Melbourne, dag 124 tem 126

12-06-’09, vrijdag, dag 124

Pedagogische studiedag voor Hannelore, dus weer een extra dagje thuis. Twee dagen in één week extra thuis, dat gaat te ver kerels!
Het voelt wat als een zaterdag en daar gedragen we ons ook naar.

Een 40 minuten durende rit brengt me in de vooravond naar Melbourne. Klokslag 6 PM ontmoet ik Steven. Zoals enkele weken geleden gemeld in een vorig bericht moest (oh, wat een opgave!) hij naar Sydney voor zijn werk. Een weekendje Melbourne ziet hij we zitten dus namen we de koe bij de horens en spreken we af.
Een leuk weerzien, zeker omdat het al een tijd (lees: 2 jaar – we weten het zelf niet precies) geleden was dat we elkaar zagen.

Na een wandelingetje door het centrum kwomen we in onze hostel (Victoria Hall) aan. Een goede keuze, zo blijkt snel. Verzorgde kamers (ieder bed heeft een nachtlampje! Een nachtlampje! Wow!), propere douches, een cinema (!), lounge, bieb, groot terras… zeker een aanrader!
Ester en Jelle bezorgden me wat cadeautjes, die dankzij Steven in mijn handen belanden, waar ik helemaal wild van word. De binnengesmokkelde koeken zitten al snel in mijn mond, de muts wordt direct gebruikt, de Bliks, Humo’s en Flairs sleur ik met me mee om mijn achterstand in roddels in te halen, de Rome-reisplannen kunnen gesmeed worden, de uitvergrootte foto’s zien er geweldig uit! Dank u zeer!

Na de inspectie van hostel, uitpakken van cadeautjes en nuttigen van de douches gingen we eerst een hapje eten. Chinatown ligt vlakbij. De keuze is reuze, te veel resto’s om uit te kiezen. We gaan af op de menu en bijhorende foto’s en kiezen een goed gevuld restaurant uit. Helaas kies ik mijn gerecht minder zorgvuldig uit. Balen! Nota aan mezelf: neem nooit noedels, neem altijd rijst.

De magen gevuld, de dorst gelest. Tijd om verder te gaan.
Terug naar het centrum, op naar de Eureka Tower. Van ver te zien maar niet direct te vinden op de begane grond (beter wegwijzers gevraagd). Goed, na wat zoek- en vraagwerk vinden we toch de ingang. De lift brengt ons in een mum van tijd (38 seconden om precies te zijn – 9 meter per seconde) naar de 88ste verdieping (Eureka Skydeck 88), waar je een fenomenaal uitzicht hebt over de stad; het is hoog, veel te hoog en het glas ziet er gevaarlijk dun uit. Ik behoud een veilige afstand, 300 meter is niet niets.
De Eureka Tower bestaat niet alleen uit deze ‘observation desk’ maar herbergt ook kantoren, resto’s en appartementen. Van een leuk optrekje gesproken; het is slecht A$7 miljoen (€3,78 miljoen).
Zij die willen kunnen in ‘The Edge’ gaan staan. The Edge is een glazen kubus die 3 meter uit het gebouw hangt. Kan je gezellig de stad bekijken. Euhm, nee dank u!

De benen vragen naar rust en zo belanden we om 22u30 in ons bed.
De ene kamergenoot ziet er mij een snurker uit dus haal ik mijn oordoppen boven. Helaas, ze laten nog geluid uit. En dat ligt niet aan de kwaliteit van de doppen, die me al heerlijke rustige nachten bezorgden, maar aan die dude. En op de koop toe doet ie zijn nachtlampje ’s nachts niet uit. Sissy!

--------------------------------------------------------------------

13-06-’09, zaterdag, dag 125

De wekker gaat om 8.30 AM af. De snurker hield me vannacht wakker. Niet te best geslapen en met gevolg enige ochtendhumeur waarneembaar. Om hem terug te nemen doe ik de deur bij het verlaten van de kamer extra hard dicht. Nem!

We trekken naar Queen Victoria Market en slaan fruit, kaas en brood in. Een klein ontbijtje om de dag te starten. Queen Vic is een grote markt (7 hectare) waar je niet in 1-2-3 door bent. Alles wat je hartje maar wensen kan is daar te vinden: fruit, groenten, brood, vis, vlees, kledij, souvenirs,…

We zijn vandaag echte toeristen dus ‘op die city circle tram jij toerist!’ Deze gratis tram stopt aan de belangrijkste trekpleisters van de stad. We stappen vlakbij Treasury Gardens af. Vlug even de kuiten smeren, want stappen zullen we.
Melbourne is een groene stad. Je kan de vele parken doorwandelen zonder veel verkeershinder te ervaren. Ideaal!
Volgende parken hadden de eer om onze voeten te mogen voelen op hun gras/pad: Treasury Gardens, yarra Park (Melbourne Cricket Ground), Olympic Park (waar de Australian Open doorgaat – we checken de boel), Kings Domain (waar we onze gezonde lunch verorberen). In Kings Domain passeren we even langs de ‘Shrine of Remembrance’ (oorlogsmonument) voordat we de tram naar St-Kilda nemen.

St-Kilda. Mijn favoriete buurt van Melbourne, net aan ’t zeetje. Leuke winkeltjes, gezellige eethuizen (wat een woord!), aangename sfeer, knap volk…. Het is alsof ik in Gent loop. We checken eerst enkele vintage-winkeltjes, jammer toch dat die prijzen niet binnen mijn budget passen.
San Churro, de chocoladebar van St-Kilda, mag en kan je niet zomaar passeren. We nestelen ons aan een tafeltje en bestellen elk een ‘Sundae’. Een reusachtige kuip met drie ijsbollen (witte, bruine en zwarte chocolade!), overgoten met chocoladesaus naar keuze en tussen al dit lekkers is nog meer lekkers te vinden: brownies! Mmmm... Dit is HEERLIJK! Maar ook zo’n caloriebom.
Wijselijk kiezen we ervoor om nog wat verder te wandelen. Het waait hard aan ’t zeetje, de nieuw gekregen muts wordt gretig gebruikt.
De zon gaat onder, je ziet de stad wat verderop verder leven terwijl alles rondom ons tot stilte herleidt.

De weg terug te voet afleggen is net te hoog gegrepen. In de wind en bijhorende koude wachten we op de tram die ons terug naar het centrum brengt. We voelen de km’s in onze benen. Het plan om ’s avonds ene te gaan drinken wordt in de koelkast gestoken en veranderd in ‘we gaan nu ene drinken’. Het gezellige lawaai van de Irish Pub lonkt ons naar binnen. Bruine kroegen, daar hebben we het voor. We vullen onze buik nog een laatste keer met jammie nachos.

Tevreden over onze dag en helemaal afgepeigerd kruipen we in onze nest. Ik haal mijn roddelachterstand helemaal in. Waarom toch al die heisa rond ‘Mijn restaurant’?

PS: wist je dat Puma werd opgericht door Rudolf Dassler, de broer van Adidas-oprichter Adolf Dassler, nadat zij in 1948 met ruzie uit elkaar waren gegaan?

--------------------------------------------------------------------

14-06-’09, zondag, dag 126

We slapen vandaag iets langer, maar ook niet te lang want 10 AM is check-outtime in de hostel. We werken ons gezond ontbijt naar binnen en zijn opnieuw klaar voor onze dag.

We steken de straat over en botsen op de ‘Old Melbourne Gaol’, een voormalige gevangenis. Er start zo dadelijk een rondleiding in ‘Melbourne City Watch House’. Prima timing!
Een beetje geschiedenis:
De ‘Old Melbourne Gaol’ werd gebouw midden 1800. tussen 1842 en de sluiting in 1929 was dit de plaats waar 136 ophangingen plaatsvonden, waaronder die van Australische bekendste voortvluchtige Ned Kelly. De gevangenis heropende tijdens WOII voor Aussie soldaten die hun dienstplicht niet opnamen. Later werd het opslagruimte voor de staatspolitie en vanaf 1972 werd de Melbourne Gaol een toeristische trekpleister.
De ‘City Watch House’ was geen gevangenis maar een ‘custody centre’ (letterlijk vertaald: ‘bewaringsplaats’). Hoe belandde je in de Watch House? Je werd aangehouden en moest hier wachten om je borgsom te betalen (eerst wachten op goedkeuring), je was dronken en moest hier je roes uitslapen, je was al in de gevangenis en moest hier verblijf tot de rechtbank een vonnis uitsprak. De Watch House opende in 1909 en sloot zijn deuren in 1994.
Terug naar mijn verhaal.
Een vrouwelijke sergeant begroet ons luid roepend. Mannen worden van vrouwen gescheiden. We worden behandeld als gevangenen toen. De hele rondleiding blijft dit zo en de vrouw’s stemvolume daalt er niet op. Dit doet me denken aan de film ‘Das Experiment’ waarin gewone burgers verdeeld worden in gevangenen en bewakers en alles in handen hebben. De eerste uren verlopen nog vol humor en plezier, maar al gauw wordt het bittere ernst. En dit is hier nu ook. De eerste 20 minuten wordt er gelachen wanneer de sergeant je in je gezicht uitmaakt voor het vuil van ’t straat, maar erna is de lach weg en wordt er direct gehoorzaamd. De sergeant blijkt in het echt een vriendelijke dame te zijn. Ze levert prima acteerwerk. Een interessante rondleiding! Maar wel minder om zo vroeg op de dat te moetn luisteren, gehoorzamen en ‘yes sergeant’ te zeggen.

We trekken – gepakt en gezakt – terug de stad in. Een koffie/chocomelk hebben we nu wel verdiend. We nemen onze tijd, eten intussen een hapje, bekijken de mensen… de ideale zondagse activiteit. 2 uur later zeggen we ‘merci, het heeft gesmaakt’ en gaan we naar de National Gallery of Victoria (NGV). Er is een tentoonstelling over Dali, Steven’s favoriete schilder. We kiezen er toch voor dit over te slaan wanneer we de inkomprijs en de rij zien. ‘Dali, ge kunt dan wel schilderen, je bent voor mij geen $23 waard.’
We snuisteren dan maar in de rest van het museum waar oa de Vlaamse primitieven aan bod komen. Vaderlandsliefde is voelbaar. We leggen ons even neer op de zachte vloer om de mooie plafondmozaïek nader te bekijken (ik wil dat ook in mijn huis).

De weergoden zijn ons vandaag iets gunstiger dus lijkt ons een wandeling langs de Yarra River mooi meegenomen. Enkele straatmuzikanten en – artiesten maken de boel nog levendiger dan ze al is.
Bij het vallen van de avond steekt er wat wind op en besluiten we snel om onze beentjes nog eens onder tafel te schuiven.

We nemen afscheid, zeggen ‘doe de complimenten ginder’ en wuiven elkaar uit.

The end of a relaxing, nice weekend.