Watsonia, dag 187 tem 196

14-08-’09, vrijdag, dag 187

Vrijdagavond uitgaansavond.
Zodra Hannelore om 8 PM thuis is van Jordan’s pyjamaparty vertrek ik naar ’t stad. De tocht gaat vlotjes en ook de zoektocht naar een parking gaat verbazingwekkend goed.
Ik sms Frank (couchsurfer) om te vragen waar hij is (‘I’m on my way’) en ook Daniel – die met een bende surfers afsprak – wordt gesmst. Van Daniel verneem ik de hele avond niets.
Gelukkig zijn er Frank en vriend Liam, 2 Brazilianen die al 7 jaar in Melbourne wonen. Frank met een Ozzie accent, Liam met de Braziliaanse klanken nog duidelijk in zijn stem (Liam lijkt op mijn maat Michael – de gelijkenissen zijn treffend!).

Ik wacht aan bar/nachtclub Cookie op bovengenoemde mannen en kijk. Ik kijk naar de mensen die passeren (oh, het is weer carnaval!). Na enkele minuten komt een breed glimlachende kerel op me af. Dat moet Frank zijn!
Leuke babbels, diepzinnige gesprekken, veel gelach en gezever. Wijze keet ook, die Cookie met zijn 4 verdiepingen én dakterras.

Wanneer Henry (cs) aankomt, gaan the Brazilian guys hun weg op. Morgen werkedag dus op tijd in bed jongens.

Een heuse wandeltocht met Henry als gids, op zoek naar dat ene cafeetje. We wandelen door de graffitisteegjes (de onze in Gent is net zo mooi, zelfs mooier) van Melbourne. De naam van het café ontglipt me, maar het is er fijn zitten in het minimalistische, strakke interieur.
’s Anderdaags heeft Henry examen dus besluiten we het niet te laat te maken.
3 AM, slaaptijd.

--------------------------------------------------------------------

15-08-’09, zaterdag, dag 188

Ik slaap lang, heerlijk lang.
Bij het ontwaken is het te laat om te ontbijten en te vroeg om te lunchen. Er wordt dus gebruncht.
De cocktails van gisterenavond zijn lichtjes voelbaar.

Vlug wat eten, sportzak bij elkaar scharrelen en weg zijn wij.
‘Sporten is gezond, want van sporten krijg je spieren’ en dat zo’n 2 uur. Moe maar voldaan spring ik nadien onder de douche waar ik mijn zangtalent verder bijschaaf.

Verder een rustige namiddag, waarbij Skypen met Jelle (terug van reis) en me klaarmaken voor ’t feest centraal staat.

Om 7 PM sta ik Gil op te wachten aan Watsonia station. Gil is mijn date vanavond (sorry schat). We starten de tocht naar Mooroolbark (zo’n 50 min rijden – ik rij verkeerd mét gps :-s Laat het duidelijk zijn dat komt door de onduidelijkheid van de gps-tekening), waar het 21ste verjaardagsfeest van gymbuddy Bianca doorgaat. Het feest waar ze al maanden over spreekt. 21 worden is voor haar blijkbaar a big deal.
Er zijn al verschillende kuddes vrienden wanneer wij onze kop tonen. Ik word voorgesteld als ‘Jules, the Belgian chick’ en zeg steeds – ha ha – ‘I came all the way down because I wouldn’t miss this party!’ En zo brak het ijs.
Gil heeft honger. De kerel heeft nog niet gegeten. We spotten potjes chips, olijven, droge (doch lekkere) koekjes op de tafels. Onze blikken kruisen en onmiddellijk weten we wat te doen. We verplaatsen ons naar tafel 1, eten daar de olijven zo goed als allemaal op en gaan door naar tafel 2. Er zijn zo’n 6 tafels in totaal af te gaan. Waarschijnlijk zullen wij de naam ‘the olive eaters’ opgestempeld krijgen, maar nem, dat maakt mij niet uit!
Ik word hier en daar nog wat voorgesteld aan familie en vrienden, terwijl zich iedereen verzameld rond het podium. Moeder Bi neemt het woord. Belachelijke maar heerlijk grappige verhalen over jonge Bi worden uit de doeken gedaan. Enkele vriendinnen vervoegen moeder Bi en haar meest genante momenten worden bovengehaald. Lachen! Een diareeks en wat cadeau’s later wordt de volumeknop wat hoger gedraaid en wagen enkele durvers zich aan een danske. Ook oma Bi is zich zwaar aan ’t geven (Gil is onder de indruk!). Wanneer zij wat later rondkomt met pizza’s kan Gil zich niet houden om haar te complimenteren over haar danscapaciteiten. Haar blozende kaken zeggen genoeg. En even, heel even, voel ik me het 5de wiel aan de wagen.
Rond middernacht vinden we het goed geweest. Afsluiten in schoonheid, niewaar. We scharrelen nog vlug een cupcake mee, dat we smakelijk in de auto opeten.
Ik drop Gil thuis af, las daar een plaspauze in om de tocht naar huis – pipiblaasvrij – verder te zetten.
Om 2 AM kruip ik onder de wol.

--------------------------------------------------------------------

16-08-’09, zondag, dag 189

Uitslapen. Mlijn weg. ’s Namiddags met de kinderen kijken hoe Danny dirigeert.

--------------------------------------------------------------------

17-08-’09, maandag, dag 190

Ik trek voor lunchtijd naar de fitness waar ik mijn programma (1,5 uur) doe. Vervolgens een lekker hapje eten in de taverne/resto naast de deur.
’t Zonnetje schijnt binnen en het voelt heerlijk warm achter het glas. De lente begint in het land te komen.
Nog even langs de bieb voor vers leesvoer. Boek 3 gaat vandaag van start.

--------------------------------------------------------------------

18-08-’09, dinsdag, dag 191

Normale dag waar weinig over te zeggen valt.

--------------------------------------------------------------------

19-08-’09, woensdag, dag 192

Flo’s eerste crèchedag. Vol enthousiasme loopt hij naar de kleuterruimte (hij wijst me de weg) en gaat onmiddellijk spelen. Niet te veel tralala, kort afscheid en weg ben ik. Een blitzbezoek aan de gym voor een half uur lopen en wat buikspieroefeningen.
Douchen en naar huis, want Mlijn heeft de auto nodig.

Ik geniet van de zon met het nieuwe boek in de hand.

--------------------------------------------------------------------

20-08-’09, donderdag, dag 193

Kuisdag. Spelen. Parkwandeling. Sporten. Na het sporten gaan we in ’t cafeetje ernaast een chocomelk drinken met enkele boksgenoten. Roddeltijd!

PS: Helmut Lotti is big in Australia! Eind september start zijn Aussie tour. Go Helmut!

PSS: ik vind het heerlijk om de mensen in de fitness te checken en ze te linken aan mensen die ik ken. Zo loopt er een Jantje Smit rond (ik moet mijn lach altijd inhouden als ik hem zie), een Robbie, Tim en Bart (maar dan in ’t klein). Tja, ge moet een bezigheid hebben hé.

PSSS: Nanny bevalt van Jonah! Hoera hoera driewerf hoera! De eerste baby in de vriendinnenkring is een feit.

--------------------------------------------------------------------

21-08-’09, vrijdag, dag 194

Een dag voor mezelf. Ik zet de kids af aan school en kindergarten, maar weer een fitness-blitzbezoek en ga door naar het shoppingcenter. Op mijn gemak slenter ik alle winkels af, drink een smakelijke chocomelk en lees de roddelboekjes en slenter wat verder.
Na 2 uur slenteren houd ik het voor bekeken en doe ik de nodige boodschappen. Flo oppikken en weer naar huis.

Ik maak me klaar voor ’n avondje uit. Afgesproken met couchsurfer Brad. Plannen: afspreken bij hem thuis en zien wat de avond brengt.
De gps brengt me op bestemming. Daar aangekomen vind ik de straat toch niet. Hmm… vreemd. Gelukkig ziet een kerel dat ik wat verloren ben en toont hij mij de correcte weg naar mijn bestemming.
Brad komt net thuis met een vriendin (en ook cs’er), Alice. Wijn wordt gekraakt, bier wordt gedronken. Fijne, grappige babbels waarbij Alice een verhaal verteld hoe haar rat de dood vond. We wachten en wachten op huisgenoot Cam (verdacht veel gelijkenissen met Sam Taelman) en zijn aanhangsels. 2 uur later komen ze eindelijk toe. Het voorstel om met de auto naar ’t centrum te gaan wordt vriendelijk afgewezen en de tocht met de tram wordt ingezet. Brad zegt dat ik steeds in zijn zetel kan crashen, een aanbod dat ik niet links laat liggen.
Met dit in gedachten kan er wel wat gedronken worden en zo geschiedde. 2 zakken/dozen ‘goon’ (de wijn die geen wijn is, maar zo geliefd bij arme backpackers en studenten) wordt aangeschaft, dit voor 7 m/v.
We gaan avondeten in een Aziatische keet. Ja, keet is het woord wel. Het woord ‘restaurant’ komt niet in me op als ik er aan terug denk. Het voelt en lijkt wat op een schoolkantine maar belangrijker: de sfeer is hartstikke goed en het eten lekker én goedkoop. Wat willen we nog meer?
$12 voor loempia’s, ‘dumblings’ (gefrituurde vlees en groenten in bladerdeeg – ook in vege-versie), rijst, noedels,… all you can eat. Er wordt gelachen, gezongen (een kerel van de andere tafel is jarig en dat moest iedereen weten – de hele keet zingt voor de jongeman; wat vindt ie het leuk), gedronken, geboeft (ik moet mijn broeksknop open doen) en drinkspelletjes gespeeld. België wordt goed opgenomen in de groep en het is reuzefijn!

Rond 10 PM worden we buiten gezet, ‘tijd om te boel te sluiten mannen’ zegt de – veel te zware – uitbater.
‘Goed, feest nu!’
De groep splitst zich – ongewild – op. Brad, Alice en lief en ik gaan naar Night Cat, een nightclub in Fitzroy (een buitenwijk van ’t stad), terwijl de anderen naar Cookie gaan.

Live music (jazz) vullen mijn orgen wanneer we Night Cat binnengaan. Wijntje bestellen en ‘proost op de wijze avond!’ De band doet het goed, de dansvloer is goed gevuld.
Tegen 1 AM zegt Brad dat hij het niet lang meer zal trekken. ‘No worries mate’, antwoord ik als een echte Aussie chick. We nemen de taxi huiswaarts, waar Cam ook al terug is.
1.30 AM en al terug thuis, niet mijn gewoonte maar oké. De vermoeidheid zat toch al wat in de benen.
Ik krijg de zetel en 2 dekens (net iets te koud) voor de nacht door te komen en start mijn eerste couchsurfervaring. Helaas komt het straatlawaai goed binnen. Ik draai en keer, wring en vrikkel (is dat een woord?) me in slaap…

…Enkele uren later (22-08-’09, zaterdag, dag 195) word ik wakker van het gedaver van een camion. ‘9 AM, nog even blijven liggen’. Een uur later is Brad wakker en besluit ik huiswaarts te keren.
‘Merci voor de wijze avond en voor de slaapplaats. Hopelijk tot gauw!’

Eenmaal ‘Watsonia thuis’ verfris ik me vlug, eet wat en hop, terug weg naar de fitness met Hannelore.

Na de actieve bezigheid rijden we door naar Epping, waar klasgenootje Tamara haar verjaardagsfeestje doet. Het feest is van 2 – 4 PM. Jammer voor Hannelore dat de gym tot 3 PM duurt en het een half uur rijden is naar Epping.
Na wat zoeken vinden we ‘Rug Rats’, een binnenspeeltuin. Oh my god! Wat een kabaal, wat een leven! Kinderen schieten door mijn benen, roepen in mijn oren. Hemeltje lief! Dit is er net te veel aan.
Na de (ijs)taart is het tijd om te gaan. Thuis blijft het verder een rustige avond waarbij ik pasta en spinazie in de roomsaus maak. J A M M I E !
Mlijn gaat 's avonds uit en Danny is sinds deze namiddag naar Ballarat voor muziekgedoe tot morgennamiddag.

--------------------------------------------------------------------

23-08-’09, zondag, dag 196

Rustige dag.
Spelen.
Pasta met pesto.
Middagdutje.