Watsonia, dag 167 tem 169

25-07-’09, zaterdag, dag 167

Gisteren ging ik uit. Jawel, na 4 maanden van sociale verwaarlozing kwam er verandering in. Ik ging uit! En niet zomaar op mijn eentje. Neen, ik ging uit met andere levende wezens.
Via www.couchsurfing.org leerde ik enkele mensen kennen. Nou, ik mailde hen om te vragen of ze zin hadden om eens af te spreken. Sociale wezens dat ze zijn, reageerden verschillenden positief. En zo, zo ging ondertekende gisterenavond uit.

Na een heuse parkeerzoektocht en wandeling door de stad kwam ik aan op plaats van afspraak, Section 8. Een heuse rij wachtenden (ik schat op 50 man/vrouw!) stonden voor me. ‘Wow wow, niet met mij hoor!’ Mijn Belgische charmes hielpen goed en na 5 seconden was ik binnen. Ha!
Een mini speurtocht later vond ik Shell, het meisje waar ik met had afgesproken. Zij stelde me voor aan andere couchsurfers.
‘Wat zijn couchsufers in hemelsnaam?’ gaat er waarschijnlijk nu door jullie hoofd. Dat is noch een sekte noch een nieuwe band. Couchsurfers zijn mensen die hun ‘couch’ (zetel) ter beschikking stellen aan reizigers en die hen hun stad/streek tonen. Een handig iets waarbij je de stad leert kennen en een gratis slaapplaats hebt. Tijdens het backpacken (part II) wil ik dan ook graag couchsurfen gezien dat toch een verschil uitmaakt in mijn portefeuille (want lieve vriendjes, geld over betekent souveniertjes).
Leuke keet, die Section 8. Goede sfeer, opzwepende muziek, lekkere cocktails en aangenaam, mooi (uiteraard, we zijn in Melbourne) volk.

Het handige aan een grote stad: overal is eten te vinden. Vaak is dit een groot nadeel (de brownies blijven steeds naar me roepen!), maar nu kwam dat goed van pas want er moesten monden gevoed worden. Terwijl leuke en grappige gesprekken werden vergezet en magen werden gevuld, kreeg ik een telefoontje van ene Henry, een (couch)surfer die net terug in Oz is na 3 jaar Europa.
De oorspronkelijke groep van 9 man/vrouw werd een groepje van 3. We namen afscheid, zeiden ‘tot gauw’ en het verse groepje bleef wachten op Henry. De advocaat onder de kudde was op het moment ‘n halve muilezel, dus trokken we naar zijn kantoor wat verderop om spullen te droppen. Zijn kantoor, op de 23ste verdieping van een poepchique gebouw, met uitzicht over de stad. Sweet!
We trokken veder naar een wijs danscafé - waar de muziek te luid stond – en de sfeer kwam er goed in. Enkele cocktails later besloten we de dure drank links te laten liggen en zochten we goedkopere plekken op: de woonst van de advocaat, Sean. Lees: groot huis voor 10 inwoners, grote gemeenschappelijk keuken (Jelle zou dit zo geweldig vinden!), living waar je een auto in kwijt kan, gym, grote tuin en meer van dat. Je kan dus wel stellen dat het zowaar een hotel is.
Het drinken werd daar verder gezet – ik hield het bij water, ik moest nog rijden – en fotoalbums werden bovengehaald. Sean vertelt – té – graag over zijn reisverhalen en eist – té – veel aandacht op. Ik liet hem links liggen en focuste me op de andere verhalen.
Shanon nam de taxi naar haar couchsurfstek, ik dropte Henry aan zijn woonst en kreeg daarvoor 101 ‘thanks mate’ in de plaats.
Om 5u kroop ik in mijn bed en lag ik na te lachen in mijn bed.

Nu, zaterdag.
Na de nodige sportieve activiteiten en de deugddoende douche neem ik trein richting stad. Ik spreek af met Gill, een couchsurfer die sinds een maandje terug is van een jaar studeren in Istanbul. We wisselen reisverhalen uit, wandelen door ’t stad, ontkennen nieuwe plekjes. Gill neemt me mee naar zijn favoriete Italiaan, waar ik een lasagne naar binnen werk. Niet slecht, zeker niet slecht maar ik vind mijn versie toch beter. Iets verderop komen we de chocoladebar San Churro tegen. Ik zit eivol, maar voor chocolade is er altijd plaats. We bestellen ons beiden een ‘Sundae’ (die overheerlijke crème bestaande uit 798135 calorieën) – de dag nadien heb ik een puist, een chocoladepuist, die ik tot ‘Sundae’ omdoop.
Een waar eetfestijn met leuk gezelschap!

--------------------------------------------------------------------

26-07-’09, zondag, dag 168

Oudertjes weg, Jolientje thuis. Een normale maar gezellige dag.
Mijn gemoedstoestand verbetert met 100%. Het was leuk om de voorbije dagen eens buiten te komen, met jongelui te kunnen praten, mensen waar ik voor kies. Het is bewezen: ik heb mensen nodig om me goed – of toch beter – te voelen.


--------------------------------------------------------------------

27-07-’09, maandag, 169

Het is vandaag M’lijns beurt om naar ’t stad te gaan. Ik blijf met Flo thuis. We gaan naar het park, spelen op de speeltuin en maken een wandelingetje. ‘s Namiddags houden we ons binnenshuis bezig, want ai ai, het begint te regenen.
Regen, dat is al even geleden dat ik dat zag. Het is nu winter maar de temperaturen blijven goed. Gemiddeld zo’n 15°. Niet slecht al bij al.

Een leuk weetje:
Ik heb eelt. Eelt op mijn hielen. Eelt op mijn handen. Eelt op mijn hielen van mijn wandelschoenen. Eelt op mijn handen van de fitnesstoestellen.
Als dit geen leuk weetje was!