Ook nu houden we verschillende stops voor een plons in een rivier, een kiekje van een uitzicht, een bezoekje aan Port Douglas.
Eenmaal terug in het hostel douche ik me vlug en trek naar 't stad waar ik met Engeland en Engeland afspreek. Eerst een gratis meal en dan slechte goon drinken op de Esplanade. Nog wat later zijn we pinten aan het pakken op en terrasje, worden we vergezeld door Canada en Amerika en schudden we onze kont op foute muziek.
Engeland doet een veel te dikke trees binnen (hij kan beter dan dat!) en Engeland 2 stelt me ook teleur over zijn vrouwenkeuze. Ze zijn niet zo kieskeurig, die Engelse gozers.
-------------------------------------------------------------------------------------
17-09-'09, donderdag, dag 221
Een vrij rustige daq waarbij ik lekker doe waar ik zin in heb. Alleen reizen heeft toch zoveel voordelen. Alleen moeilijk om mijn rug in te smeren, maar dat is dan weer een manier om contact te leggen als ik er zin ik heb.
's Namiddags ga ik langs om mijn medische papieren voor het duiken in orde te brengen. 40 minuten wachten tussen veel te veel mensen met bleitende kinders om me, geen pretje. 't Voelt als een scene uit een foute Amerikaanse serie. Je weet wel, waarbij kruisende baby's met stinkende pampers overheersen en geen greintje gezelligheid te bespeuren is.
Tegen 6 pm kon ik aan in Cairns North, waar ik Sam en Timothy (couchsurfers) ontmoet. Het klikt goed, we hebben goede babbels, ik krijg huissleutels om te gaan en staan waar ik wil. Easy!
De vermoeidheid neemt het van me over en niet al te laat kruip ik in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
18-09-'09, vrijdag, dag 222
We houden het enorm rustig vandaag. 'Take it easy' is de huisslogan.
Vandaag verjaart Sam en daarom is er vanavond feest. Timo en ik gaan naar de winkel voor versnapperingen en wat later haal ik mijn kookkunsten boven en maak ik een leukker preiquiche.
De verwachtte 6 gasten worden uiteindelijk verdrievoudigd. Het feest is een waar succes!
Aussies houden van drinken, het zijn levensgenieters. En terecht.
De drank vloeit rijkelijk, de buren van 5 huizen veder klagen over het lawaai, mensen komen en gaan, Sam toont zijn cocktailshake-kunsten en de quiche wordt smakelijk opgegeten.
Later op de avond/nacht gaan we nog uit. Maar dat besef ik pas de volgende dag wanneer de kerels over het feest napraten. 'Huh, uitgeweest? Wij?' vraag ik stomverbaasd. Een gat in mijn geheugen.
-------------------------------------------------------------------------------------
19-09-'09, zaterdag, dag 223
'Jaja, we zijn nog uitgeweest', verklaart Sam, 'naar de gaybay.' Dat verklaart natuurlijk waarom dat meisje (lees: mannenwijf) zoveel interesse toonde!
Deze dag staat in het teken van uitkateren en terug mens worden. Een hoopje mensen liggen in bed, in de zetel of hangen buiten rond.
't Is lastig. Bruuske bewwegingen zijn uit den boze, die maken me nog slechter.
De kudde verplaatst zich in de late namiddag. We hijsen ons in Damon's (aka Kiwi) van en rijden naar een prek waar amper toeristen komen. We wandelen over het regenwoud, over glibberige stenen tot aan een waterval. Een heerlijke plons in het frisse water doet me goed.
Timo haalt zijn rugzak boven waar mmm eten in verscholen zit. Smullen maar! Heb je dorst? Drink gewoon van de waterval. Dit is het leven man!
Eenmaal terug thuis doe ik een dutje word net op tijd wakker: Sam heeft gekookt.
Iedereen (5 m/v) trekt er 's avonds terug op uit. Ik voel me terug oke maar mijn verstand verplicht me thuis te blijven. Met Kiwi kijk ik naar Little Britain en krup ik op tijd in bed.
-------------------------------------------------------------------------------------
20-09-'09, zondag, dag 224
Wat was ik blij dat het nog maar net 10 pm was. Ik dacht dat ik mijn ganse dag aan het verslapen was maar gelukkig niet vandaag.
Ik neem een frisse duik in het zwembad, lees, zon, eet. De anderen lopen als zombies rond en velen van hen kruipen weer in bed.
'Maar jongens, nu is het wel tijd om de benen eens te trekken' concludeer ik enkele uren later. Een goede wandeling naar en door de Botanical Gardens brengt leven in ons.
's Avonds maakt Sam een heerlijke ovenschoten en houden we het verder rustig.
Een goed weekend!
-------------------------------------------------------------------------------------
21-09-'09, maandag, dag 225
Sam gaat uit werken, Timo niet. Hij is 'op pensioen' en werkt als hij geld nodig heeft.
Na de middag gaan Mika (1 van de andere 3 couchsurfers die hier verblijven), Damon, Andy en ik naar 't stad. Mika en ik regelen enkele zaken voor het duiken en vervoegen de mannen later aan de lagoon.
Ik blijf vanavond nog eens in het hostel slapen. Morgen start de duikcursus, ik ben er klaar voor!
PS: Gelukkige verjaardag schat!
Darwin, dag 215 tem 217
11-09-'09, vrijdag, dag 215
Eindelijk wat langer slapen. Ik moet maar om 10u uit mijn hostelkamer dus kan soezen tot 9u59.
Het is wat bewolkt, maar nog steeds 32 graden. Ipv de lagoon kies ik voor het park waar ik enkele uurtjes vertoef.
Tanika (remember het rondtrekken met de campervan) laat me weten dat ze voor enkele dagen in Darwin is. Dit vraagt naar een meet up! 't Is leuk om een vertrouwd gezicht te zien en al gauw zijn we aan het kletsen gelijk echte viswijven.
In de vroege avond ontmoet ik Matt, de couchsurfer waar ik de volgende 3 nachten blijf slapen. Nieuwsgierig dat ik ben had ik zijn Facebookprofiel al gecheckt en afgeleid dat we het goed met elkaar zouden vinden. En dat bleek te kloppen.
Een korte autorit van Darwin centre (Darwin is niet groot, 6 belangrijke straten en that's it) komen we bij hem thuis aan, in een suburb van Darwin. Het lijkt op een groot vakantieoord, met het grote bord met sierlijke letters dat je laat weten dat je Bayview binnen rijdt en de kleurrijke huizen. En wat een huizen!
Matt's flat is iets bescheidener dan de meeste huizen in Bayview en heeft een supergoed uitzicht over de rivier en de boten die daar liggen.
We vertoeven de avond op het terras met bier en wijn niet te ver af.
-------------------------------------------------------------------------------------
12-09-'09, zaterdag, dag 216
We staan op tijd op, want Matt moet inkopen doen. Hij woont hier nog maar enkele weken en moet nog een tafel, bedframe en bbq kopen (je kan niet in Oz wonen zonder een bbq in je bezit te hebben!). We doen het op zijn Amerikaans en gaan naar enkele 'lawn sales' ('garage sales'). De man aan het stuur, de vrouw met de kaart op de schoot om te navigeren. We schuimen een 6-tal sales af en Matt koopt een tafel en bbq. De auto is te klein om het al mee te nemen – doen we morgen wel als we een aanhangwagen bemachtigen. Het is bloedheet en beslissen om naar de lagoon te gaan voor de nodige verfrissing. 'n Vriend (hij lijkt op Garfield met zijn ros haar) vergezelt ons later, ik val in slaap terwijl de mannen praten over basket, cricket and footy.
Rond een uur of 4 keren we huiswaarts en maken ons klaar voor het basketballfeest. Zijn ploeg houdt – ism andere teams – een bus tour party waarbij met de bus van de ene plek naar de andere wordt gereden. Ter plekke is het tijd voor een hapje en drankje (of 2, 3, 4,...).
De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen ligt rond de 35 en enkel Matt, Mitch en ik behoren tot 'de jeugd'. We drinken, we eten, we zeveren, we lachen tot ik in mijn broek pis, we socializen en leggen alles vast op beeld.
De jonge garede trek erna nog naar de Vic hotel om verder te feesten. Ook Tanika is weer van de partij. Het feest kan niet op!
Om 4u sluit de boel en stromplen we naar buiten, op zoek naar een taxi. Mijn voeten doen zeer, heel veel zeer. De onderhuidse blein doet me weinig goed. Dat is dan ook het enige slechte aan de voorbije dagen.
Een superleuke avond met die Australische gozers!
PS: Gelukkige verjaardag Ruben!
-------------------------------------------------------------------------------------
13-09-'09, zondag, dag 217
Ik slaap uit terwijl Matt naar de basketballtraining is (ha, met kater!). Als ie tegen 1 pm terug is maak ik lunch en proberen we de kater weg te werken. Tevergeefse actie.
Na een korte dutje is het tijd om iets te doen. We gaan naar zijn baas (wat een huis heeft die!) om met diens auto verder te gaan. Op naar tankstation om 'n aanhangwagen te huren, om dan weer verder te rijden om de tafel en bbq op te halen. De tafel is geen probleem, de bbq echter wel. Veel stukken blijken onder zijn neus verkocht waardoor het nog weinig zin heeft om de bbq mee te doen. Hebben we voor niets die trailer gehuurd.
's Avonds gaan we naar Mindil Beach waar de avondmarkt volop op gang is. Zover het oog kan reiken zijn eet- en souveniers/armbandjes-kraampjes te zien.
We zijn net op tijd om de zonsondergang te bewonderen.
Als afsluiter van de avond spreken we nog even af met Tanika om een pintje te pakken.
Morgen moet ik vroeg uit de veren om naar Cairns te gaan, hoewel ik daar weinig zin in heb. Het voelt toch wat vreemd om afscheid te nemen. Maar mensen komen en gaan, it's all part of the trip.
Eindelijk wat langer slapen. Ik moet maar om 10u uit mijn hostelkamer dus kan soezen tot 9u59.
Het is wat bewolkt, maar nog steeds 32 graden. Ipv de lagoon kies ik voor het park waar ik enkele uurtjes vertoef.
Tanika (remember het rondtrekken met de campervan) laat me weten dat ze voor enkele dagen in Darwin is. Dit vraagt naar een meet up! 't Is leuk om een vertrouwd gezicht te zien en al gauw zijn we aan het kletsen gelijk echte viswijven.
In de vroege avond ontmoet ik Matt, de couchsurfer waar ik de volgende 3 nachten blijf slapen. Nieuwsgierig dat ik ben had ik zijn Facebookprofiel al gecheckt en afgeleid dat we het goed met elkaar zouden vinden. En dat bleek te kloppen.
Een korte autorit van Darwin centre (Darwin is niet groot, 6 belangrijke straten en that's it) komen we bij hem thuis aan, in een suburb van Darwin. Het lijkt op een groot vakantieoord, met het grote bord met sierlijke letters dat je laat weten dat je Bayview binnen rijdt en de kleurrijke huizen. En wat een huizen!
Matt's flat is iets bescheidener dan de meeste huizen in Bayview en heeft een supergoed uitzicht over de rivier en de boten die daar liggen.
We vertoeven de avond op het terras met bier en wijn niet te ver af.
-------------------------------------------------------------------------------------
12-09-'09, zaterdag, dag 216
We staan op tijd op, want Matt moet inkopen doen. Hij woont hier nog maar enkele weken en moet nog een tafel, bedframe en bbq kopen (je kan niet in Oz wonen zonder een bbq in je bezit te hebben!). We doen het op zijn Amerikaans en gaan naar enkele 'lawn sales' ('garage sales'). De man aan het stuur, de vrouw met de kaart op de schoot om te navigeren. We schuimen een 6-tal sales af en Matt koopt een tafel en bbq. De auto is te klein om het al mee te nemen – doen we morgen wel als we een aanhangwagen bemachtigen. Het is bloedheet en beslissen om naar de lagoon te gaan voor de nodige verfrissing. 'n Vriend (hij lijkt op Garfield met zijn ros haar) vergezelt ons later, ik val in slaap terwijl de mannen praten over basket, cricket and footy.
Rond een uur of 4 keren we huiswaarts en maken ons klaar voor het basketballfeest. Zijn ploeg houdt – ism andere teams – een bus tour party waarbij met de bus van de ene plek naar de andere wordt gereden. Ter plekke is het tijd voor een hapje en drankje (of 2, 3, 4,...).
De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen ligt rond de 35 en enkel Matt, Mitch en ik behoren tot 'de jeugd'. We drinken, we eten, we zeveren, we lachen tot ik in mijn broek pis, we socializen en leggen alles vast op beeld.
De jonge garede trek erna nog naar de Vic hotel om verder te feesten. Ook Tanika is weer van de partij. Het feest kan niet op!
Om 4u sluit de boel en stromplen we naar buiten, op zoek naar een taxi. Mijn voeten doen zeer, heel veel zeer. De onderhuidse blein doet me weinig goed. Dat is dan ook het enige slechte aan de voorbije dagen.
Een superleuke avond met die Australische gozers!
PS: Gelukkige verjaardag Ruben!
-------------------------------------------------------------------------------------
13-09-'09, zondag, dag 217
Ik slaap uit terwijl Matt naar de basketballtraining is (ha, met kater!). Als ie tegen 1 pm terug is maak ik lunch en proberen we de kater weg te werken. Tevergeefse actie.
Na een korte dutje is het tijd om iets te doen. We gaan naar zijn baas (wat een huis heeft die!) om met diens auto verder te gaan. Op naar tankstation om 'n aanhangwagen te huren, om dan weer verder te rijden om de tafel en bbq op te halen. De tafel is geen probleem, de bbq echter wel. Veel stukken blijken onder zijn neus verkocht waardoor het nog weinig zin heeft om de bbq mee te doen. Hebben we voor niets die trailer gehuurd.
's Avonds gaan we naar Mindil Beach waar de avondmarkt volop op gang is. Zover het oog kan reiken zijn eet- en souveniers/armbandjes-kraampjes te zien.
We zijn net op tijd om de zonsondergang te bewonderen.
Als afsluiter van de avond spreken we nog even af met Tanika om een pintje te pakken.
Morgen moet ik vroeg uit de veren om naar Cairns te gaan, hoewel ik daar weinig zin in heb. Het voelt toch wat vreemd om afscheid te nemen. Maar mensen komen en gaan, it's all part of the trip.
donderdag 17 september 2009
Darwin, dag 212 tem 214
08-09-'09, dinsdag, dag 212
Deze nacht (maandag op dinsdag) zeg ik vaarwel tegen de familie Dielkens-Kindt. Danny brengt me naar de luchthaven waar ik vrij snel het vliegtuig op mag. Er zijn maar weinig passagiers (wie vliegt er nu ook om 1.15 am naar Darwin?) wat mij goed uitkomt: massa's veel plaats. Helaas lukt het slapen minder vlot dan gehoopt en na 4 uur muziek luisteren, half slapen, rondkijken en hopen op veel zon voor de komende weken landen we in Darwin. 'Het is nu 5 am en al 25 graden' weet de piloot me te vertellen. Dat belooft!
Met de shuttlebus ben ik een half uur later in het centrum. Ik kan pas om 11 am inchecken en moet noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Met de goede weersvoorspelling is dat echt geen probleem. Ik wandel – na een vlugge kledingswissel, want die jeans is veel te warm – langs de Esplanade, door het Bicentennial Park naar Smith St Mall (de winkels zijn natuurlijk nog niet open) om te eindigen aan Darwin Waterfront Development waar de lagoon is om veilig te zwemmen.
Bleinen (of zijn het blijnen?) komen te voorschijn als ik terug in het hostel aankom. Mijn voeten zijn het niet meer gewoon om thongs (slippers) te dragen.
Ik check in, steek mijn lenzen in, grabbel mijn handdoek en zonnecreme en ga naar de lagoon. Het is bloedheet en zoek al snel de schaduw op. In Savers kocht ik enkele weken geleden een pareo, zo'n 'laken' om rond je middel te winden en dat ook van pas komt om op te zitten/liggen/picknicken. De vermoeidheid eist zijn tol en al gauw lig ik in dromenland. 'Een frisse duik zal me goed doen' denk ik als ik zoveel later ontwaak. Ik kijk naar mijn buik en benen. 'Tiens, heb ik hier zoveel blauwe plekken bij? Wat een vreemde plek!' Niets te blauwe plekken, de inkt vn de pareo was doodleuk op mijn vel blijven plakken.
Zo kon ik natuurlijk niet rondlopen dus hup, terug naar de hostel om die boel af te wassen en de pareo in de wasmachine te zwieren. In afwachting zon ik op het terras en socialize ik met Ria, een Engelse die al 3 jaar in Oz werkt en reist. Niet helemaal mijn type mens maar bon, gezien ik alleen reis moet ik het wel doen met de mensen die mijn pad kruisen en mag ik niet te veeleisend zijn.
Er worden vouchers voor gratis meals uitgedeeld en we besluiten om daar zeker gebruik van te maken. Voor gratis eten ben ik altijd te vinden.
Even vlug verfrissen en voordat we gaan eten maken we een wandeling naar een strand voor de zonsondergang te bewonderen. 'n Mooie rode ronde bol, die weerspiegeld in de zee, valt op mijn netvlies. Jammer toch dat het er op de foto's toch altijd anders uitziet dan in het echt.
Op 4 min 39 sec is de zon onder en keren we terug. Onze magen knorren en zeggen dat het tijd is voor dat gratis eten, daar in het Vic Hotel. Al gauw staan we aan het schuiven om ons eten in ontvangst te nemen (ik voel me een dakloze die aanschuift bij een liefdadingheidsinstelling). Lekker eten is het.
Ik raak aan de praat met twee Hollandse meisjes. Ze zijn sinds 2 weken in Oz en vuren al hun vragen op me af. Uiteraard antwoord ik uiterst professioneel en vol enthousiasme over de plekken die ze zeker moeten doen.
Op de terugweg naar 'huis' komen we nog drie andere Hollanders tegen en met die bende gaan we nog iets drinken op het terras van ons hostel.
Goede dag, leuke avond.
-------------------------------------------------------------------------------------
09-09-'09, woensdag, dag 213
Veel te vroeg gaat de wekker. Om 6.07 am sta ik onder de douche. Om 6.42 am koop ik een fles water. Om 6.56 am sta ik aan de tourorganisatie Kakadu Dreams te wachten. De tweedaagse tour gaat van start.
Met de 4x4 gaan we (gids Damon, ik en 15 anderen) naar ergens (ik vergat de naam want ik sliep) voor een jumping croc cruise op de Adelaide River (Adelaide ligt wel 1000'n km van Darwin verwijderd maar goe). Eerst is er een fotoshoot met een verdomd zware slang voor de liefhebbers voordat we op de boot gaan.
Ze hangen vlees aan een stok, houden het in het water, er komt een croc (crocodil) aangezwommen, de stok gaat de lucht in en hup, de croc springt er naartoe. En zo heb je een jumping croc cruise. Vieze beesten zijn het me toch.
We klimmen terug in de 4x4 (het is echt klimmen, die deur zit zo hoog man) en rijden verder. Damon kiest de hobbel de bobbelweg en die zorgen er voor dat ik 4 min later weer lig te slapen.
We houden gedurende de dag op verschillende plaatsen halt (de namen ontgaan me) om te genieten van de natuur en de cultuur die de aboriginals brachten. Kakadu is mooi maar ik zag al mooiere plaatsen. Nadeel is dat het zo groot is (de helft van Zwitserland) en je dus vele km's moet afleggen om iets te zien. Het droge seizoen zit er bijna op (6 maanden zon en zelden regen zorgt voor een dor landschap) dus binnenkort zal het er veel groener en levendiger uitzien.
Hoewel het niet aan te raden is om in the wet season (november – april) naar Darwin te komen want het regent dan veel, heel veel. Elke dag, vaak tot 12 uur per dag. Wel enorm heet met veel regen.
-------------------------------------------------------------------------------------
10-09-'09, donderdag, dag 214
Opnieuw sta ik om 6 am op (ik sliep de voorbije 3 nachten amper 18 uur). 'Komaan gasten, komt uit under tent, 't is gedikke al licht' zegt Damon. 'Veel ontbijten jongens, want we gaan subiet wandelen.' Geen probleem, ik ontbijt dubbel,
Weer hobbel de bobbel richting ergens (jawel, ik slaagde er in om weer in slaap te vallen) waar we een boottocht en wandeling over rosten later aankomen aan Twins Falls. Helaas is het niet veel meer dan twee pisstraaltjes die naar beneden komen. De droogte he. De rest van de omgeving is wel heel mooi.
Wanneer de temperatuur boven de 30 graden gaat, zijn we op weg naar Jim Jim Falls. De weg er naartoe is 1 km wandelen over rotsen, brokken en stenen. Geen al te makkelijk parcours als je een waterfles moet dragen. Maar ik, een vrouw met een missie, haalde de eindbestemming heelhuids en was reuzeblij dat we daar konden zwemmen (geen crocgevaar).
Damon vertelt over de fratsen die hij vroeger uithaalde en hoe enkele mensen het leven lieten in Kakadu. Crocs zijn echt geen wijze beesten!
Terug naar de kampplaats voor lunch (om 2 pm!) en dan langs Yellow Water, voor een laatste blik op Kakadu NP.
Een rit van 4 uur brengt ons terug naar Darwin waar ik vlug vlug een ander topje aandoe om vlug vlug naar de Vic te gaan om een gratis meal te bemachtigen. Ik blijf nog even plakken en geraak aan de praat met 2 kerels die verdacht veel op computernerds lijken ('beauty and the nerd' hoewel, beauty... met haar zo vettig dat ik voor gans Gent er frieten in kan bakken voel ik me niet bepaald beauty).
Deze nacht (maandag op dinsdag) zeg ik vaarwel tegen de familie Dielkens-Kindt. Danny brengt me naar de luchthaven waar ik vrij snel het vliegtuig op mag. Er zijn maar weinig passagiers (wie vliegt er nu ook om 1.15 am naar Darwin?) wat mij goed uitkomt: massa's veel plaats. Helaas lukt het slapen minder vlot dan gehoopt en na 4 uur muziek luisteren, half slapen, rondkijken en hopen op veel zon voor de komende weken landen we in Darwin. 'Het is nu 5 am en al 25 graden' weet de piloot me te vertellen. Dat belooft!
Met de shuttlebus ben ik een half uur later in het centrum. Ik kan pas om 11 am inchecken en moet noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Met de goede weersvoorspelling is dat echt geen probleem. Ik wandel – na een vlugge kledingswissel, want die jeans is veel te warm – langs de Esplanade, door het Bicentennial Park naar Smith St Mall (de winkels zijn natuurlijk nog niet open) om te eindigen aan Darwin Waterfront Development waar de lagoon is om veilig te zwemmen.
Bleinen (of zijn het blijnen?) komen te voorschijn als ik terug in het hostel aankom. Mijn voeten zijn het niet meer gewoon om thongs (slippers) te dragen.
Ik check in, steek mijn lenzen in, grabbel mijn handdoek en zonnecreme en ga naar de lagoon. Het is bloedheet en zoek al snel de schaduw op. In Savers kocht ik enkele weken geleden een pareo, zo'n 'laken' om rond je middel te winden en dat ook van pas komt om op te zitten/liggen/picknicken. De vermoeidheid eist zijn tol en al gauw lig ik in dromenland. 'Een frisse duik zal me goed doen' denk ik als ik zoveel later ontwaak. Ik kijk naar mijn buik en benen. 'Tiens, heb ik hier zoveel blauwe plekken bij? Wat een vreemde plek!' Niets te blauwe plekken, de inkt vn de pareo was doodleuk op mijn vel blijven plakken.
Zo kon ik natuurlijk niet rondlopen dus hup, terug naar de hostel om die boel af te wassen en de pareo in de wasmachine te zwieren. In afwachting zon ik op het terras en socialize ik met Ria, een Engelse die al 3 jaar in Oz werkt en reist. Niet helemaal mijn type mens maar bon, gezien ik alleen reis moet ik het wel doen met de mensen die mijn pad kruisen en mag ik niet te veeleisend zijn.
Er worden vouchers voor gratis meals uitgedeeld en we besluiten om daar zeker gebruik van te maken. Voor gratis eten ben ik altijd te vinden.
Even vlug verfrissen en voordat we gaan eten maken we een wandeling naar een strand voor de zonsondergang te bewonderen. 'n Mooie rode ronde bol, die weerspiegeld in de zee, valt op mijn netvlies. Jammer toch dat het er op de foto's toch altijd anders uitziet dan in het echt.
Op 4 min 39 sec is de zon onder en keren we terug. Onze magen knorren en zeggen dat het tijd is voor dat gratis eten, daar in het Vic Hotel. Al gauw staan we aan het schuiven om ons eten in ontvangst te nemen (ik voel me een dakloze die aanschuift bij een liefdadingheidsinstelling). Lekker eten is het.
Ik raak aan de praat met twee Hollandse meisjes. Ze zijn sinds 2 weken in Oz en vuren al hun vragen op me af. Uiteraard antwoord ik uiterst professioneel en vol enthousiasme over de plekken die ze zeker moeten doen.
Op de terugweg naar 'huis' komen we nog drie andere Hollanders tegen en met die bende gaan we nog iets drinken op het terras van ons hostel.
Goede dag, leuke avond.
-------------------------------------------------------------------------------------
09-09-'09, woensdag, dag 213
Veel te vroeg gaat de wekker. Om 6.07 am sta ik onder de douche. Om 6.42 am koop ik een fles water. Om 6.56 am sta ik aan de tourorganisatie Kakadu Dreams te wachten. De tweedaagse tour gaat van start.
Met de 4x4 gaan we (gids Damon, ik en 15 anderen) naar ergens (ik vergat de naam want ik sliep) voor een jumping croc cruise op de Adelaide River (Adelaide ligt wel 1000'n km van Darwin verwijderd maar goe). Eerst is er een fotoshoot met een verdomd zware slang voor de liefhebbers voordat we op de boot gaan.
Ze hangen vlees aan een stok, houden het in het water, er komt een croc (crocodil) aangezwommen, de stok gaat de lucht in en hup, de croc springt er naartoe. En zo heb je een jumping croc cruise. Vieze beesten zijn het me toch.
We klimmen terug in de 4x4 (het is echt klimmen, die deur zit zo hoog man) en rijden verder. Damon kiest de hobbel de bobbelweg en die zorgen er voor dat ik 4 min later weer lig te slapen.
We houden gedurende de dag op verschillende plaatsen halt (de namen ontgaan me) om te genieten van de natuur en de cultuur die de aboriginals brachten. Kakadu is mooi maar ik zag al mooiere plaatsen. Nadeel is dat het zo groot is (de helft van Zwitserland) en je dus vele km's moet afleggen om iets te zien. Het droge seizoen zit er bijna op (6 maanden zon en zelden regen zorgt voor een dor landschap) dus binnenkort zal het er veel groener en levendiger uitzien.
Hoewel het niet aan te raden is om in the wet season (november – april) naar Darwin te komen want het regent dan veel, heel veel. Elke dag, vaak tot 12 uur per dag. Wel enorm heet met veel regen.
-------------------------------------------------------------------------------------
10-09-'09, donderdag, dag 214
Opnieuw sta ik om 6 am op (ik sliep de voorbije 3 nachten amper 18 uur). 'Komaan gasten, komt uit under tent, 't is gedikke al licht' zegt Damon. 'Veel ontbijten jongens, want we gaan subiet wandelen.' Geen probleem, ik ontbijt dubbel,
Weer hobbel de bobbel richting ergens (jawel, ik slaagde er in om weer in slaap te vallen) waar we een boottocht en wandeling over rosten later aankomen aan Twins Falls. Helaas is het niet veel meer dan twee pisstraaltjes die naar beneden komen. De droogte he. De rest van de omgeving is wel heel mooi.
Wanneer de temperatuur boven de 30 graden gaat, zijn we op weg naar Jim Jim Falls. De weg er naartoe is 1 km wandelen over rotsen, brokken en stenen. Geen al te makkelijk parcours als je een waterfles moet dragen. Maar ik, een vrouw met een missie, haalde de eindbestemming heelhuids en was reuzeblij dat we daar konden zwemmen (geen crocgevaar).
Damon vertelt over de fratsen die hij vroeger uithaalde en hoe enkele mensen het leven lieten in Kakadu. Crocs zijn echt geen wijze beesten!
Terug naar de kampplaats voor lunch (om 2 pm!) en dan langs Yellow Water, voor een laatste blik op Kakadu NP.
Een rit van 4 uur brengt ons terug naar Darwin waar ik vlug vlug een ander topje aandoe om vlug vlug naar de Vic te gaan om een gratis meal te bemachtigen. Ik blijf nog even plakken en geraak aan de praat met 2 kerels die verdacht veel op computernerds lijken ('beauty and the nerd' hoewel, beauty... met haar zo vettig dat ik voor gans Gent er frieten in kan bakken voel ik me niet bepaald beauty).
Watsonia, dag 209 tem 211
05-09-’09, zaterdag, dag 209
Mijn laatste weekend in Melbourne wil ik leuk spenderen, dus verlaat ik Watsonia voor de dag en nacht.
Ik spreek om 1 PM af met Brad aan station Jolimont, ook wel bekend onder de naam MCG (Melbourne Cricket Ground – MCG, het klinkt als een muziekgroep) waar deze namiddag een footymatch wordt gespeeld. Geelong Cats versus Western Bulldogs. Voor de tweede maal ga ik in mijn 7 maanden hier naar de footy, maar nu krijg ik de regels van het spel uitgelegd zodat ik de game vrij goed kan volgen. Brad is voor de Doggies, maar ik ben altijd al een kattenpersoon geweest en juich voor Geelong. Spieren, zweet, zelfs een beetje bloed en dat voor twee uren... mooie sport, mooie sport.
Tijdens de derde rustpauze ontmoeten we Brads vrienden. Ik moet DRINGEND meer over Gent en Belgie te weten komen want ik word steeds gevraagd naar wat typisch Belgisch is maar verder dan 'bier, chocolade en friet' reikt mijn kennis niet.
Na de match gaan we huiswaarts. Brad werkt verder zijn kater weg en houdt een siesta terwijl ik wortelstoemp maak (dat lijkt me toch iets typisch Vlaams). Het valt zeer goed in de smaak en nu de buiken gevuld zijn, zijn we klaar om een stapke te gaan zetten. Laat wilt Brad het niet maken gezien hij 's anderdaags vroeg op moet om te werken.
We belanden in Cookie want daar is het altijd goed. Plezier, lachen, gezever en gezwans met Brad.
Hollander Sander smst dat hij onderweg is om ons te vervoegen maar laat wat later toch afweten. Zijn liefje werd onwel dus komen ze niet meer af.
Couchsufer Henry kont wel nog gedag zeggen. De babbels gaan minder vlot met hem dus beslutien we maar een einde te maken aan de nacht. Onderweg naar de tram prot Brad nog een hamburger in zijn mond (ik mag de frieten hebben) en zetten we het plezier verder.
Eenmaal thuis mondje toe want huisgenoot Cam is al in dromenland.
Ne vree wijzen dag en avond, deze laatste zaterdag in Melbourne.
-------------------------------------------------------------------------------------
06-09-’09, zondag, dag 210
Brad is vroeg uit de veren maar ik mag blijven liggen. 'Trek gewoon de deur achter je toe.' Dit doe ik, 2 uur later, dan ook maar bedenk me net bij het baf-geluid (overduidelijk een deur die in het slot valt) dat ik mijn topje in de badkamer vergat. Potverdikke!
Terug in Watsonia spelen Hannelore en ik gezelschapspelletjes.
-------------------------------------------------------------------------------------
07-09-’09, maandag, dag 211
De allerlaatste dag is een feit.
De laatste dag dat ik pampers ververs, eten maak, de boel opruim.
Flo gaat vanaf vandaag full time naar de kindergarten wat mij goed uitkomt om alles te pakken.
Erna nog een laatste keer naar de fitness en klaar zijn we met alles.
167 dagen. 167 dagen was ik in Watsonia. Dat zijn zeker 430 pampers die ik ververste. Flo kakt er graag op los!
Mijn laatste weekend in Melbourne wil ik leuk spenderen, dus verlaat ik Watsonia voor de dag en nacht.
Ik spreek om 1 PM af met Brad aan station Jolimont, ook wel bekend onder de naam MCG (Melbourne Cricket Ground – MCG, het klinkt als een muziekgroep) waar deze namiddag een footymatch wordt gespeeld. Geelong Cats versus Western Bulldogs. Voor de tweede maal ga ik in mijn 7 maanden hier naar de footy, maar nu krijg ik de regels van het spel uitgelegd zodat ik de game vrij goed kan volgen. Brad is voor de Doggies, maar ik ben altijd al een kattenpersoon geweest en juich voor Geelong. Spieren, zweet, zelfs een beetje bloed en dat voor twee uren... mooie sport, mooie sport.
Tijdens de derde rustpauze ontmoeten we Brads vrienden. Ik moet DRINGEND meer over Gent en Belgie te weten komen want ik word steeds gevraagd naar wat typisch Belgisch is maar verder dan 'bier, chocolade en friet' reikt mijn kennis niet.
Na de match gaan we huiswaarts. Brad werkt verder zijn kater weg en houdt een siesta terwijl ik wortelstoemp maak (dat lijkt me toch iets typisch Vlaams). Het valt zeer goed in de smaak en nu de buiken gevuld zijn, zijn we klaar om een stapke te gaan zetten. Laat wilt Brad het niet maken gezien hij 's anderdaags vroeg op moet om te werken.
We belanden in Cookie want daar is het altijd goed. Plezier, lachen, gezever en gezwans met Brad.
Hollander Sander smst dat hij onderweg is om ons te vervoegen maar laat wat later toch afweten. Zijn liefje werd onwel dus komen ze niet meer af.
Couchsufer Henry kont wel nog gedag zeggen. De babbels gaan minder vlot met hem dus beslutien we maar een einde te maken aan de nacht. Onderweg naar de tram prot Brad nog een hamburger in zijn mond (ik mag de frieten hebben) en zetten we het plezier verder.
Eenmaal thuis mondje toe want huisgenoot Cam is al in dromenland.
Ne vree wijzen dag en avond, deze laatste zaterdag in Melbourne.
-------------------------------------------------------------------------------------
06-09-’09, zondag, dag 210
Brad is vroeg uit de veren maar ik mag blijven liggen. 'Trek gewoon de deur achter je toe.' Dit doe ik, 2 uur later, dan ook maar bedenk me net bij het baf-geluid (overduidelijk een deur die in het slot valt) dat ik mijn topje in de badkamer vergat. Potverdikke!
Terug in Watsonia spelen Hannelore en ik gezelschapspelletjes.
-------------------------------------------------------------------------------------
07-09-’09, maandag, dag 211
De allerlaatste dag is een feit.
De laatste dag dat ik pampers ververs, eten maak, de boel opruim.
Flo gaat vanaf vandaag full time naar de kindergarten wat mij goed uitkomt om alles te pakken.
Erna nog een laatste keer naar de fitness en klaar zijn we met alles.
167 dagen. 167 dagen was ik in Watsonia. Dat zijn zeker 430 pampers die ik ververste. Flo kakt er graag op los!
maandag 7 september 2009
Darwin baby
Deze ochtend om 5u geland in Darwin, na een vlucht van 4u (slapen lukt moeilijk).
Ik kon nog niet inchecken in het hostel dus moest ik noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Maar geen probleem, het weer is hier fantastisch (toen ik landde was het al 25 graden) en hier zijn hier veel parken dus ik kan mijn tijd hier wel goed doorbrengen.
'Niet zwemmen in de zee want daar zitten haaien en krokodillen en die bijten je blub blub...'. Wel zwemmen in de lagoon waar die lieve beestjes niet zitten.
Ik ga en trek naar buiten, waar de temperatuur van 30 graden is overschreden.
Het is nog geen 11 uur.
x
Ik kon nog niet inchecken in het hostel dus moest ik noodgedwongen 5 uur rondslenteren. Maar geen probleem, het weer is hier fantastisch (toen ik landde was het al 25 graden) en hier zijn hier veel parken dus ik kan mijn tijd hier wel goed doorbrengen.
'Niet zwemmen in de zee want daar zitten haaien en krokodillen en die bijten je blub blub...'. Wel zwemmen in de lagoon waar die lieve beestjes niet zitten.
Ik ga en trek naar buiten, waar de temperatuur van 30 graden is overschreden.
Het is nog geen 11 uur.
x
vers van de pers
Dit zijn mijn laatste uren in Melbourne. Binnen 4,5 uur vertrekt mijn vlucht naar Darwin.
Het avontuur herstart. Nieuwe plaatsen zal ik ontdekken, nieuwe mensen zal ik leren kennen.
Het internetgebruik zal aanzienlijk verminderen, maar op tijd en stond zullen jullie, beste lezertjes, op de hoogte gebracht worden van mijn bestaan.
Groet!
Het avontuur herstart. Nieuwe plaatsen zal ik ontdekken, nieuwe mensen zal ik leren kennen.
Het internetgebruik zal aanzienlijk verminderen, maar op tijd en stond zullen jullie, beste lezertjes, op de hoogte gebracht worden van mijn bestaan.
Groet!
zondag 6 september 2009
Watsonia, dag 204 tem 208
31-08-’09, maandag, dag 204
M’lijn moet de komende maandagen werken, startend vanaf vandaag.
Flo en ik spelen, nemen een bad, tekenen, bouwen torens en halen Hannelore aan school op.
Later ga ik nog naar de fitness om er strak op te staan voor de lente die morgen begint.
-------------------------------------------------------------------------------------
01-09-’09, dinsdag, dag 205
Belgische kinderen halen hun boekentas van onder het stof, hier start de lente.
M’lijn is een ganse dag buitenshuis aan het werk en zo beleef ik een thuisdag met de Flo.
-------------------------------------------------------------------------------------
02-09-’09, woensdag, dag 206
Vroeg uit de veren. Kinderen klaar maken. Douchen. Eten. Station. Stad.
Voor het laatst ga ik overdag naar Melbourne, voor het laatst geniet ik van al het mooie dat deze stad te bieden heeft.
Ik heb tijd, hoef me niet te haasten voor iets of iemand en doe lekker waar ik zin in heb.
‘De dag kan je het beste starten met een tas warme chocomelk in de hand’. Ik geniet al lezend (het boek is een typisch wijvenboek – Sex and the city in boekvorm – dat gaat over oa cake. Een constant hongergevoel is aanwezig bij het lezen van dit boek, u weze gewaarschuwd) van die verdomd lekker chocomelk.
Volgende activiteit: window-shoppen. Wetende dat mijn backpack zo goed als propvol zit kan ik het me niet veroorloven om nog veel dingen bij te kopen. Ik hou het dus maar bij kijken.
De zon brandt al enkele uren op mijn vel, heerlijk! Ik neem de tram naar St Kilda (oh, jij mooie St Kilda!) waar ik het window-shoppen verder zet maar ik plooi op een bepaald moment. Het topje is te leuk, te mij om te laten liggen. ‘Maar nu, nu koop je echt niets meer he Himpens’ hoor ik een stemmetje in mijn hoofd zeggen. ‘Nee nee…’
St Kilda ligt aan de zee en gezien het weer prachtig is, is de beslissing om het water van dichter te checken vlug gemaakt. Weleenswaar te koud om pootje te baden, laat staan te ijsberen. Een wind steekt wat later op en dit is tevens het einde aan mijn St Kilda bezoekje. ‘Vaarwel! Het was me een genoegen!’
Ik neem een plekje op Federation Square in, op de trapjes met zicht op het station en alle passanten.
2 uur later zit ik daar nog steeds (geen probleen, mijn boek is nog lang niet uit) en word ik vergezeld door Gil. We kletsen bij en trekken naar San Churro waar we ons lichaam laten aanvallen door die vele calorieen die ons verdomd lekker ijs zitten. Lang kan Gil niet blijven (de student heeft het druk) en zo nemen we vlug afscheid. Volgende (Europese) zomer is ie in de UK, vlakbij de deur dus. Hij is alvast uitgenodigd om Gent te komen checken en mee te feesten op de Feesten.
We zullen die Aussies eens laten zien wat feesten is!
Ik wacht op een telefoontje van Sander (die ik leerde kennen via reisgenote Tanika) om later in de vroege avond af te spreken. Om de tijd iets of wat nuttig door te brengen ga ik naar de bieb om het gratis internet te benutten. Even wachten tot een computer vrij is en starten maar! Mensen komen en gaan. De kerel naast mij maakt plaats voor een meisje. Ik kijk even, kijk nog eens goed voor de tweede keer en zeg ‘Hello Brid! What are you doing here?’ Brid en haar vriend waren ook mee op de tour naar Alice Springs. Wat een toeval toch!
We kletsen wat bij maar moet dan vlug weg om met Sander te meeten. We pakken samen een pint, vertellen over wat we de afgelopen maanden zoal meemaakten en delen liefdesverhalen (hij vond hier de vrouw van zijn dromen en is geinteresseerd in het verhaal over ‘mijn Belgische gozer’).
Het is een korte ontmoeting want ik moet mijn trein halen.
Terwijl ik wacht tussen de andere reizigers aanschouw ik – ongewild – het spektakel tussen twee bronstige duiven. De lente is in het land.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-09-’09, donderdag, dag 207
Een gewone dag met alleen de Flo thuis. Het is mooi weer dus we houden ons een hele dag in de tuin bezig.
Na het boksen ‘s avonds spreek ik af met gymbuddy Bianca (die ik al weken niet meer zag in de gym) voor onze laatste ontmoeting.
Het voelt raar om iedereen voor het laatst te zien, maar dat hoort er bij natuurlijk.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-09-’09, vrijdag, dag 208
Ik maak me vandaag de bedenking dat ik Marjolijn in de voorbije week welgeteld 10min zag. Drukke agenda’s.
Op deze laatste vrijdag in Watsonia breng ik Florian naar de kindergarten, ga ik sporten en koop ik een bikini.
‘s Avonds gaan we uit eten voor ‘mijn laatste avond’. Niet mijn echte laatste avond maar wel de laatste avond dat uit eten mogelijk is.
Drukke agenda’s, remember.
M’lijn moet de komende maandagen werken, startend vanaf vandaag.
Flo en ik spelen, nemen een bad, tekenen, bouwen torens en halen Hannelore aan school op.
Later ga ik nog naar de fitness om er strak op te staan voor de lente die morgen begint.
-------------------------------------------------------------------------------------
01-09-’09, dinsdag, dag 205
Belgische kinderen halen hun boekentas van onder het stof, hier start de lente.
M’lijn is een ganse dag buitenshuis aan het werk en zo beleef ik een thuisdag met de Flo.
-------------------------------------------------------------------------------------
02-09-’09, woensdag, dag 206
Vroeg uit de veren. Kinderen klaar maken. Douchen. Eten. Station. Stad.
Voor het laatst ga ik overdag naar Melbourne, voor het laatst geniet ik van al het mooie dat deze stad te bieden heeft.
Ik heb tijd, hoef me niet te haasten voor iets of iemand en doe lekker waar ik zin in heb.
‘De dag kan je het beste starten met een tas warme chocomelk in de hand’. Ik geniet al lezend (het boek is een typisch wijvenboek – Sex and the city in boekvorm – dat gaat over oa cake. Een constant hongergevoel is aanwezig bij het lezen van dit boek, u weze gewaarschuwd) van die verdomd lekker chocomelk.
Volgende activiteit: window-shoppen. Wetende dat mijn backpack zo goed als propvol zit kan ik het me niet veroorloven om nog veel dingen bij te kopen. Ik hou het dus maar bij kijken.
De zon brandt al enkele uren op mijn vel, heerlijk! Ik neem de tram naar St Kilda (oh, jij mooie St Kilda!) waar ik het window-shoppen verder zet maar ik plooi op een bepaald moment. Het topje is te leuk, te mij om te laten liggen. ‘Maar nu, nu koop je echt niets meer he Himpens’ hoor ik een stemmetje in mijn hoofd zeggen. ‘Nee nee…’
St Kilda ligt aan de zee en gezien het weer prachtig is, is de beslissing om het water van dichter te checken vlug gemaakt. Weleenswaar te koud om pootje te baden, laat staan te ijsberen. Een wind steekt wat later op en dit is tevens het einde aan mijn St Kilda bezoekje. ‘Vaarwel! Het was me een genoegen!’
Ik neem een plekje op Federation Square in, op de trapjes met zicht op het station en alle passanten.
2 uur later zit ik daar nog steeds (geen probleen, mijn boek is nog lang niet uit) en word ik vergezeld door Gil. We kletsen bij en trekken naar San Churro waar we ons lichaam laten aanvallen door die vele calorieen die ons verdomd lekker ijs zitten. Lang kan Gil niet blijven (de student heeft het druk) en zo nemen we vlug afscheid. Volgende (Europese) zomer is ie in de UK, vlakbij de deur dus. Hij is alvast uitgenodigd om Gent te komen checken en mee te feesten op de Feesten.
We zullen die Aussies eens laten zien wat feesten is!
Ik wacht op een telefoontje van Sander (die ik leerde kennen via reisgenote Tanika) om later in de vroege avond af te spreken. Om de tijd iets of wat nuttig door te brengen ga ik naar de bieb om het gratis internet te benutten. Even wachten tot een computer vrij is en starten maar! Mensen komen en gaan. De kerel naast mij maakt plaats voor een meisje. Ik kijk even, kijk nog eens goed voor de tweede keer en zeg ‘Hello Brid! What are you doing here?’ Brid en haar vriend waren ook mee op de tour naar Alice Springs. Wat een toeval toch!
We kletsen wat bij maar moet dan vlug weg om met Sander te meeten. We pakken samen een pint, vertellen over wat we de afgelopen maanden zoal meemaakten en delen liefdesverhalen (hij vond hier de vrouw van zijn dromen en is geinteresseerd in het verhaal over ‘mijn Belgische gozer’).
Het is een korte ontmoeting want ik moet mijn trein halen.
Terwijl ik wacht tussen de andere reizigers aanschouw ik – ongewild – het spektakel tussen twee bronstige duiven. De lente is in het land.
-------------------------------------------------------------------------------------
03-09-’09, donderdag, dag 207
Een gewone dag met alleen de Flo thuis. Het is mooi weer dus we houden ons een hele dag in de tuin bezig.
Na het boksen ‘s avonds spreek ik af met gymbuddy Bianca (die ik al weken niet meer zag in de gym) voor onze laatste ontmoeting.
Het voelt raar om iedereen voor het laatst te zien, maar dat hoort er bij natuurlijk.
-------------------------------------------------------------------------------------
04-09-’09, vrijdag, dag 208
Ik maak me vandaag de bedenking dat ik Marjolijn in de voorbije week welgeteld 10min zag. Drukke agenda’s.
Op deze laatste vrijdag in Watsonia breng ik Florian naar de kindergarten, ga ik sporten en koop ik een bikini.
‘s Avonds gaan we uit eten voor ‘mijn laatste avond’. Niet mijn echte laatste avond maar wel de laatste avond dat uit eten mogelijk is.
Drukke agenda’s, remember.
Abonneren op:
Posts (Atom)
+2.jpg)