Alice Springs Tour, dag 17 en 18

25-02-’09, woensdag, dag 17

Veel te vroeg gaat de wekker af. Er wacht een zonsopgang op ons. En ja hoor, dat was vroeg. Dat gebeurt wel eens dat de zon er vroeg is. Vader zal trots op me zijn dat ik hier zonder problemen op geraak en amper last heb van ochtendhumeur. Het goede leven hé…

Met de bus op weg naar the lookout. Ook daar voldoende volk aanwezig. We weten intussen hoe ‘diene steen’ er uit ziet dus iets vroeger dan gepland zetten we ons dagprogramma verder.

De culture tour van gisteren – in de bus – werd vandaag al wandelend afgelegd. Water bij de hand is de belangrijkste tip bij het afleggen van wandelingen en hikes. 8 AM, de tocht start en het is al fucking heet!
Enkele uurtjes later zijn we aan het lunchen en zeggen we de resort ‘tot straks’.

Er stond opnieuw een hike op het programma - na een 4 uur durende rit door de desert – langs Kings Canyon deze maal. Het enthousiasme daarvoor was echter onder nul en de beslissing om dit voor morgen te houden was snel gemaakt. Het zwembad lonkte te hard. Ze hebben geweten dat wij er waren…

’n Lekkere pasta met paddenstoelen als laatste tour-avondmaal.

Het zwembad was nog open wanneer we ons buikje vol hadden dus een plonske doen lieten we niet liggen. Een koppel die wat verder stonden met hun tent en auto (niet betalend nota bene), vond dat echter minder fijn en wou onze pret bederven dor hun auto-alarm te laten af gaan; alsof ons dat tegen hield!

We laggen net in onze swags wanneer een dingo een kijktje komt nemen. Wiet er wat uit als een windhond, zat rustig te kijken, op zoek naar iets lekkers. Alle spullen dus in de rugzak en in de bus was de boodschap, anders zitten ze te snuffelen in je spullen, scheuren ze alles open en zijn ze er met weg.
Gelukkig werd er geen baby uit een tent genomen vadertje.

--------------------------------------------------------------------

26-02-’09, donderdag, dag 18

We worden wakker met ‘fly-o-clock’, het uur dat de vliegen hun dag starten en rond je hoofd komen hangen – bij zonsopgang is dat dus. De dingo heeft niets mispeuterd deze nacht, de lieverd…

Voor de laatste maal gaan we deze dag hiken in Kings Canyon, een mooie bergketen dicht bij de Uluru.
De hike start met enorm stijle trappen. Ik voelde onmiddellijk dat mijn conditie ondermaats is. Gelukkig was het begin het ergste (‘the best is yet to come’) en kon ik van de rest goed genieten.

Tegen lunchtijd waren we opnieuw in de resort waar we nog vlug wat zwommen en eten in onze mond staken. Er stonden nog 500 km op het namiddagprogramma. Die rit duurde echt te lang. We hoorden steeds dezelfde muziek (na 7 dagen wil je wel eens wat anders horen), slapen ging niet even goed, om den duur ben je wat uitgepraat.

Rond 6.30 PM kwamen ze op de eindebestemming aan: Alice Springs! Een stad met 30000 inwoners waar veel abo’s wonen. Een gevaarlijke stad (Brook zegt: ‘één van de gevaarlijkste ter wereld’ – laten we dat met een zakje zout nemen) waar je ’s avonds best niet alleen over straat loopt.
Een uur na aankomst werden we in hostel Toddy’s vewacht. Het officiële laatste avondmaal met de groep was een feit. Een kerel speelde op gitaar, een andere een didgeridoo. De heupen wiegden van links naar rechts, armen en benen zagen alle kanten van het terras.
Wat later werden we met de shuttle naar een pub gebracht, waar we kennismaakten met het OZ uitgaansleven, in de outback dan nog wel. De boel stond op zijn stelten, Duister Daniel pike een meid op, Zwitser Lei werd versierd door een mislukte cowboy.
De keet sloot om 1u30. Te vroeg voor ons, waardoor we wat later opnieuw in Toddy’s waren.
Rond 4AM gingen we – in groep, dat spreekt voor zich – richting hostel. De 20 minuten duurden nu toch wel iets langer (hé Ralf ;-) ).
Stilletjes sluipen we onze kamer binnen waar 6 anderen al goed aan het ronken zijn.