Watsonia, dag 79 tem 83

28-04-’09, dinsdag, dag 79

Het is een vuile dag. Het is koud en het regent. Tijd dus om een winkelcentra te crashen.
Samen met Lynda en dochter Jayda zoeken we een nieuw winkelcentra, waar ik de naam van vergat, op.
Onder het motto ‘Het wordt tijd voor een nieuwe jeans’ zetten we de zoektocht in. Winkel in, winkel uit, bedenkelijk kijken naar de ‘mode’ van hier en dan toch een andere winkel binnen en weer buiten. In JayJays sla ik mijn slag en ook Jelle is een T-shirt rijker.
Nog even langs den Aldi en dan naar huis.

Terwijl Flo zijn dutje doet, haal ik mijn beste kookkunsten boven en maak ik binnen de kortste keren twee heerlijke pizza’s. Nog vlug een dessertje maken en dan – met Flo half slapend onder de arm – naar school om Hanne op te halen.
Vlug naar huis en vlug weer weg, want hup hup, het is gym.
Dinsdagnamiddag is hier vaak wat chaotischer dan normaal.

Tussen de dorpen en steden vind je langs de drukkere banen veel winkelcentra. OZ is één groot winkelcentra.
Waarschuwingsborden ‘let op voor kangoeroe’s’ zijn hier ook te vinden. ‘Belachelijk, welke kangoeroe komt nu naar dit druk stuk grond?’ Nou ja, meer dan ik zelf dacht want tussen de winkelcentra, huizen en scholen zie je op lege stukken grond groepjes kangoeroe’s, rustig aan het eten.

Terwijl Hanne haar spieren weer eens los turnt, trek ik met Flo naar een fitness. Even informeren over hun prijzen. Die blijken beter mee te vallen dan verwacht, dus al snel maak ik de beslissing om op hun aanbod in te gaan. Kwestie van wat meer te bewegen en nieuwe mensen te leren kennen.

Na de gym worden de pizza’s binnengewerkt. In bad, verhaaltje en tijd voor bed.
Ik ontspan met The Simpsons.

--------------------------------------------------------------------

29-04-’09, woensdag, dag 80

Ook vandaag is het weer niet naar mijn zin. We (Flo en mezelf) trekken er dus maar op uit.
Toen Walt hier nog was, zijn we eens naar Kinglake gereden om de ravage van de bosbranden te bekijken. We vonden het niet gepast om foto’s te nemen – fotografisch gezien een zware fout om dat niet te doen.
Vandaag dus een nieuwe kans. Ik rijd naar Kinglake, zet mijn schuldgevoel, menselijkheid en al wat ge wilt aan de kant om enkele kiekjes te nemen. Je rijdt op een lange baan, waar maar geen einde lijkt aan te komen. En dan opeens zie je het landschap opeens veranderen. Je gaat als het ware over een lijn, een lijn die het verschil met leven en dood weergeeft. Het ziet er nog altijd hetzelfde uit als een maand geleden. Enkele bomen hebben wat groene bladen gekregen maar verder dan dat is er niets veranderd. Gemeentewerkers herleggen stukken straat (het is zowat als in België: enkele zitten en kijken hoe den anderen het werk doet – blijkbaar is dat een internationale gegeven dat het zo moet) die ik dan berijd. Mijn schuldgevoel komt regelmatig een kijkje nemen, dus het aantal goede foto’s is beperkt. De ravage is moeilijk op beeld vast te leggen. Pas als je het ziet, kan je je misschien inbeelden hoe het daar geweest moet zijn. Huizen liggen nog steeds in elkaar gestort op een hoopje. Een bord ‘This is still our home. Looting is a crime’ moet ongewenste wezens weghouden.
Ik hou het voor bekeken als Flo achterin in slaap gevallen is.

Eenmaal thuis slaapt hij daar heerlijk verder terwijl ik – ook half slapend – naar tv kijk.

’s Avonds komt Marjolijn terug van Brisbane.

--------------------------------------------------------------------

30-04-’09, donderdag, dag 81

Een iets warme dag, deze donderdag en tevens 81ste dag in Oz. In de voormiddag ga ik met Florian naar de speeltuin en ’s namiddags ga ik bij de fitness langs om het nodige papierwerk in orde te brengen.

Lynda komt ’s namiddags langs om haar naaiwerk te tonen. Ze paste de T-shirt van Jonathan (de vreemde man) aan, zodat het mooi zou matchen met Marjolijn’s kleed dit weekend. Het ziet er goed uit! Ik kijk er al naar uit om zelf iets in elkaar te flansen.

Hannelore gaat na schooltijd bij klasgenootje Tamara spelen. Met veel tegenzin en geklaag gaat ze mee naar huis, waar ze nog met broertje lief speelt.

Verder een rustige, normale avond in mijn leven in Oz.

--------------------------------------------------------------------

01-05-’09, vrijdag, dag 82

Vandaag komt Jonathan terug aan. Later op de dag komt nog een andere vriend, Ray, om het dansweekend bij te wonen.

Een rustige dag, waarbij Flo zijn creativiteit moet bovenhalen bij het knutselen.

’s Avonds gaan ze (M’lijn, Danny, Ray en Jonathan) naar ’t stad om de dansavond bij te wonen.

--------------------------------------------------------------------

02-05-’09, zaterdag, dag 83

Weekend. Tijd om wat uit te slapen.
Het trio M’lijn, Ray en Jonathan vertrekken in de voormiddag al naar ’t stad. Om 12 pm (middag dus) start de danswedstrijd, waar ik ’s namiddags ook naartoe ga.

In de voormiddag ga ik met Hannelore naar de fruitmarkt. Dan een hapje eten en naar de gym. Dan weer naar huis, Hanne afzetten en zelf vertrekken naar ’t stad.
Maar wat een drukte! Hemeltje lief! In Sydney was het ook druk, maar daar ging het toch vlotter. Gelukkig heb ik een GPS die me naar mijn bestemming brengt.
Ook Lynda is er al. Ze heeft een plekje vrijgehouden voor me, zodat ik kan meegenieten van de danscapaciteiten van iedereen. En wat een talenten zitten daar tussen! M’lijn doet het ook zeer goed: ze haalt de finale met ‘dancing with a stranger’ en de halve finale met ‘freestyle’. Well done M’lijn!
Na de allerlaatste dans van de masters (de top) ga ik naar huis. Nu vlot het gelukkig beter. Wat zo goed is aan het Oz-verkeer: op kruispunten staan lijnen op de grond die aangeven naar waar je moet rijden. Zéér goed, zeker voor buitenlanders die het links rijden niet gewoon zijn. Inmiddels ben ik daaraan vertrouwd geraakt, maar soms is het toch goed uitkijken naar welk vak je moet gaan als je de plaats niet kent. Lang leve de lijnen!

Eenmaal thuis springt Danny in de auto om het avondfeest bij te wonen.
Ik blik terug op een fijne dag en val snel in slaap.

PS: ik heb boetes ontvangen tijdens de campertrip met Joke en Tanika. Jawel, je leest het goed: boeteS. Niet één, niet twee maar welgeteld DRIE boetes. Eentje in Sydney en twee in Melbourne. We kwamen plaatsen tegen, zoals Sydney Harbour Brigde, waar we tol (3 dollar) moesten betalen. Wij zaten daar dan ook mooi met onze drie dollar in onze handen, klaar om te overhandigen maar nergens moesten we stoppen om het effectief te betalen. Nou goed, we dachten ‘ze zijn gul, ge moet niet betalen.’ Maar niets was minder waar! Blijkbaar moet je op voorhand verwittigen dat je op de tolwegen gaat rijden, zodat je online kan betalen. Dom systeem aja! Zever! Gezever!