Watsonia, dag 136 tem 138

24-06-’09, woensdag, dag 136

Een dag (trouwens exact drie maanden aan het werk) met:
boodschappen in de voormiddag (ik vind een mooie, rode t-shirt voor slecht A$5! Dat is €2,60 – je kan het evenwel gratis meenemen!),
pc-werk in de namiddag,
opticienbezoek in de vooravond (Hannelore moet brillen),
pc-ontspanning ’s avonds.

--------------------------------------------------------------------

25-06-’09, donderdag, dag 137

M’lijn zet Hanne aan school af en rijdt verder door naar een vergadering.

De zon schijnt, het is fijn om het te voelen branden op mijn snoet.
Flo en ik gaan naar een nieuw winkelcentra. Er zijn echter nog niet veel winkels in gevestigd dus keren we vrij snel huiswaarts. Even langs de speeltuin om de benen te strekken.

Na de lunch geniet ik buiten van de zon en een Humo (dank aan Tjip). Jammer genoeg spurt ik noodgedwongen naar binnen wanneer donkere wolken voorbij varen en hun sluizen open zetten. Met de auto Hannelore dus ophalen.

’s Avonds opnieuw boksplezier. Gymbuddy Bianca bezorgt me een uitnodiging voor haar 21ste verjaardagsfeest in augustus. Ik mag een vriend(innet)je meenemen, wie is er vrij de 15de?

--------------------------------------------------------------------

26-06-’09, vrijdag, dag 138

3.45 AM. Ik word wakker van lawaai uit de living. ‘Huh? Is het al 8u en is Hannelore naar tv aan het kijken?’ Ik kijk op mijn gsm en zie dat het een onmenselijk vroeg uur is om wakker te zijn/worden. ‘Potverdikke’, zeg ik tegen mezelf, ‘wie is hier beneden?’ Het licht in de living brandt maar niemand te zien. Het licht in de pc-kamer brandt en wie is daar doodleuk naar een dvd aan het kijken? Florian!
Zonder veel woorden aan vuil te maken, maar toch genoeg dat hij weet dat hij fout is, leg ik hem in zijn nest en probeer zelf verder te slapen. Let op het woord ‘proberen’. Door Flo’s geween dat overging in gezang was ik rond 4.30 nog wakker. NIET bevorderlijk voor de gemoedstoestand, neem dat maar van me aan.

Iets voor 8’n gaat mijn wekker. Ik doe mijn kleren aan, verwacht Hanelore ieder moment beneden maar om 8.15 is ze nog niet te bespeuren. De afspraak is nochtans: ‘om 8u beneden, niet vroeger en niet later’ en dat weet ze maar al te goed.
Dus, ik naar boven. Wie/wat tref ik aan? Flo (opnieuw uit zijn bed gekropen!) in Hanne’s kamer, gezellig aan het spelen (lees: lawaai maken).
'Nondedikke!’ 2 x zo’n toeren op amper 4 uur tijd, dat wil zeggen: een ochtendhumeur dat een ganse dag aansleept en pas de volgende dag verwerkt kan worden.

’t Waren al 2 lastige dagen voor Flo en Hanne. Flo die zich voor het minste dat hem niet aanstaat op de grond smijt. Hanne die gisteren loog en niet deed wat ze moest doen. Nu dit. Kindjes zijn zo wijs!

Met de zon op mijn kop (toch iets positief) wandel ik met Hanne naar school en wandel – uiteraard zonder Hanne – terug.
Even het internet en mails checken voordat de overschakeling tussen twee internetproviders van start gaat en ik bijgevolg helemaal zonder zit (en dat voor mogelijks 2 weken!).
Ha, Michael Jackson en Yasmine zijn overleden. Wat is er plots veel gebeurd op ’n korte tijd.

Het weer is te goed om binnen te zitten, dus wandel ik ook met Flo door het park.
School is vandaag vroeger gedaan omdat de (winter)vakantie (2 weken) start.

’s Avonds is er vriendenbezoek en dus veel lekkers te smullen. Jammie!

PS: ik heb de voorbije weken al enkele keren te horen gekregen dat ‘dit’ doen (naar Oz komen dus) echt iets voor mij is. Maar, beste lezertjes van het eerste uur, waarom vinden jullie dat precies? Waarom is ‘dit’ iets voor mij? Zij die het meeste antwoorden hebben, krijgen een beloning. Woehoe!
(Als er geen reacties gepost worden moet ik er zelf wat uitlokken hé)

PSS: ook reeds enkele keren gehoord: ‘Goed geschreven op je blog! Je moet/zou beter schrijfster worden.’ Hmm… schrijfster… Het idee dat dan in me opkomt (elke dag lang uitslapen, rondlopen in mijn kamerjas [als schrijfster moet ik wel correcte taal gebruiken], schrijven wanneer ik zin/inspiratie heb, met een kamillethee in de hand kijken hoe de regen tegen de ruiten tokkelt, mijmeren over ‘den goeden ouwen tijd’,…) zint me wel. Gezien het andere idee om ‘opvoedster voor mijn hele leven’ te zijn, me spontaan nachtmerries bezorgt, wordt het wel tijd dat ik weet wat ik wél wil doen.
Ik heb nog 128 dagen om dat te achterhalen. 128 dagen om een zicht te krijgen op mijn carrière-ambities.
Hmm… mijn ochtendhumeur stijgt plots weer…