Campertrip Brisbane - Melbourne, dag 33 tem 36

13-03’09, vrijdag, dag 33

Gitaarakkoorden komen door mijn oordoppen. Ben ik nu in België en is Jelle in zijn romantische beu? Nope, ik ben in OZ en er staat een Oekraïner, Nemo, aan de camperdeur. Zijn kleren verraden onmiddellijk zijn hippie-zijn (waarom kom je ook anders hier wonen?). 5 min en een festivaldouche later zitten we, met een tas thee in onze handen, op zijn veranda. Meneer staat altijd op met het vogelgezang, wanneer het ochtenddauw nog vers is, want hij slaapt in zijn verandabed. Wat later zien we Maw, die ons met veel plezier zijn tuin toont. Citroen-, appelsien-, bananen-, mangobomen in overvloed. 101 verschillende boomsoorten, evenveel vogelsoorten zijn te bespeuren op zijn grond. Er rond loop een rivier waar liggend douchen mogelijk is (Joke demonstreert).
Tijd voor ontbijt. Nemo vertelt wat over zijn leven, ingesteldheid en levensstijl. Lees: leven op kosten van Max en zijn eigen vriendin, onder het motto ‘mensen vervreemden van de natuur, ze hebben geen voeling meer. Bedekken zich onder kledij en schoenen. Waarom toch? Werken; er is meer dan dat. Zoals met thee in de hand naar regen kijken, dat is het wel!’. Uhu uhu, tuu-uurlijk… Nou goed, ieder zijn manier van denken maar let op dat je luchtbel waar je in leeft niet doorprikt wordt.
We zeggen tegen lunchtijd ‘vaarwel’ en ik aanschouw nog even het mooie huis.

We willen vanavond in Coffs Harbour zijn, zo’n 200 km verderop. Het landschap is hier te mooi om te negeren dus nemen we even wat gewone baantjes ipv de highway. We houden –al dan niet korte – tussenstops in Nimbin, Lismore en Grafton. Nimbin is een dorpje waar een oogje wordt toegeknepen qua drugsgebruik. Een oude man, helemaal verdwaasd door de drugs, is het perfecte voorbeeld van ‘goed fout’. In mijn ogen is het niet meer dan een toeristische trekpleister. Lismore zagen we enkele vanuit de camper, het is niet de moeite om te stoppen. Volgens Lonely Planet zijn er in Grafton 3 dingen de moeite, echter bleek dat naar mijn bescheiden mening niet zo te zien. We kunnen nu toch wel zegen dat we er geweest zijn en dat nemen ze ons niet af.

Het is net donker als we in Coffs aankomen. Ik wil mijn gratis overnachting in het Plantation Hotel benutten. Juich, een echt bed! Joke heeft deze voucher ook maar Tan niet. We zetten een ingenieus ‘gratis overnachting voor Tan’-plan op poten maar besluiten het toch niet uit te voeren gezien de security en staff op controle kwam: niet betalende Nederlandertjes buitenschoppen. Enkel douchen voor Tan dus; iets wat altijd te appreciëren valt na 3 dagen van niet douchen.
Vreemd dat er zo weinig gasten in het hostel zijn. Buiten 5 anders Nederlanders is er niemand. En klein is het hier niet. Hmmm, strange…

Is het carnaval? Hmm, ik den khet niet. Maar waarom is iedereen dan in zijn carnavalpkaje op straat gekomen? Oh nee, het is het Australische idee van mode!
Het is vrijdagavond dus misschien niet slecht om eens een stapje te zetten. Echter lukt dit niet gezien Tan 17 is en dus niet binnen kan in pubs en clubs.
We duwen een kebab in onze mond en kruipen in ons bed. Wat is het heerlijk om een degelijke matras te voelen!

--------------------------------------------------------------------

14-03-’09, zaterdag, dag 34

Heerlijk, uitslapen! Der warme ochtendzon komt binnen door het venster, waar gisterenavond loeiharde muziek door sijpelde. Tijd om op te staan.

De camper wordt opgeruimd, fris gewassen ondergoed wordt opgeplooid. Veel valt er in Coffs niet te doen. Laat ik het anders zeggen: in Coffs is er niets te doen. Wat ons wel leuk lijkt is kanoën op de Coffs Creek. Het weer is er prima voor! We boeken voor 2 uur. Visjes houden ons gezelschap, het uitzicht is mooi. Uiteindelijk peddelen we maar een uurtje (de stroming brengt ons ook wel ergens) en genieten we de overige tijd.
Op enkele zandbanken huizen honderden blauwe krabben samen. Hoe groter ze zijn, hoe blauwer. Schoontjes! Als je hen nadert, rennen ze zo snel te kunnen weg en verstoppen ze zich in het zand. Blijf een poosje stil staan en daar komen ze weer tevoorschijn.

In de vooravond verplaatsen we ons van Coffs naar Kempsey, een boerengat. Toch weer de volle 105 km afgelegd vandaag, h oho! De camping is klein maar proper, dus we zijn tevreden vrouwen.

--------------------------------------------------------------------

15-03-’09, zondag, dag 35

1 AM. De wekker gaat af. In België is het nu 3 PM, het uur dat Jelle bij me thuis aankomt. Joke en ik maken een nachtelijke wandeling naar de dichtstbijzijnde payphone. Een valpartij en 20 minuten later komen we in het verlaten stadje aan. Enig probleem: payphonekaart is op en de wandeling was dus voor niets. Terugkeren dus en het thuisgrond ervan op de hoogte brengen.
Een uur na het ontwaken gaat mijn gsm en het is mijn liefje, broer en oudertjes zeker. Quelle surprise! Weinig nieuwtjes (geen nieuws is goed nieuws), maar altijd fijn om Jel (snottebel) te horen.

De ondergelopen postzegel (zo groot is het zwembad) brengt de eerste verfrissing. We ontwaken rustig, zoals het op een zondag hoort.
Gisterenavond kwamen 4 Nederlanders met een kapotte camper toe op onze camping. 2 ervan nemen we nu mee naar Port Macquarie waar hun vervangauto op hen wacht. Wij, dames, rijden verder om mooie kiekjes te nemen. Ik parkeer me op een grasberm. Wat ik echter niet wist, was dat dit mooi stukje gras zeer dretsig was en bijgevolg ideaal om in vast te rijden. Ik slaag er dan ook in dat te doen: we got bogged. Gelukkig zijn de OZ’ers hulpvaardig, steken ze graag hun handen uit de mouwen en wist de man wat van auto’s af. Verschillende pogingen mislukken. Intussen stoppen onze nieuwe vrienden om een handje te helpen. 45 min later staan we nog even ver (lees: nergens) en draait het achterwiel verder in de modder door. Het briljante idee om een pick-up/4x4 te doen stoppen was onze redding. Een goed opgedoste vrouw’s auto haalde ons er soepel uit. Hupla, bevrijd!

We zijn nog goed op tijd voor het voederen van de koala’s in het Koala Hospital te bekijken. 4 bewoners zijn te bezichtigen, verkeersslachtoffertjes of bewerkt met hondenbeten. Wetende dat koala’s dikke luiaards zijn (je slaapt niets voor niets 20 uur per dag), was het niet heel spectaculair. We beslissen dus om nog verder zuidwaarts te rijden.

Newcastle halen we niet meer dus brengen we de nacht in Forster door. Donder en bliksem uit de hemel!

--------------------------------------------------------------------

16-03-’09, maandag, dag 36

Nieuwe week, nieuw plan. Op tijd op, met een vast vertrekuur (9 AM). Enkele uurtjes rijden om in de namiddag het rustiger aan te doen: stukken beter en aangenamer voor de driver. Zo ben ik tenminste fris als ik achter het stuur zit.
Tegen lunchtijd komen we aan in Port Stephens, Nelson Bay. De Nederlandse vrienden van in Kempsey hadden dit plekje aangeraden, dus een bezoekje leek het ons wel waard. Nou, het was er zeker mooi aan de haven enz maar ernaar verhuizen ga ik nu ook niet doen.

Wat later arriveren we in Newcastle. Groot op de kaart en aanbevolen in Lonely Planet. In werkelijkheid mooie stranden, leuke wandelpaadjes en een uit ede hand gelopen dorp dat men stad noemt.
Goed dat we het zagen: we willen tenslotte zo veel mogelijk zien in de tijd die we hebben.

Voor de avond zoeken we een camping op, maar we vinden zelf iets beters. Iets veel beters! Een beeldschoon meer bewoond door een bende pelikanen, enkele bootjes op het meer en dan de zonsondergang… Jaaa, ik kan het jullie zeggen: dit is dé beste plaats om te overnachten. Later op de avond komen sommige bootjes terug van het vissen. Wij aanschouwen dat spektakel vanuit onze woonst.
Een OZ geeft ons de tip om wat verderop te parkeren wegens norse buurtbewoners. The view is te goed om weg te daan dus blijven we lekker staan. NEM!

PS: 2 jaar geleden